I SA/Sz 727/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na zmianę uchwały nr [...] Z. Z. G. D. O. z dnia [...] października 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty p o s t a n a w i a odrzucić skargę

J. R. (dalej "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na zmianę uchwały nr [...] Z. Z. G. D. O. z dnia 2 października 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty, wprowadzonej na podstawie uchwały nr [...] z dnia 4 grudnia 2019 r. Skarżąca wskazała, że nie skarży zapisów przedmiotowej uchwały, ale kwestii, które zostały, jej zdaniem, pominięte w uchwale niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2022 r. poz. 1297, dalej "u.p.c.g."). Według skarżącej, uchwała jest niezgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i wskazał na brak legitymacji procesowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022r. poz. 559, dalej "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przedmiotowa uchwała jako akt prawa miejscowego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednakże skarżący musi wykazać, że nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienie przez przepisy danej uchwały. Wskazać należy, że u podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Nadto, z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi. Zatem od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, polegający na tym, że podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia normy prawa, dotyczącej jego sytuacji prawnej. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wtedy, co należy podkreślić, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywołać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym. Wskazać należy, że skarżąca nie skarży żadnego zapisu przedmiotowej uchwały, zatem żaden przepis uchwały nie mógł naruszać jej praw. Skarżąca zarzuca organowi tzw. zaniechanie uchwałodawcze. W ocenie Sądu, kwestia ta nie może być przedmiotem stwierdzenia nieważności zapisów uchwały, gdyż może to być naprawione przez organ przez zmianę przepisów danej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r. o sygn.. akt I OSK 797/05). Na marginesie wskazać należy, że ww. uchwała była przedmiotem kontroli WSA w Szczecinie (wyrok z dnia 3 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/Sz 655/21- nieprawomocny). Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Od skargi nie pobrano wpisu sądowego na podstawie art. 222 p.p.s.a. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na [...]