I SA/Sz 624/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA – Elżbieta Dziel po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 18 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 maja 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności z zajętego rachunku bankowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

M. K., działając przez pełnomocnika profesjonalnego wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z 14 maja 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności z zajętego rachunku bankowego. Przewodnicząca Wydziału I wezwała pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi (tj. nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi celem doręczenia uczestnikowi postępowania; złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sadami administracyjnymi) oraz braku fiskalnego skargi (tj. uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł). Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona adresatowi 6 sierpnia 2026 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Termin do uzupełnienia braków upłynął 13 sierpnia 2026 r. Pełnomocnik w zakreślonym terminie - 7 dni od daty doręczenia odpisów zarządzeń, nie usunął braków skargi. Natomiast w piśmie z 13 sierpnia 2026 r. (wpływ w tej samej dacie) pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Wymogi formalne skargi określa przepis art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 ab initio p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, warunki te natomiast określa przepis art. 46 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z przepisu art. 37 § 1 p.p.s.a. wprost wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie zaś z art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. – stanowi podstawę odrzucenia skargi. Stosownie do przepisu art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których - mimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie skarga została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata. Jednak do przedmiotowej skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo, bądź też jego uwierzytelniony odpis. Wobec tego strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, została wezwana do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Dodatkowo pełnomocnik został zobowiązany pod takim samym rygorem do nadesłania 1 egzemplarza odpisu skargi, czego również nie wykonał. Pomimo precyzyjnego i jednoznacznego wezwania wskazane braki formalne nie zostały uzupełnione. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, a także do uzupełnienia jej braku fiskalnego, czyli uiszczenia wpisu sądowego. Zarządzenia powyższe doręczone zostały adresatowi 6 sierpnia 2026 r., jednak do chwili obecnej brak fiskalny oraz braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Na marginesie jedynie wyjaśnić należy, że w tych okolicznościach cofnięcie skargi, które zgłosił pełnomocnik w piśmie z 13 sierpnia 2026 r. nie może wywołać skutku. Wobec zaistnienia przesłanek odrzucenia skargi, niedopuszczalne było rozpatrzenie wniosku pełnomocnika skarżącej o cofnięcie skargi. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, o ile nie zmierza ono do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi byłoby możliwe w momencie, gdy skarga nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienia: WSA w Opolu z 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 155/13; WSA w Warszawie z 1 lipca 2026 r., sygn. akt VII SAB/Wa 135/26). Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Słowo "skutecznie" wskazuje na potrzebę wcześniejszego zbadania dopuszczalności możliwości cofnięcia skargi przez stronę. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie mógł skutecznie cofnąć skargi ze względu na wystąpienie przesłanki zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji postępowanie sądowe zakończy się odrzuceniem skargi w związku z brakiem reakcji na opisane powyżej wezwania, a nie umorzeniem postępowania w związku z cofnięciem skargi. Mając na uwadze powyższe, sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę