I SA/Sz 620/17

Dnia 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku " B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia do grudnia 2011r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r., "B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej S. w z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia do grudnia 2011 r. Jednocześnie w skardze, Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dla jej działalności i bytu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie – uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. oznaczonym sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę (to orzeczenie i następne opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1841/09). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie takich właśnie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła. Uzasadniając swój wniosek, skarżąca wskazała jedynie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dla jej działalności i bytu prawnego. Jakkolwiek w orzecznictwie istotnie wskazuje się, że ryzyko zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej czy groźba redukcji zatrudnienia może świadczyć o spełnieniu przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I FZ 570/15), to jednak w niniejszej sprawie okoliczności takiej skarżąca nie wykazała. Z akt sprawy wynika zaś, że skarżąca kontynuuje działalność gospodarczą, pomimo wykazywanych trudności finansowych. W latach 2015 i 2016 Spółka osiągała znaczne przychody. Dokonując analizy aktualnej sytuacji finansowo-materialnej Spółki, starszy sekretarz sądowy postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2017 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, a Sąd postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jakkolwiek przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej, to jednak bez wątpienia sytuacja finansowa strony wnioskującej o tę ochronę rzutuje na ocenę ewentualnych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że ochrona tymczasowa, jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami jej wykonania, lecz jedynie przed takimi skutkami, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Tymczasem konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Poza tym powstała w ten sposób ewentualna szkoda ma charakter restytucyjny, gdyż wiąże się ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FZ 188/16). W świetle powyższego uznać zatem należało, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wystąpiły przesłanki do przyznania jej ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.