I SA/Sz 532/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2024 r. wniosku D. F. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr 3201-IOD1.4132.17.2023.6 w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2023 r. p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek

Postanowieniem z 9 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę D. F. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z 2 sierpnia 2023 r. nr 3201-IOD1.4132.17.2023.6 w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2023 r. Jako powód odrzucenia skargi wskazano nie uzupełnienie przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie doręczono skarżącemu za pośrednictwem e-PUAP w dniu 19 listopada 2023 r. (zgodnie z UPD). W dniu 28 listopada 2023 r. skarżący złożył za pośrednictwem platformy e-PUAP na skrzynkę odbiorczą Sądu pismo zatytułowane "Skarga. Wznowienie aplikacji skargi na decyzję NUS i DIAS w S.". Pismo skarżącego zostało zakwalifikowane jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W związku z tym, że ww. wniosek dotknięty był brakami, Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia wyjaśnień w zakresie spełnienia przesłanek wynikających z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a). Wezwanie wraz z pouczeniem skierowano do skarżącego za pośrednictwem platformy e-PUAP 8 grudnia 2023 r. Zgodnie z UPD, odbiór przesyłki skierowanej na skrzynkę odbiorczą skarżącego nastąpił 9 grudnia 2023 r. Tymczasem skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie nie udzielił odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., terminu do wniesienia tego wniosku. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl natomiast art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienia NSA z 19 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 348/10; z 30 września 2008 r., sygn. akt II GZ 236/08). W realiach niniejszej sprawy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został nadany po upływie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia warunków formalnych skargi. Jak bowiem wynika z okoliczności sprawy, 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należało liczyć od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia z 9 listopada 2023 r., tj. od 19 listopada 2023 r. (doręczenie postanowienia zgodnie z UPD), bowiem to w tej dacie skarżący, dowiedział się o uchybieniu terminowi do złożenia zażalenia. Sąd wyjaśnia, że skierowane do skarżącego wezwanie z 8 grudnia 2023 r. obejmowało zobowiązanie do wskazania momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu oraz uprawdopodobnienia, że uchybienie nie było spowodowane z winy skarżącego. Skarżący, jednak nie udzielił odpowiedzi, stąd właściwe było przyjęcie, że przyczyna uchybienia terminu ustała z chwilą doręczenia postanowienie o odrzuceniu skargi. Sąd wskazuje, że w postanowieniu z 9 listopada 2023 r., dokonał oceny terminowość skargi z 11 września 2023 r., analizując datę i okoliczności nadania skargi przez skarżącego. Skarżący ww. postanowienie z 9 listopada 2023 r. otrzymał 19 listopada 2023 r. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi rozpoczął dla skarżącego bieg 20 listopada 2023 r. i upływał w niedzielę, tj. 26 listopada 2023 r. Za ostatni dzień terminu należało, więc uznać 27 listopada 2023 r. (poniedziałek), ponieważ stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarżący złożył wniosek za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 28 listopada 2023 r., a więc już po terminie do jego wniesienia. W tych okolicznościach stwierdzić należało, że złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został wniesiony po upływie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc jest spóźniony. Z uwagi na złożenie rzeczonego wniosku po terminie, Sąd nie zajmował się merytorycznymi przesłankami przywrócenia terminu, które mogły podlegać ocenie Sądu jedynie w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu w wymaganym terminie 7 dni licząc od daty ustania przeszkody. Jedynie na marginesie Sąd wyjaśnia, że w przedmiotowym wniosku skarżący nie zamieścił żadnych wyjaśnień, które służyłyby uprawdopodobnieniu, iż uchybienie terminu było spowodowane bez jego winy. Co więcej skarżący nie przedstawił takich wyjaśnień, również po wezwaniu, na które nie udzielił odpowiedzi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, o czym orzekł w sentencji postanowienia.