I SA/Sz 48/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz N. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "Wnioskodawca", "Spółka", "Strona", "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("organ") z dnia 19 listopada 2025 r., nr [...] w sprawie oceny skutków podatkowych stanu faktycznego w podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 2 września 2025 r. Wnioskodawca wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej, powołując się na opisany we wniosku stan faktyczny. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Spółka została utworzona na podstawie aktu założycielskiego z dnia 28 stycznia 2011 r. oraz uchwały Rady Miejskiej w M. nr [...] z dnia 4 stycznia 2011 r. w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie przez Gminę M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wyjaśnił, że wyłącznym udziałowcem Spółki jest Gmina M. (dalej: "Gmina"), ale Spółka pozostaje odrębnym od Gminy podatnikiem VAT. W związku z tym jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca podał, że w związku z wykonywaniem przez Gminę zadań w ramach zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych oraz promocji gminy, Rada Miejska w M. podjęła uchwałą z dnia 27 lipca 2023 r., nr [...] powierzyła te zadania do wykonywania Spółce. Wnioskodawca podkreślił, że prowadzona przez Spółkę działalność wykonywana jest jednak we własnym imieniu i na własny rachunek. W związku z powyższym: w dniu 10 maja 2024 r. pomiędzy Spółką a Gminą zawarto umowę nr [...] dotyczącą realizacji przez Spółkę zadań własnych Gminy z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy poprzez współorganizację imprez kulturalnych i sportowych tj. zadań użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w okresie od dnia podpisania umowy do dnia 31 grudnia 2024 r., oraz w dniu 8 listopada 2024 r. pomiędzy Spółką a Gminą zawarto umowę nr [...] dotyczącą realizacji przez Spółkę zadań własnych Gminy z zakresu kultury oraz promocji Gminy tj. zadania użyteczności publicznej, której celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w okresie od dnia podpisania umowy do 2 stycznia 2025 r., w szczególności w zakresie współorganizacji imprezy kulturalno- promocyjnej pod nazwą "S. M. [...]". Wnioskodawca wskazał również, że odbiorcami / beneficjentami realizowanych przez Spółkę zadań, są podmioty zewnętrzne w szczególności stowarzyszenia sportowe, osoby fizyczne, organizacje pozarządowe, osoby prawne, kluby sportowe itp., nie zaś sama Gmina. W kwestii wykonywanych przez Spółkę zadań, najwięcej jest dokonywanych przy organizacji "[...]". Podczas organizacji ww. zadania Spółka m.in. zawiera umowy z teatrami wystawiającymi sztuki podczas imprezy, zawiera umowy z podmiotami trzecimi na montaż scen, oświetlenia, nagłośnienia, zawiera umowy na zakup odlewów odcisków dłoni i tablic pamiątkowych oraz zawiera stosowne umowy z muzykami, a także umowę licencyjną ze Stowarzyszeniem Autorów ZAIKS. Spółka zapewnia również miejsce do zorganizowania imprezy wraz z odpowiednim personelem. W tym celu Spółka zawiera umowy zlecenia z osobami odpowiadającymi za utrzymanie porządku, wykonywanie prostych prac fizycznych. Ponadto zawiera umowy z podmiotem świadczącym usługi ochrony fizycznej. Spółka zleca również tworzenie wszelkich materiałów informacyjnych, promocyjnych, takich jak plakaty, broszury, filmy, artykuły prasowe, reklamy w radio, posty na platformach internetowych. Zawierane są przez Spółkę, także umowy sponsorskie z zainteresowanymi podmiotami. W przypadku organizacji pozostałych imprez promocyjno-kulturalnych, tj.: [...], [...] czy [...], Spółka zawiera z podmiotami kompleksową usługę realizacji imprezy. Wówczas Spółka najczęściej zapewnia tylko tytuł prawny do nieruchomości, na której odbywa się impreza. Działania Spółki mają charakter organizacyjny - polegają na zorganizowaniu zawarcia umów, nadzorem nad ich prawidłową realizacją i ogólnym nadzorem nad prawidłowym przebiegiem zleconych imprez. Zgodnie z treścią umów, w przypadku realizacji przez Spółkę zadań własnych Gminy z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy oraz poniesienia przez Spółkę kosztów realizacji tych zadań, w tym kosztów niepokrytych przychodami osiągniętymi przez Spółkę w związku z realizacją rzeczonych zadań (w przypadku ich wystąpienia przy realizacji danego zadania), Spółce przysługuje rekompensata, o której mowa w Decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie zasad stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczeń usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L 2012.7.3; dalej: "Decyzji KE"). Wnioskodawca przytoczył definicję "rekompensaty" i podał, że uzasadnione koszty realizacji zadań obejmują: całość uzasadnionych kosztów bezpośrednich brutto związanych z wykonywaniem zadań, jednakże jeśli w związku z wydatkami stanowiącymi uzasadnione koszty bezpośrednie brutto, Spółka obniży kwotę podatku VAT należnego o kwotę podatku naliczonego, uzasadnione koszty bezpośrednie zostaną uwzględnione do celów obliczenia rekompensaty w kwocie netto; rozsądny zysk Spółki w wysokości 2% całkowitej wysokości kosztów, o których mowa w pkt 1) pomniejszonych o przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z realizacją zadań, lecz nieprzekraczającej kwoty: [...] zł w przypadku umowy nr [...] oraz [...] zł w przypadku umowy nr [...], przy czym rozsądny zysk zawiera się w kwocie rekompensaty w postaci podwyższenia kapitału zakładowego; podatek dochodowy odprowadzany przez Spółkę - w części, w jakiej jego wysokość przypisana jest do dochodu osiąganego w związku z realizacją zadań oraz podatek VAT w kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy podatkiem VAT należnym od przekazanych Spółce środków na realizację zadań, a podatkiem VAT naliczonym do odliczenia w związku z realizacją zadań. Wnioskodawca wskazał, że Spółka każdorazowo zobowiązana jest informować Gminę o zamiarze uzyskania środków publicznych, które mogą zostać przeznaczone na finansowanie uzasadnionych kosztów. Środki te obniżają poziom należnej Spółce rekompensaty. Poziom rekompensaty należnej Spółce obniżają również przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z realizacją zadań (o ile takowe wystąpią). Wnioskodawca podał również wzór z zastosowaniem, którego wyliczana jest wartość rekompensaty. Dalej rozwinął, że do uzasadnionych kosztów Spółki nie wlicza się administracyjnych kar pieniężnych, kar umownych lub innych świadczeń o podobnym charakterze, zarówno publicznoprawnych jak i prywatnoprawnych, których obowiązek poniesienia przez Spółkę wynika z przyczyn leżących po stronie Spółki, jej pracowników, współpracowników lub podmiotów, z których zasobów rzeczowych lub osobowych Spółka korzystała w związku z realizacją zadań. Wyliczona wg. ww. wzoru kwota rekompensaty jest zaokrąglana w dół do pełnej kwoty stanowiącej wielokrotność kwoty [...]zł. W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy, rekompensata jest należna Spółce wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów ponoszonych w ramach świadczonych zadań, nad wartością przychodów osiąganych z tytułu realizacji zadań (w sytuacji ich wystąpienia). Wnioskodawca zaznaczył jednak, że dotychczas nie wystąpiła taka sytuacja, aby przychody osiągane z tytułu realizacji zadań (o ile takie wystąpiły) były wyższe niż ponoszone przez Spółkę koszty związane z realizacją zadań. Zgodnie z umowami, wypłacana Spółce rekompensata pokrywa koszty realizacji zadań powierzonych przez Gminę, które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki z tytułu realizacji tych zadań (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). W przypadku braku przychodów (tak np. w umowie z dnia 8 listopada 2024 r.), rekompensata stanowi po prostu pokrycie kosztów poniesionych przez Spółkę (powiększonych o rozsądny zysk). Rekompensata w każdym roku ustalana jest na nowo. Ponadto udzielana na rzecz Spółki rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie Decyzji KE, tj. kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem rozsądnego zysku (art. 5 ust. 1 Decyzji KE). Tym samym, dla wypłacanych Spółce rekompensat ustanowione są również limity, które są nieprzekraczalne, a w konsekwencji ograniczają wysokość rekompensat, które Spółka może otrzymać od Gminy w związku z realizacją zadań powierzonych. Rekompensata otrzymywana przez Spółkę od Gminy nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usług świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów, które faktycznie zostały przez nią poniesione w związku z realizacją zadań i których wysokość została potwierdzona odpowiednimi dokumentami, a które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki (w przypadku ich wystąpienia). Wnioskodawca zwrócił uwagę, że zgodnie z umowami na poczet rekompensaty Gmina dokonuje podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w zamian za udziały. Przekazanie Spółce środków w ww. sposób nie przesądza o uznaniu ich za należne w ramach rekompensaty. Ustalenie ostatecznej wysokości rekompensaty następuje na podstawie składanego przez Spółkę rozliczenia. Spółka zobowiązana jest bowiem do przedłożenia Gminie rozliczenia wysokości należnej jej rekompensaty, ustalonej zgodnie z podanym powyżej wzorem. Gmina ma prawo żądać od Spółki pisemnych wyjaśnień dotyczących zasadności ponoszenia poszczególnych kosztów ujętych w rozliczeniu, a Spółka zobowiązana jest do udzielania Gminie wyjaśnień w tym zakresie. Gmina ma prawo zakwestionować zasadność ponoszenia poszczególnych kosztów ujętych w ww. rozliczeniu lub zasadność przypisania ich do zadań. W takim przypadku wysokość należnej rekompensaty zostanie ustalona przez Gminę i może ona odbiegać od wysokości wskazanej w rozliczeniu, o którym mowa powyżej. Gmina nie jest związana wysokością rekompensaty określoną przez Spółkę w ww. rozliczeniu i podejmuje jednostronną decyzję o wysokości Rekompensaty przyznanej Spółce oraz terminie i sposobie uiszczenia potencjalnego niedoboru Rekompensaty w oparciu o analizę otrzymanego rozliczania oraz uzyskanych wyjaśnień. Celem analiz jest przyznanie Spółce rekompensaty w wysokości adekwatnej do uzasadnionych kosztów wykonania zadań. Ustalając wysokość przyznanej Spółce rekompensaty oraz termin i sposób uiszczenia potencjalnego niedoboru rekompensaty Gmina uwzględni płynność oraz stabilność finansową Spółki oraz posiadane przez Gminę możliwości finansowe. Powyższe nie wyklucza konieczności przejściowego finansowania przez Spółkę wydatków na realizację zadań ze środków niepochodzących z rekompensaty. Ponadto Spółka jest zobowiązana do prowadzenia odrębnej ewidencji kosztów wykonywania zadań i związanych z nimi przychodów wynikających z umów. Rekompensatę uznaje się za adekwatną do uzasadnionych kosztów wykonywania zadań jeśli nie stwierdzono niedoboru rekompensaty lub nadwyżki rekompensaty. Przez niedobór rekompensaty rozumie się stan, w którym łączna wysokość rekompensaty udzielonej Spółce w związku z realizacją zadań nie była wystarczająca do pokrycia uzasadnionych kosztów. Pod pojęciem nadwyżki rekompensaty rozumie się stan, w którym łączna wysokość rekompensaty udzielonej Spółce w związku z realizacją zadań była nadmierna w stosunku do pokrycia uzasadnionych kosztów. Adekwatność rekompensaty do uzasadnionych kosztów wykonania zadań ocenia się na podstawie rozliczenia końcowego. W przypadku stwierdzenia niedoboru rekompensaty w ramach zatwierdzonego przez Gminę rozliczenia końcowego, Spółka jest uprawniona do uzyskania od Gminy wyrównania tego niedoboru. W przypadku stwierdzenia nadwyżki rekompensaty w ramach zatwierdzonego przez Gminę rozliczenia końcowego Gmina może według własnego wyboru: obniżyć rekompensatę należną Spółce z tytułu realizacji zadań własnych Gminy na podstawie innych umów, w tym za okresy przyszłe; zażądać zwrotu wartości nadwyżki rekompensaty od Spółki na rzecz Gminy, na zasadach określonych pisemnie przez Gminę; wyrazić zgodę na wykorzystanie nadwyżki rekompensaty na dalsze wydatki stanowiące uzasadnione koszty związane z wykonywaniem zadań publicznych powierzonych Spółce na podstawie innych stosunków prawnych. Wnioskodawca wyjaśnił, że na poczet rekompensaty Gmina dokonuje podwyższenia kapitału zakładowego Spółki i dodał, że Spółka otrzymała interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 grudnia 2024 r., nr [...] Z uwagi na powyższą interpretację, Spółka dokonała opodatkowania otrzymanej rekompensaty i rozliczyła z tego tytułu VAT należny do Urzędu Skarbowego. Udokumentowanie otrzymania ww. rekompensaty nastąpiło za pomocą wystawionego przez Spółkę dokumentu wewnętrznego z wykazanym VAT należnym. Wnioskodawca wskazał, że już po wydaniu ww. interpretacji powziął wątpliwość co do kompletności i precyzji opisanego przez siebie we wniosku stanu faktycznego oraz prawidłowości przedstawionej w nim własnej oceny tego stanu, co - w ocenie Wnioskodawcy - mogło rzutować na ostateczne stanowisko Dyrektora KIS. Z uwagi na powyższe Spółka dokonała uzupełnienia i rozbudowania treści stanu faktycznego (m.in. o zawarte inne umowy z Gminą oraz aneksy do nich) oraz korekty własnego stanowiska w przedmiotowej sprawie. Ponadto zmianie uległy pytania przyporządkowane do stanu faktycznego. Na tle tak opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca zadał pytania: 1) czy wykonywanie przez Spółkę zadań powierzonych na podstawie umów stanowi odpłatne świadczenie usług na rzecz Gminy, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.)? 2) czy wartość rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Gminy w ramach podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za udziały, stanowi element wynagrodzenia w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym powinna być ona dokumentowana fakturą VAT? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca przywołał orzeczenia TSUE (por. wyrok z dnia 22 czerwca 2016 r., Ćesky rozhlas, C-ll/15 C:2016:470, pkt 21; wyrok z dnia 18 lipca 2007 r., Societe thermale d'Eugenie-les-Bains, C-277/05, EU:C:2007:440, pkt 19) i stwierdził, że czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, nie sposób uznać, że wykonywanie przez Spółkę zadań własnych Gminy powierzonych na podstawie umów stanowi w myśl ww. przepisów odpłatne świadczenie usług na rzecz Gminy. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, odbiorcami realizowanych przez Spółkę usług są podmioty zewnętrzne zainteresowane skorzystaniem z oferowanych przez nią usług, nie zaś sama Gmina. Nawet tam, gdzie usługa wykonywana jest przez Spółkę bezpośrednio na zlecenie Gminy - np. przy współorganizacji imprez kulturalnych i sportowych, beneficjentami wykonywanej usługi w dalszym ciągu pozostają odbiorcy zewnętrzni uczestniczący w danym wydarzeniu (od których Spółka może pobierać opłaty). Gmina nie jest zatem adresatem zachowania Spółki. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, niespełniona zostaje przesłanka nr 2 opisana powyżej, niezbędna dla uznania świadczeń Wnioskodawcy za odpłatne usługi na rzecz Gminy. Zdaniem Spółki, w zamian za świadczone usługi nie otrzymuje ona adekwatnego świadczenia wzajemnego od Gminy, gdyż rekompensata wypłacana na rzecz Spółki przez Gminę nie jest i nie może być uznana za świadczenie wzajemne i adekwatne do korzyści jakie otrzymuje Gmina, gdyż Gmina, jak zostało to wykazane powyżej, nie jest adresatem (beneficjentem) usług Spółki i nie uzyskuje w związku z tym żadnych korzyści materialnych. Rekompensata jest należna Spółce wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów ponoszonych w ramach świadczonych zadań, nad wartością przychodów osiąganych z tytułu realizacji zadań (w sytuacji ich wystąpienia). Niemniej jednak Spółka zaznacza, że dotychczas nie wystąpiła taka sytuacja, aby przychody osiągane z tytułu realizacji zadań (o ile takie wystąpiły) były wyższe niż ponoszone na zadania koszty. Trudno wyobrazić sobie taką sytuację w typowej relacji pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, gdzie wynagrodzenie za usługę nie ma związku z faktycznym świadczeniem lub zaniechaniem usługodawcy. Co więcej, udzielana rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie Decyzji KE, tj. kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto wynikających z wywiązywania się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, z uwzględnieniem rozsądnego zysku. Tym samym, dla rekompensaty wypłacanej Spółce ustanowione są limity, które są nieprzekraczalne, a w konsekwencji ograniczają wysokość rekompensaty, którą Spółka może otrzymać od Gminy w związku z realizacją zadań powierzonych. Stanowi to przełamanie zasady ekwiwalentności świadczeń. W związku z powyższym, nie sposób uznać, że rekompensata wypłacana Spółce stanowi ekwiwalent lub uzupełnienie wynagrodzenia, czy zapłaty ceny za konkretną usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz Gminy. Tym samym nie zostaje spełniona przesłanka nr 3. W opinii Spółki, czynności wykonywane przez nią w związku z realizacją obowiązków wynikających z umów, nie stanowią odpłatnego świadczenia usług na rzecz Gminy, a wypłacana rekompensata nie wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem VAT jako element wynagrodzenia za te usługi. Stanowisko to potwierdza brzmienie przepisów u.p.t.u. Spółka tu wskazała art. 29a ust. 1 i ust. 6 u.p.t.u. Wnioskodawca podkreślił, że kryterium uznania danego świadczenia (dotacji, subwencji, dopłaty, rekompensaty) za stanowiące podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że świadczenie to dokonywane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast rekompensaty niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. (który jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady). Według Wnioskodawcy podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie rekompensaty, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Wnioskodawca podkreślił, iż przedmiotową rekompensatę otrzymuje od Gminy w ramach podwyższenia kapitału zakładowego. Co istotne, pieniądze nie są towarem w rozumieniu u.p.t.u., jak również ich przekazanie w drodze wkładu pieniężnego nie wypełnia definicji dostawy towarów, o której mowa w u.p.t.u. W konsekwencji, przekazanie do Spółki środków pieniężnych nie stanowi ani dostawy towaru ani usługi, które mogłyby podlegać opodatkowaniu VAT. Tu wskazał na stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Zgodnie z opisanym we wniosku stanem faktycznym, celem Rekompensaty przekazywanej Wnioskodawcy jest pokrycie strat jakie ponosi on w związku z wykonywaniem zadań własnych Gminy, powierzonych na podstawie umów. Spółka pragnie podkreślić, że przedmiotowa rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na ceny usług świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów powierzonych do wykonania Zadań, które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki (w sytuacji ich wystąpienia). Co więcej, jest ona realizowana poprzez podniesienie kapitału zakładowego Spółki. Tym samym, zdaniem Spółki, charakter otrzymywanej przez nią rekompensaty nie wyklucza pośredniego wpływu na ceny usług, lecz nie jest to wpływ bezpośredni, o jakim jest mowa w interpretowanym przepisie. Inaczej byłoby, gdyby rekompensata została określona jako dofinansowanie cen biletów umożliwiających np. korzystanie z obiektów kulturalnych czy sportowo-rekreacyjnych, wówczas spełniałyby ona przesłanki uznania za podlegającą opodatkowaniu w oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy VAT. Ponadto jak wskazano wcześniej, istotą otrzymywanej rekompensaty jest stricte dofinansowanie działalności bieżącej poprzez pokrycie kosztów lub, w sytuacji wystąpienia przychodów, nadwyżki kosztów nad przychodami związanymi z wykonywaniem usług świadczonych na podstawie Umów zawartych z Gminą. Oznacza to, że rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności Spółki - a jedynie ustalenie jej dokładnej wysokości pozostaje w ścisłym związku z wynikiem finansowym Spółki wypracowanym wyłącznie w związku z realizacją zadań. Wnioskodawca przywołał również orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące sposobu interpretowania przepisu art. art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Wskazując natomiast na art. 106b ust. 1 pkt 1 i art. 2 pkt 22 u.p.t.u. i powtarzając, że rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług, ani bezpośredniej dopłaty związanej z realizacją usług na rzecz Gminy, Wnioskodawca podsumował, iż nie podlega ona zatem udokumentowaniu fakturą VAT. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczności faktyczne sprawy, zdaniem Wnioskodawcy, nie świadczy on odpłatnych usług na rzecz Gminy, zaś rekompensata otrzymywana od Gminy nie powinna wchodzić w zakres podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, a w konsekwencji nie ma konieczności dokumentowania jej fakturą VAT. Zaskarżoną interpretacją indywidualną organ interpretujący stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaprezentowanego stanowiska organ powołał przepisy u.p.t.u., ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153; dalej: "u.s.g."), ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679; dalej: "u.g.k."), ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.; dalej: "k.s.h."), Dyrektywy 2006/112/WE Rady oraz odwołał się do wyroków TSUE. Analizując przedstawiony opis sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa, organ zauważył, że pomiędzy płatnością, którą Spółka otrzymuje w ramach rekompensaty od Gminy a świadczeniem na rzecz Gminy, zachodzi związek bezpośredni, bowiem płatność następuje w zamian za to świadczenie. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że rekompensata jest Spółce należna wyłącznie w przypadku powstania nadwyżki kosztów ponoszonych w ramach świadczonych zadań, nad wartością przychodów osiąganych z tytułu realizacji zadań (w sytuacji ich wystąpienia). Zgodnie z umowami, wypłacana Spółce rekompensata pokrywa koszty realizacji zadań powierzonych przez Gminę, które nie znalazły pokrycia przychodach Spółki z tytułu realizacji tych zadań (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). Otrzymując od Gminy rekompensatę, Spółka otrzymuje zindywidualizowaną korzyść, a świadczenie to pozostaje w bezpośrednim związku z czynnościami, które Spółka wykonuje na rzecz Gminy. Powierzone zadania Spółka realizuje zatem za wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Zaznaczenia wymaga, że Spółka jako spółka prawa handlowego, będącą odrębnym od Gminy podmiotem posiadającym osobowość prawną, nie jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Tym samym nie może Spółka korzystać z wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów, tj. organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy. Wprawdzie zobowiązała się wykonywać czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy, jednak czyni to jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT. Spółka nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą. Stopień zależności Spółki od Gminy nie może automatycznie przesądzać o wyłączeniu powierzonego zadania własnego Gminy z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na gruncie u.p.t.u. otrzymywane z tytułu realizacji opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne określane jako rekompensata, będzie stanowić dla Spółki zapłatę za świadczone przez Spółkę usługi. Mimo, że będzie Spółka wykonywać czynności z katalogu zadań własnych, wymienionych w art. 7 ust. 1 u.s.g., w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak - jak wyżej wskazano – Spółka nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy płatnością należną Spółce od Gminy jako rekompensata, a świadczeniem na jej rzecz, zachodzi związek bezpośredni, ponieważ płatność następuje w zamian za to świadczenie. Tym samym na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że między Gminą a Spółką nie następuje wymiana świadczeń. W konsekwencji czynności, które wykonuje Spółka na rzecz Gminy, realizując powierzone zadania własne gminy w zamian za otrzymywaną rekompensatę, stanowią określone w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Przy czym, bez znaczenia w tej konkretnej sprawie pozostaje okoliczność, czy rekompensata przekazywana jest na kapitał zakładowy Spółki czy też w innej formie. Spółki komunalne - co do zasady - zakładane są przez gminę w celu realizacji zadań własnych i jak wynika z opisu sprawy takie zadania Spółka wykonuje. Zatem, bez względu na to czy rekompensata zasila kapitał zakładowy Spółki, stanowi ona zapłatę za świadczone przez Spółkę usługi z zakresu gospodarki komunalnej obejmujących kulturę, kulturę fizyczną i turystykę oraz promocję Gminy. Ponadto organ stwierdził, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest zobowiązany do wystawienia faktury. Podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi. Faktura jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego. W opisywanej w sprawie sytuacji Spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a świadczone przez Spółkę usługi w zamian za otrzymaną rekompensatę stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym wartość rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Gminy w ramach podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za udziały, będzie stanowiła podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. i powinna być dokumentowana fakturą. W skierowanej do Sądu skardze, Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uznania przez organ, że wykonywanie przez Spółkę działań z zakresu gospodarki komunalnej obejmujących kulturę, kulturę fizyczną i turystykę oraz promocję Gminy na podstawie umów stanowi w relacji Spółka-Gmina świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., polegające na zwolnieniu Gminy z obowiązków określonych prawem w ww. obszarze, za które Spółka otrzymuje wynagrodzenie w postaci Rekompensaty, w sytuacji, w której pomiędzy Spółką a Gminą nie występuje świadczenie o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym, w tym sensie, iż odbiorcami końcowymi realizowanych przez Spółkę usług są odbiorcy zewnętrzni zainteresowani skorzystaniem z usług oferowanych przez Spółkę, a nie Gmina, zaś wypłacana Spółce rekompensata (w ramach podwyższenia kapitału zakładowego) nie jest bezpośrednio związana z wykonywanymi przez Spółkę usługami w tym zakresie; - art. 29a ust 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. polegające na ich błędnej wykładni, co doprowadziło do uznania, że otrzymywana przez Spółkę rekompensata stanowi wynagrodzenie za świadczenie na rzecz Gminy usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a tym samym, że otrzymywana Rekompensata stanowi podstawę opodatkowania VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., podczas gdy rekompensata otrzymywana przez Spółkę od Gminy nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usług świadczonych przez Spółkę, a jej istotą jest jedynie pokrycie kosztów, które faktycznie zostały przez nią poniesione w związku z realizacją Zadań i których wysokość została potwierdzona odpowiednimi dokumentami, a które nie znalazły pokrycia w przychodach Spółki (w przypadku ich wystąpienia). 2) przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1 i 2 oraz art. 120 w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz uznanie stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe, podczas gdy właściwe zastosowanie normy prawnej do opisanego przez Spółkę stanu faktycznego winno skutkować przyjęciem poprawności ujętego we Wniosku rozumowania podatnika, przez co naruszono zasadę legalizmu i zasadę zaufania. Mając na uwadze powyższe naruszenia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 ze zm. – p.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarówno zarzutami skargi, jak i powołaną podstawą prawną. Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. co do skutków podatkowych, na gruncie podatku od towarów i usług, rekompensaty przekazanej przez Gminę na rzecz Skarżącej, na postawie zawartych umów. Sąd zauważa iż podobne zagadnienie było już przedmiotem rozstrzygania sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Kr 155/26 którego stanowisko Sąd w pełni podziela i w związku z tym w dalszych rozważaniach którego argumentacją obszernie się posłuży. Wyjaśnić więc trzeba, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Z ostatniej regulacji wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie na rzecz innego podmiotu. Warunkiem uznania danego świadczenia za odpłatne, jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Innymi słowy musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a przekazanym w zamian za nią wynagrodzeniem. Powyższe oznacza, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. W konsekwencji opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi (bezpośredniego beneficjenta). Jak stanowi art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Regulacja zawarta w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. jest odzwierciedleniem przepisu art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. z 2006r., L 347, s. 1 - dalej w skrócie: "Dyrektywa 2006/112/WE), zgodnie z którym - w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77 - podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Wobec powyższego dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są, czy też nie są opodatkowane, kluczowe są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego dofinansowania w określonej formie. Z powołanych przepisów u.p.t.u. wynika, że w sytuacji gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dotacji/dopłaty za zwiększającą obrót stanowi więc stwierdzenie, że dotacja/dopłata dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A contrario dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., co oznacza, że nie zwiększają podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. Z wyroku TSUE z dnia 22 listopada 2001 r., w sprawie o sygn. C-184/00 Office des produits wallons ASBL (ECLI:EU:C:2001:629), wynika bowiem, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Jednocześnie wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Reasumując, TSUE opowiedział się za takim rozumieniem przepisów, iż opodatkowanie następowało tylko w stosunku do takich dotacji, czy innych form dofinansowania, które odpowiadają całości lub części wynagrodzenia z tytułu takiej czynności. Dotacja powinna być zatem związana z konkretną, oznaczoną dostawą albo usługą. Mając na uwadze powyższe za zasadne uznać należy zarzuty skargi, wskazujące na błędną wykładnię art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu rację należy przyznać Stronie, że rekompensata, którą otrzymuje lub będzie otrzymywać od Gminy, w związku z zawartymi umowami, nie będzie miała bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, że rekompensata stanowi przysporzenie zgodnie z Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011r., po wtóre jest to świadczenie w celu pokrycia straty finansowej i dotyczy wyłącznie kosztów realizacji zadań powierzonych przez Gminę. W ocenie Sądu w zaskarżonej interpretacji w niedostatecznym stopniu uwzględniono powyższe okoliczności, jak również to, że Skarżąca nie działa w istocie w warunkach komercyjnych, a wyłącznym (jedynym) udziałowcem w Spółce jest Gmina. Skoro sporna rekompensata ma za zadanie pokryć stratę finansową, w sytuacji, gdy koszty realizacji zadań powierzonych przez Gminę zadań publicznych są wyższe od przychodów osiąganych przez Spółkę z tego tytułu, to nie sposób przypisać jej do konkretnej czynności/usługi świadczonej przez Skarżącą na rzecz opisanych we wniosku odbiorców. W ocenie Sądu powyższy wpływ na cenę usług w niniejszej sprawie jest w istocie wykluczony, w sytuacji gdy rekompensata liczona jest jako różnica między kosztami a przychodami i pokrywa ona wyłącznie część kosztów realizacji zadań powierzonych przez Gminę w zakresie, który nie znalazł pokrycia w uzyskanych przychodach (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). W tym stanie rzeczy uzasadniony jest wniosek, że rekompensata nie może mieć wpływu na cenę świadczonych przez Stronę usług, co konsekwentnie podnosi Skarżąca. Co więcej, udzielana Spółce rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie Decyzji KE . Sąd zauważa, że Spółka zobowiązała się w zawartych z Gminą umowach do realizacji zadań powierzonych, czyli do świadczenia usług polegających na wykonywaniu zadań własnych gminy z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy. Z treści wniosku wynika, że Skarżąca otrzyma rekompensatę w formie dokapitalizowania. Ustalając ceny usług, Spółka nie wie czy otrzyma rekompensatę, ani tym bardziej nie zna jej ostatecznej wysokości (możliwa jest bowiem nadwyżka ale i niedobór rekompensaty) zatem rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na ceny poszczególnych usług. Z kolei zdaniem Sądu, w przypadku braku odpłatności, nie można rekompensacie w ogóle przypisać cech ekwiwalentności, co wyklucza powstanie obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe wzmacnia zasadność stanowiska Skarżącej, że sporna rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności Spółki. Spółka konsekwentnie bowiem podkreśla, że rekompensata, którą otrzymuje od Gminy służy jedynie wyrównaniu kosztów, stanowi dopłatę do nich i nie może przekroczyć limitu przewidzianego w umowach. Sąd zwraca uwagę, że podobne zagadnienie prawne, jak w niniejszej sprawie, dotyczące wykładni art. 29a ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE było przedmiotem analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w wyrokach TSUE, np. we wspomnianej sprawie o sygn. C-184/00, C-353/00 (por. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2024r., o sygn. akt I FSK 1141/22; 17 stycznia 2023r., o sygn. akt I FSK 780/19; 28 marca 2023 r., o sygn. akt I FSK 974/22). Z powyższych orzeczeń wynika, że: (1) kluczowa dla uznania kwoty otrzymanego przez podatnika dofinansowania za składnik podstawy opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia usług jest możliwość jednoznacznego przyporządkowania kwoty dofinansowania do konkretnej transakcji. Z okoliczności faktycznych transakcji musi wynikać, że dofinansowanie zostało udzielone przez podmiot trzeci jako część wynagrodzenia podatnika z tytułu konkretnej transakcji. W przypadku gdy taki bezpośredni związek nie istnieje należy uznać, że otrzymane przez podatnika dofinansowanie prowadzonej przez niego działalności nie powinno być uwzględniane w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nawet, jeśli dzięki opodatkowaniu efektywnie podatnik jest w stanie obniżyć cenę oferowanych towarów lub usług; (2) rekompensaty za świadczone usługi użyteczności publicznej, nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone przez spółkę (np. ceny za bilet wstępu na basen, czy na lodowisko, wynajem toru, czy basenu, wynajem kręgielni, kortu tenisowego czy lodowiska). Celem rekompensat ma być przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych rekompensat wskazuje, że stanowią one dopłatę o charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania spółki w zakresie, w jakim świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług przewozowych, na które rekompensata nie oddziałuje. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje i podziela stanowisko wyrażone w powołanym powyżej orzecznictwie. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że nie sposób przyjąć, że sporna rekompensata ma wpływ na cenę usług świadczonych przez Spółkę i na postawie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. stanowi podstawę opodatkowania VAT. W okolicznościach analizowanej sprawy, nie da się powiązać spornej rekompensaty z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie jest ona uzależniona od ilości i wartości świadczonych usług, a tym samym nie może stanowić obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Jak wspomniano Skarżąca jest podmiotem ściśle powiązanym z Gminą, która jest jej wyłącznym udziałowcem, zatem Spółka nie działa na zasadach komercyjnych, a przez rekompensaty Gmina partycypuje w kosztach działalności Skarżącej, stanowiącej realizację zadań publicznych. Istotnym jest, że przy przyznaniu rekompensaty uwzględniane są koszty działalności Spółki, a nie wartość konkretnie świadczonych usług. Celem rekompensaty ma być przede wszystkim wyrównanie kosztów związanych z wykonywaniem usług publicznych. Zdaniem Sądu organ interpretacyjny błędnie uznał że adresatem usług świadczonych przez Spółkę jest Gmina. Jak wskazała Skarżąca we wniosku są nimi podmioty zewnętrzne – m.in. osoby fizyczne, osoby prawne stowarzyszenia sportowe, organizacje pozarządowe, kluby sportowe - czyli podmioty uprawnione do korzystania z usług Spółki. Wprawdzie pomiędzy Spółką a Gminą istnieją umowy zobowiązujące Spółkę do świadczenia usług polegających na wykonywaniu zadań własnych Gminy z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy, jednakże bezpośrednimi beneficjentami usług są co do zasady inne podmioty, a więc spółka świadczy na ich rzecz usługi z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy. Zdaniem Sądu, rekompensata nie jest dopłatą do ceny świadczonych usług z dziedziny z zakresu kultury, kultury fizycznej oraz promocji Gminy, a w konsekwencji nie ma wpływu na cenę świadczonych usług. Rekompensata nie jest też świadczeniem o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym między Spółką a Gminą. Uwzględniając powyższe Sąd stoi na stanowisku, że wypłacona Skarżącej rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi użyteczności publicznej. W okolicznościach przedstawionego zdarzenia przyszłego nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną, czyli świadczeniem w zamian za wynagrodzenie. W zaskarżonej interpretacji nie wykazano, a tego wymaga art. 29a ust. 1 u.p.t.u., że zachodzi bezpośredni wpływ rekompensaty na cenę usług świadczonych przez Skarżącą. Innymi słowy nie przedstawiono argumentów wskazujących na możliwość zidentyfikowania ekonomicznej i wyraźnej zależności pomiędzy sporną rekompensatą a ostateczną wartością - ceną wykonanych usług, co pozwala przyjąć, że taka możliwość nie istnieje. Na uwzględnienie zasługuje pogląd Skarżącej, że otrzymana od gminy rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego spornej rekompensaty, która ma na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, nie da się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co więcej nie jest uzależniona od ilości i wartości świadczonych usług, a tym samym nie stanowi obrotu, w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u. Wobec powyższego zarzuty opisane w petitum skargi dotyczące obrazy prawa materialnego przepisów u.p.t.u. uznano za zasadne. Końcowo odnosząc się do powołanego w skardze złożonej do Sądu wyroku TSUE z dnia 8 maja 2025r. w sprawie o sygn. C-615/23, dotyczącego wykładni Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i wątpliwości dotyczących opodatkowania VAT rekompensaty, wypłacanej przez jednostkę samorządu terytorialnego w kontekście włączenia do podstawy opodatkowania VAT, Sąd zauważa, że wprawdzie rozpoznawana obecnie sprawa nie dotyczy usług transportu publicznego, jednak uwzględniając znaczne podobieństwo analizowanych zagadnień prawnopodatkowych wskazane będzie rozważenie przez organ interpretacyjny odniesienia się do wspomnianego orzeczenia w sprawie o sygn. C-615/23, w zakresie niezbędnym do okoliczności niniejszej sprawy. Sąd natomiast za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14h O.p. Organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną działał w ramach ustawowego upoważnienia, na podstawie przepisów prawa, natomiast wyrażenie przez organ odmiennej oceny, nie oznacza jednocześnie naruszenia wynikających z tych przepisów zasad legalizmu, czy prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego organ winien zatem dokonać oceny przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego wynikającego bezpośrednio z tego wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia Sądu, dotyczącej prawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ze szczególnym uwzględnieniem wyroku TSUE z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie o sygn. C-615/23, Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie w punkcie II sentencji o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł złożyły się kwota wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł zasądzona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Orzeczenia polskich sądów administracyjnych przywołanych w sprawie dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.