I SA/Sz 402/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku S. O. o zwrot podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. W postanowieniu zamieszczono prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postanowienie doręczono stronie w dniu [...] r. Pismem procesowym z dnia [...] r. strona wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Organ wezwał stronę do sprecyzowania, czy ww. pismo stanowi skargę czy zażalenie do organu odwoławczego na postanowienie z dnia [...] r. Strona w piśmie z dnia [...] r. wniosła o przekazanie pisma z dnia [...] r. jako skargi zgodnie z tytułem adresowym na tym piśmie, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed (Dz. U z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Skarżący nie wyczerpał w niniejszej sprawie właściwego toku instancji przed organami podatkowymi. Na postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki przysługuje bowiem zażalenie, na podstawie art. 215 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2018 r. poz. 800 ze zm.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo pouczył o możliwości zaskarżenia omawianego postanowienia poprzez złożenie zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (k. 10 akt organu). Skarżący nie złożył zażalenia na powyższe postanowienie, tylko w terminie otwartym na jego wniesienie wniósł w piśmie z dnia [...] r. skargę do Sądu, co potwierdził w piśmie z dnia [...] r. Na tle powyższego Sąd stwierdza, że wniesiona na obecnym etapie skarga jest przedwczesna. Dopiero rozpoznanie przez organ II instancji zażalenia otwiera możliwość wniesienia skargi do tut. Sądu w omawianym przedmiocie. W myśl z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdzając, że skarga z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna, odrzucił ją na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.