I SA/Sz 396/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. P.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2017 r. nr [...]

Prezydent Miasta S. wydał w dniu 12 grudnia 2017 r,. decyzję nr [...], w której określił P. T. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2017 w kwocie [...]zł. Organ podatkowy wskazał, że na podstawie postanowienia Sądu R. S.-P. i Z. w S. W. I. E. z dnia 17 stycznia 2017 r. (uprawomocnienie 4 luty 2017 r.) sygn. akt IX Co [...] podatnik stał się właścicielem niezabudowanych nieruchomości położonych w S. – O. S., tj. działek nr [...], [...], [...] obręb [...] Organ podatkowy wezwał podatnika pismem z dnia 4 lipca 2017 r. do złożenia informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości. W dniu 13 lipca 2017 r. do organu podatkowego wpłynęła informacja IN-1 wypełniona przez podatnika wraz z załącznikami [...] na każdą z działek. W złożonej informacji IN-1 podatnik zgłosił do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (dz. nr [...] o powierzchni [...] m2, dz. nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz dz. nr [...] o powierzchni [...] m2). Po wszczęciu postępowania podatkowego organ ustalił, że podatnik jest przedsiębiorcą, co potwierdził wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", grunty związane z działalnością gospodarczą to grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi. Wskazany przepis wyraźnie stanowi, że grunty są związane z działalnością wówczas jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz nie stawia warunku wykorzystywania ich do działalności gospodarczej. To, w jaki sposób przedsiębiorca wykorzystuje nieruchomość i jakie decyzje o sposobie jej wykorzystania podejmuje nie decyduje o zastosowaniu obniżonych stawek podatku. Omawiany związek z działalnością gospodarczą występuje również w przypadkach, gdy wprawdzie przedsiębiorca bezpośrednio do celów prowadzonej działalności ich nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej mógłby te grunty wykorzystywać, gdy istnieje potencjalna możliwość wykorzystania ich na cele związane z prowadzoną działalnością. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje zatem tym, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy podał, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej "o.p."., zawiadomił podatnika o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i przysługującym siedmiodniowym terminie do wypowiedzenia się w niniejszej sprawie, lecz nie skorzystał on z przysługującego mu prawa. Obliczenie ustalonego należnego podatku od nieruchomości za miesiące od marca do grudnia 2017 r. w wysokości po zaokrągleniu do pełnych złotych wyniosło [...] zł organ podatkowy zawarł w tabeli, tj. w stosunku działki nr [...], obręb [...], S. o pow. [...], stawka [...] zł za m2, podatek [...] zł; działki nr [...], obręb [...] S. o pow. [...] m2, stawka [...] zł za m2, podatek [...] zł; działki nr [...], obręb [...] S. o pow. [...] m2, stawka [...] zł za m2, podatek [...] zł. Podatnik złożył odwołanie od ww. decyzji i zarzucił organowi naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędne uznanie, że na gruntach objętych podatkiem prowadzi on działalność gospodarcza lub w przyszłości będzie ją prowadził. Podatnik przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. o sygn. akt SK [...] i wskazał, że przedmiotowe grunty nie są i nie mogą być wykorzystane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podatnik, po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym, w piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Wskazał, że wydana decyzja jest nieważna z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 16 kwietnia 2018 r. decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przywołał stan faktyczny w sprawie oraz treść art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Organ odwoławczy podał, że literalne brzmienie art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje na okoliczność "posiadania" budynku i gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, której wystąpienie decyduje o wysokości stawki podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, bowiem, że fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów i budynków rodzi ich związek z działalnością gospodarczą bez żadnych dodatkowych warunków. Natomiast żaden przepis prawa nie daje organowi podatkowemu upoważnienia do badania, jaki to rodzaj związku, ekonomiczny czy nieekonomiczny. Związek ów następuje z mocy prawa przez sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Na poparcie swoich twierdzeń organ odwoławczy przywołał wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II FSK [...] oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Sz [...]. Organ odwoławczy podał, że podatnik jest właścicielem przedmiotowych działek, które oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków symbolem użytku Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie budowy). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dane zawarte w ewidencji grantów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, zaś ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2016 r. poz. 1034). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Na powyższą okoliczność organ odwoławczy przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że z wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG wynikało, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "T. P. B. P. [...]. Dokument ten potwierdził fakt, że podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Organ odwoławczy podał, że podatek od nieruchomości jest podatkiem należącym do grupy podatków o charakterze majątkowym, zaś przedmiotowe grunty należą do przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą i dla uznania wykorzystywania ich na działalność gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorę. Organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy prawidłowo ustalił powierzchnię użytkową gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, która jest zgodna z informacją podatkową złożoną przez podatnika jak również z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, oraz księgą wieczystą. Organ odwoławczy podał, że Rada Miasta S. w uchwale Nr [...] z dnia 18 października 2016 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Z. z dnia 26 października 2016 r. poz. 3987), określiła stawkę podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Ustalając wymiar podatku od nieruchomości na rok 2017, organ podatkowy I instancji zastosował stawki zgodne z ww. uchwałą. Organ odwoławczy stwierdził, że przywołany przez podatnika wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK [...] nie miał zastosowania w sprawie z uwagi na inny stan faktyczny w niniejszej sprawie. Podatnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art.122 o.p. oraz art. 124 o.p., przez brak ustalenia przez organ I i II instancji czy grunt objęty opodatkowaniem jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, co spowodowało, iż organ II instancji: - nie uzasadnił zasadności zastosowanych przesłanek dla ustalonej odpowiedzialności podatkowej strony skarżącej, - naruszył art. 210 § 4 o.p., sprowadzającym się do wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które nie zawiera rezultatów przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego; 2. art. 233 § 1 pkt 1 o.p., przez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji pomimo: a) wadliwego i niezupełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji, oraz b) wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w przedmiocie niezgodności z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 w z w. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, będącego podstawą prawną nałożonego obowiązku podatkowego na skarżącego, c) zasygnalizowania w piśmie z dnia 10 kwietnia 2018 r. nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r.; - w konsekwencji organ II instancji naruszył art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 124 o.p., nie odnosząc się lub odnosząc się jedynie pozornie do wskazanych okoliczności; 3. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez błędną wykładnię sprowadzającą się do wadliwego uznania, iż naliczenie podatku od nieruchomości w stawkach przewidzianych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą jest zdeterminowane samym posiadaniem gruntu przez przedsiębiorcę; w przypadku gdy prawidłowa wykładnia wskazuje na obowiązek związku posiadanego gruntu z prowadzona działalnością gospodarcza (podobnie: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygnatura akt: SK [...]); w konsekwencji skarżący został wadliwie obarczony podatkiem od nieruchomości w podwyższonej stawce; 2) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do wadliwego uznania związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji w przypadku jak organ podatkowy zgodnie z przyjętą wykładnią art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne był obowiązany do uznania, iż działki gruntu numer [...], [...] oraz [...] obręb [...] [...] winny zostać opodatkowane stawka podatku przewidziana dla osób nieprowadzących działalności gospodarczej; 3) art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez niezastosowanie sprowadzającego się do sprzecznego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej uznania, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego mają charakter wyłącznie interpretacyjny; w przypadku jak zgodnie z ustawą zasadniczą mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK [...] w sentencji stanowi, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny prawidłowości zakwalifikowania przez organy podatkowe przedmiotowych działek jako nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza sporem natomiast pozostawało natomiast to, że skarżący jest podatnikiem podatniku od przedmiotowych nieruchomości, treść zapisów w ewidencji gruntów, treść zapisów w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEDG) oraz treść postanowienia Sądu Rejonowego o przysądzeniu własności działek. Odnosząc się do uregulowań dotyczących przedmiotu sporu w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez związek z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumie się posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne: retencyjne lub elektrowni wodnych oraz gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Tak skonstruowana definicja legalna związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą rzeczywiście rodzi wątpliwości, odnośnie dopuszczenia przez ustawodawcę możliwości posiadania przez podmiot będący przedsiębiorcą także majątku osobistego (niegospodarczego), który nie powinien być rozpoznawany jako związany z działalnością gospodarczą. Prawdą jest, że gramatyczna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. mogłaby prowadzić do wniosku, że każda nieruchomość znajdująca się w posiadaniu przedsiębiorcy, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. Problem oddzielenia majątku osobistego od majątku związanego z działalnością gospodarczą nie powstanie natomiast w przypadku nieruchomości stanowiących przedmiot własności (lub tytułu prawnego wymienionego w art. 3 ust. 1 pkt 2-4 u.p.o.l.) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, których istota (ustrój prawny) wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takimi podmiotami są np. wpisywane do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki prawa handlowego (zarówno kapitałowe, jak i osobowe). Osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą należy jednak identyfikować podwójnie: z jednej strony jako przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 obowiązującej w 2017 r. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), z drugiej strony, jako podmiot uczestniczący w szeroko pojmowanych pozagospodarczych stosunkach prawnych, w tym realizujący określone cele życiowe i zadania w ramach rodziny, którą tworzy. Owa podwójna identyfikacja aktywności osoby fizycznej przekłada się także na podział jej mienia: na faktycznie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służące realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na tę ostatnią kategorię składają się nie tylko budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami (wyraźnie wyłączone przez ustawodawcę z nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), ale przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, nieruchomości traktowane przez podatnika jako lokata kapitału, nieruchomości przeznaczone do wynajmu (jeżeli przychody z tego tytułu nie są zaliczane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) itp. A zatem, w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości (przyjętej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bądź dla nieruchomości o innych funkcjach) winien zostać poprzedzony ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika - przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Kluczowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia zarysowanego na wstępie spornego problemu będzie miała odpowiedź na pytanie, jakie czynniki zadecydują o tym, że daną nieruchomość można uznać za składnik przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, a w jakich przypadkach za część jego majątku pozagospodarczego. Nie mając wątpliwości, co do tego, że osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą występuje w życiu i obrocie prawnym także w innej roli, chodzi zarazem o ustalenie jakiego zakresu spraw i w konsekwencji jakiej części jej majątku ta pozagospodarcza aktywność dotyczy. Posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje majątkiem, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – majątkiem służącym realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Często bywa i tak, że będąca przedmiotem opodatkowania nieruchomość wchodzi do majątku osobistego małżonków (współwłasność łączna), a tylko jeden z nich jest przedsiębiorcą. Brak natomiast w u.p.o.l. przepisów umożliwiających zastosowanie w stosunku do małżonków, w odniesieniu do tego samego przedmiotu opodatkowania, różnych stawek podatkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy nieruchomość taka nie jest faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Występowanie zatem przez osobę fizyczną w obrocie prawnym w dwojakiej roli, uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK [...] czy też z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK [...], z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II FSK [...]). Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie miało ustalenie, czy sporne nieruchomości były związane z przedsiębiorstwem skarżącego. Jak wynikało z akt organy obu instancji przyjęły, że skarżący nabył przedmiotowe działki do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (budownictwa), gdyż jest developerem. Skarżący zaś, w odwołaniu podniósł, że przedmiotowe grunty nie są i nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji obu organów podatkowych. W ocenie Sądu, organy podatkowe winny wyjaśnić czy przedmiotowe działki stały się elementem przedsiębiorstwa skarżącego lub można je uznać za związane z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel także w sposób potencjalny. Należy pamiętać, że ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu (stanowi ona część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55ą kodeksu cywilnego), to jednak – w świetle zaprezentowanych wyżej rozważań – nie jest to jedyne kryterium decydujące o takiej kwalifikacji np. gruntu czy też budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które mają dla podatnika gospodarcze znaczenie, tzn. przejściowo nie są wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej powodują, że mogą być one zajęte na ten cel. Organy podatkowe nie ustaliły czy skarżący na ww. działkach prowadzi budowę lub czy mogą być one wykorzystane przez niego w procesie realizacji osiedli mieszkaniowych w dzielnicy S. w S.. Organy podatkowe nie ustaliły czy skarżący podjął kroki w celu realizacji inwestycji budowlanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na przedmiotowych działkach np. zmiany zagospodarowania terenu; prac projektowych; uzgodnień warunków zabudowy; dokonywania przyłączeń mediów; oferowania do sprzedaży przyszłych mieszkań. Wskazać należy, postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 17 stycznia 2017 r. wydane na podstawie art. 998 § 1 kpc nie mogło zawierać określenia celu nabycia tych działek przez skarżącego odmiennie niż ma to miejsce przy zawarciu umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz [...]). Tym samym przedwczesna była ocena dokonana przez organy, że przedmiotowe działki były związane z przedsiębiorstwem skarżącego, aby było możliwe opodatkowanie ich stawka podatku od nieruchomości jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta S. z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w sprawie stawek podatku od nieruchomości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy uwzględni powyższe wskazania Sądu. Odnośnie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt SK [...], w którym Trybunał uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazać należy, że wyrok ten dotyczył odmiennej sytuacji aniżeli występująca w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze wyrok dotyczy sytuacji, gdy za podatnika od nieruchomości, wobec którego należy zastosować stawki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, uznano współposiadacza nieruchomości niebędącego przedsiębiorcą, ze względu na to, że inny współposiadacz jest przedsiębiorcą. Po drugie wyrok dotyczył takiej sytuacji, w której opodatkowany grunt stanowił majątek prywatny przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Przytoczone w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na [...] Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a", orzekł o uchyleniu decyzji obu organów podatkowych. Postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostanie wydane na podstawie art. 224 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym po uprawomocnieniu się zarządzenia z dnia 20 lipca 2018 r.