I SA/Sz 372/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.173.2021.2.WF w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 372/23; II. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 sierpnia 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.173.2021.1.DT; III. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...]([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (organ) utrzymał w mocy postanowienie organu z 2 sierpnia 2021 r., pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (spółka) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej opłaty od środków spożywczych. W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że spółka przedstawiła okoliczności, w których będzie produkować napoje zarówno pod swoją marką, jak i na zamówienie, i pod marką innych podmiotów. Zawiera zarówno umowy ramowe, w myśl których nabywcy dokonują zamówień poszczególnych towarów, jak i odrębne umowy sprzedaży dotyczące określonej serii produktów. Spółka prowadzi sprzedaż detaliczną napojów. Będzie podmiotem sprzedającym napoje kontrahentom prowadzącym sprzedaż hurtową, detaliczną, hurtową i detaliczną. Wątpliwości prawne spółki odnosiły się do kwestii, czy gdy nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych, który ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie sprzedaży detalicznej towarów, ale jej zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem nie prowadzi, to wówczas należy naliczyć opłatę od środków spożywczych, czy też nie. Zdaniem spółki, jeżeli producent uzyska niebudzące wątpliwości oświadczenie nabywcy, że nie prowadzi on takiej sprzedaży detalicznej, opłata od środków spożywczych nie podlega naliczeniu. W odpowiedzi na wezwanie organu, spółka przeformułowała pytanie i uzyskało ono po zmianie brzmienie: "Czy gdy nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie jednej lub wielu działalności z poniżej wymienionych ugrupowań PKP: - Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (47.1), - Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (47.2), ale jej zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem nie prowadzi, czy należy naliczyć opłatę od środków spożywczych ?" Jednocześnie spółka podtrzymała swoje stanowisko prawne, zgodnie z którym "W takiej sytuacji podmiot ten nie może być traktowany jako hurtownik będący jednocześnie detalistą, co skutkowałoby koniecznością naliczenia opłaty przez Wnioskodawcę jako producenta. Wnioskodawca taki podmiot, pomimo zapisów PKD, musi potraktować go jako wyłącznie hurtownika, a w konsekwencji nie dochodzi do sprzedaży napoju do pierwszego punktu, w którym prowadzona jest sprzedaż detaliczna. Innymi słowy, nie dochodzi do wprowadzenia napoju na rynek." W tym stanie sprawy organ przyjął, że spółka nie zmieniła pytania zgodnie z wezwaniem organu i tym samym nie uzupełniła braku formalnego wniosku. Nie odniosła się "do właściwych przepisów prawa, których ma dotyczyć interpretacja indywidualna." Dlatego organ pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 na podstawie art. 13 § 2a pkt 1, art. 14g § 1, art. 169 § 1, § 4, art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2023.2383 ze zm. - O.p.). W pozostałym zakresie, czyli pytania spółki oznaczone numerami 2-4 były przedmiotem odrębnej interpretacji indywidualnej. Organ motywował, że wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez przeformułowanie pytania nr 1 i odniesienie się do właściwych przepisów prawa, których ma dotyczyć interpretacja indywidualna, bowiem pytanie to pozostawało poza zakresem przepisów prawa zawartych w ustawie, dotyczących opłaty od środków spożywczych. Jak motywował organ, "W tym miejscu podkreślić należy, że Organ nie może domniemywać prawidłowości danych podanych przez przedsiębiorcę w pisemnym oświadczeniu czy też ujętych w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej. Organ może swoje stanowisko budować jedynie na faktach i przedstawionym zdarzeniu przyszłym podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Ustawa w art. 12d ust. 1 jasno określa podmioty zobowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych. Obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju; 2) zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego. Ww. przepisy muszą stanowić element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy. Ponadto użyte w art. 12e ust. 3 ustawy stwierdzenie, że obowiązek zapłaty ciąży na podmiocie sprzedającym napoje podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową nie odnosi się do możliwości prowadzenia działalności w takim zakresie, ale do działalności faktycznie, realnie prowadzonej przez nabywców. Stwierdzenie takie jest niezbędne dla wydania prawidłowej interpretacji indywidualnej, która oparta jest na opisanym wyczerpująco i jednoznacznie zdarzeniu przyszłym. Wskazać należy, że ustawa nie określa jak prawidłowo Wnioskodawca ma ustalić status nabywcy, czy też jakie dokumenty mają ten status potwierdzić. Ustalenie więc tych kwestii (statusu nabywcy, dokumentów potwierdzających ten status) leży po stronie podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i stanowić powinno element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy. W zaskarżonym postanowieniu słusznie wskazano więc, że pytanie nr 1 oraz stanowisko nie odnoszą się do treści przywołanych we wniosku przepisów oraz pozostają poza zakresem przepisów prawa zawartych w ustawie dotyczących opłaty od środków spożywczych, niemożliwym jest wydanie interpretacji indywidulanej w tym zakresie. Podsumowując, przeformułowane w odpowiedzi na wezwanie pytanie nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż wymagałoby od organu podjęcia czynności zmierzających do zebrania dowodów w sprawie w celu określenia statusu nabywcy. Ocena czy nabywca jest podmiotem prowadzącym sprzedaż detaliczną, stanowić ma element opisu zdarzenia przyszłego sprawy. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie jest prowadzone postępowanie dowodowe. Ponadto, jak zostało już wskazane powyżej, interpretacja indywidualna odnosi się do kwestii uregulowanych przepisami prawa, do interpretacji których został upoważniony Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Wskutek więc braku przeformułowania pytania oznaczonego we wniosku nr 1 w taki sposób aby, odnosiło się do treści przepisów interpretowanej ustawy, Organ nie mógł wydać interpretacji indywidualnej w tym zakresie." Spółka złożyła skargę na powyższe postanowienie organu. Zarzuciła naruszenie art. 13 § 2a pkt 1, 14g § 1, art. 169 § 1, art. 14h O.p. przez bezzasadne zastosowanie tych przepisów prawa. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Nawiązała do art. 12e ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym (Dz.U.2022.1608 ze zm. - ustawa o zdrowiu publicznym) i argumentowała, że przedmiotem pytania jest przesłanka "prowadzenia" sprzedaży. Zatem samo pytanie wprost dotyczy interpretacji prawa podatkowego. Istota problemu sprowadza się do tego, czy wystarczy samo zgłoszenie zamiaru prowadzenia określonej działalności w KRS/PKD dla uznania, że dany podmiot prowadzi sprzedaż detaliczną, czy też, niezależnie od takiego zgłoszenia, konieczne jest faktyczne prowadzenie takiej sprzedaży. Zatem, w ocenie spółki, odmowa wydania interpretacji indywidualnej była nieprawidłowa, pozbawiona podstaw prawnych. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 marca 2022 r. sygn. I SA/Sz 995/21 uchylił zaskarżone postanowienie organu z 1 października 2021 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu z 2 sierpnia 2021 r. Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z 6 kwietnia 2023 r. sygn. III FSK 773/22 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 marca 2022 r. sygn. I SA/Sz 995/21 i odrzucił skargę. Sąd kasacyjny ocenił, że w sytuacji, gdy postanowienie organu z 1 października 2022 r. nie zostało - zgodnie z art. 145 § 2 O.p. - doręczone pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie, ale bezpośrednio spółce, to nie doszło w ogóle do doręczenia tego postanowienia, wobec czego nie wywołuje ono żadnych skutków prawnych. Tym samym nie można było od niego wnieść skutecznie skargi do sądu administracyjnego, skoro nie zostało ono wprowadzone do obrotu prawnego. W takich okolicznościach nie rozpoczął się bieg 30-dniowego terminu przewidzianego na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W dalszej kolejności Sąd kasacyjny nawiązał do uchwały sygn. I FPS 4/21 i motywował, że brak skutecznego doręczenia rozstrzygnięcia organu nie powoduje żadnych skutków materialnoprawnych ani procesowych, jakie powstają w przypadku prawidłowego doręczenia. W szczególności orzeczenie nie wchodzi do obrotu prawnego w rozumieniu art. 212 O.p. w związku z art. 219 O.p. Nie rozpoczyna swojego biegu termin do wniesienia środka zaskarżenia. Organ podatkowy nie może konwalidować tej wadliwej czynności. Zobowiązany jest jedynie do ponowienia doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi. W przypadku analizowanej czynności organu podatkowego albo mamy do czynienia ze skutecznym doręczeniem, albo do takiego doręczenia nie doszło w związku z naruszeniem przepisów regulujących te czynności. Ocena skuteczności doręczenia ma więc charakter "zero-jedynkowy". Zdaniem Sądu kasacyjnego, w każdym wypadku naruszenia art. 145 § 2 O.p. uchybienie to ma wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm. - P.p.s.a.). W konsekwencji, jak podsumował Naczelny Sąd Administracyjny, skoro postanowienie organu - wskutek jego niedoręczenia stronie - nie weszło do obrotu prawnego, nie było możliwe złożenie od niego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W podstawie prawnej przyjętego orzeczenia Sąd kasacyjny wymienił art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 6, art. 53 § 1 P.p.s.a. W świetle powyższego Sąd kasacyjny zobowiązał organ do prawidłowego wykonania czynności doręczenia objętego skargą postanowienia z 1 października 2021 r. Wyjaśnił przy tym, że dopiero od dnia prawidłowego doręczenia stronie tego postanowienia rozpocznie bieg 30-dniowy termin przewidziany na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie spółka 20 czerwca 2023 r. (data nadania w krajowej placówce pocztowej) wniosła skargę na postanowienie organu z 1 października 2021 r. Organ przedstawił sądowi akta postępowania interpretacyjnego, a wraz z nimi pismo z 7 czerwca 2023 r. nr [...] (pismo z 7 czerwca 2023 r.), w którym informował spółkę o tym, że zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. sygn. III FSK 773/22 miał obowiązek doręczyć pełnomocnikowi spółki postanowienie organu z 1 października 2021 r. Jednocześnie na drugiej stronie tego pisma organ wymienił jako załącznik wspomniane postanowienie z 1 października 2021 r. Jak wynika z dowodu doręczenia dołączonego do akt postępowania interpretacyjnego, korespondencja skierowana do pełnomocnika spółki zawierała tylko wymienione pismo organu z 7 czerwca 2023 r. Natomiast nie zawierała postanowienia organu z 1 października 2021 r. W treści omawianego formularza dowodu doręczenia organ wymienił jedynie pismo z 7 czerwca 2023 r. i numer tego pisma [...] Pełnomocnik spółki 16 czerwca 2023 r. (data wpływu do organu) poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa do reprezentowania spółki. Ponownie rozpatrując sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 23 listopada 2023. sygn. I SA/Sz 372/23 odrzucił skargę spółki jako niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z tym organ miał obowiązek wykonać wiążące postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. sygn. III FSK 773/22 i doręczyć postanowienie z 1 października 2021 r. w sposób odpowiadający prawu, w następstwie wprowadzić postanowienie z 1 października 2021 r. do obrotu prawnego. Tymczasem organ nie przedstawił sądowi dowodu doręczenia postanowienia z 1 października 2021 r. Dowód doręczenia, który został dołączony do akt postępowania interpretacyjnego potwierdza w sposób urzędowy jedynie doręczenie pełnomocnikowi spółki pisma organu z 7 czerwca 2023 r. nr [...] W treści omawianego dowodu doręczenia nie ma żadnej wzmianki o tym, że przesyłka kierowana do pełnomocnika spółki obejmowała - obok pisma organu z 7 czerwca 2023 r. nr [...] [...] - również postanowienie organu z 1 października 2021 r. nr [...]. Data 1 października 2021 r. bądź nr [...] [...] nie zostały ujęte ani w rubryce przewidzianej na określenie rodzaju i numeru nadawanego pisma, ani w miejscu przeznaczonym na opis zawartości przysyłki, której odbiór potwierdza adresat. W rezultacie braku dowodu doręczenia pełnomocnikowi spółki postanowienia organu z 1 października 2021 r., sąd miał obowiązek stwierdzić, że nadal nie zostało ono doręczone zgodnie z prawem w wykonaniu wiążącego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r. sygn. III FSK 773/22. W konsekwencji postanowienie organu z 1 października 2021 r. nie weszło do obrotu prawnego i nie otworzył się ustawowy termin wyznaczony przez ustawodawcę na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten jest liczony od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organu objętego skargą stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. Sąd zaznaczył przy tym, że doręczenie rozstrzygnięcia organu podatkowego tylko wtedy odnosi skutek prawny, kiedy zostanie dokonane w sposób przewidziany przez ustawodawcę, co ma jednoznacznie wynikać z dowodu doręczenia, który nosi znamiona dokumentu urzędowego. Ze względu na wagę skutków prawnych, jakie wywołuje doręczenie rozstrzygnięcia organu podatkowego, fakt, data, sposób doręczenia, istotne okoliczności towarzyszące doręczeniu nie mogą być przedmiotem założeń, czy oświadczeń o charakterze prywatnym. Ustawodawca powiązał skutki prawne tylko z takim doręczeniem rozstrzygnięcia organu podatkowego, którego przebieg po pierwsze - odpowiada prawu, po drugie - został zgodnie z prawem udokumentowany. Innymi słowy, art. 211, art. 212, art. 219 O.p. nawiązują wyłącznie do zasad doręczeń, o których stanowią art. 144 i następne O.p. Taki wniosek jednoznacznie wynika z dyrektywy harmonizowania kontekstów interpretacyjnych, a więc z konieczności uwzględnienia - obok wykładni językowej wymienionych unormowań prawnych - także wykładni systemowej wewnętrznej w ramach ustawy Ordynacja podatkowa. Na konieczność przestrzegania w analizowanym zakresie ustawowych reguł wprost zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 kwietnia 2023 r. sygn. III FSK 773/22. Na zakończenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaznaczył, że zgodnie z przytoczonym wyżej wiążącym stanowiskiem prawnym Sądu kasacyjnego, nieprawidłowe doręczenie spółce postanowienia organu z 1 października 2021 r. nie mogło wywołać skutków prawnych ani w dacie, kiedy spółka je otrzymała (8 października 2021 r.), ani konsekwentnie nie może wywołać skutków prawnych w przyszłości. Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 listopada 2023 r. sygn. I SA/Sz 372/23 skargę kasacyjną złożyła zarówno spółka, jak i organ. Strony sporu zawisłego przed sądem zgodnie twierdziły, że - nienależnie od treści dowodu doręczenia, zawartych w nim luk - pełnomocnik spółki otrzymał zaskarżone postanowienie organu 14 czerwca 2023 r. jako załącznik do pisma organu z 7 czerwca 2023 r. O takim załączniku została uczyniona adnotacja w wymienionym piśmie organu z 7 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wobec treści pisma organu z 7 czerwca 2023 r., w którym została zawarta adnotacja o załączniku w postaci zaskarżonego postanowienia organu z 1 października 2021 r. oraz zgodnych twierdzeń obu stron sporu o tym, że - bez względu na treść dowodu doręczenia, a ściślej zawarte w nim luki - zaskarżone postanowienie organu z 1 października 2021 r. zostało doręczone pełnomocnikowi spółki 14 czerwca 2023 r. jako załącznik do wspomnianego pisma organu z 7 czerwca 2023 r., sąd ocenił, że w tych okolicznościach obie skargi kasacyjne należało uznać za oczywiście usprawiedliwione w rozumieniu art. 179a P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Trzeba przy tym zaznaczyć, że art. 179a P.p.s.a. jest adresowany do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który, stosując tę regulację, czyni to nadal jako sąd I instancji. W konsekwencji sąd zachował uprawnienie do procedowania na zasadzie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. i rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, także w rezultacie uznania skarg kasacyjnych stron za oczywiście usprawiedliwione. Natomiast w dalszej kolejności przechodząc do kontroli legalności zaskarżonego postanowienie co do jego istoty, sąd ocenia, że skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie organu, jak i postanowienie organu z 2 sierpnia 2021 r. nie są zgodne z prawem. Wątpliwości prawne spółki sprowadzały się do zagadnienia, czy dla obowiązku uiszczenia opłaty, o której stanowi Rozdział 3a ustawy o zdrowiu publicznym - Opłaty od środków spożywczych (art. 12a i nast. ustawy o zdrowiu publicznym) rozstrzygające znaczenie należy przypisać okoliczności, w jaki sposób działalność nabywcy towaru jest opisana w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, czy też treści pisemnego oświadczenia o zakresie prowadzonej działalności. Innymi słowy, na gruncie opisanych okoliczności spółka chciała się dowiedzieć od organu jak należy rozumieć przesłanki powstania obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych w świetle Rozdziału 3a ustawy o zdrowiu publicznym, w tym art. 12a, art. 12d, art. 12e tej ustawy. Jednocześnie zgodnie z art. 12j ust. 1, ust. 2 ustawy o zdrowiu publicznym do opłaty i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, przy czym uprawnienia organów podatkowych przysługują odpowiednio naczelnikowi urzędu skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej, Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej i ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (ust. 1) Organ właściwy w sprawie interpretacji ogólnych, objaśnień i interpretacji indywidualnych przepisów dotyczących opłaty i dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 12i ust. 1, może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie. W przypadku interpretacji ogólnych wydawanych na wniosek i interpretacji indywidualnych minister właściwy do spraw zdrowia zajmuje stanowisko w terminie 21 dni od dnia doręczenia wniosku o zajęcie stanowiska, przy czym do terminu do wydania interpretacji ogólnej i interpretacji indywidualnej nie wlicza się okresu od dnia doręczenia tego wniosku do dnia otrzymania stanowiska (ust. 2). Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że organ nie wykazał rzeczywistych braków wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowionych naruszenie art. 14b § 3 O.p., zgodnie z którym składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W następstwie organ miał obowiązek uwzględnić art. 14c § 1 O.p., według którego interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Dodatkowo trzeba zwrócić uwagę na niespójność toku argumentacji organu, który z jednej strony - powołał się na nieuzupełnione braki wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na formalne przeszkody do merytorycznej oceny stanowiska prawnego spółki, ale z drugiej strony - odpowiedział spółce, że art. 12d ustawy o zdrowiu publicznym "jasno określa podmioty zobowiązane do zapłaty opłaty od środków spożywczych" (por. s. 9 zaskarżonego postanowienia). Błędne jest przy tym stwierdzenie organu, że "Ww. przepisy muszą stanowić element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy." Organ pominął istotną różnicę między opisem stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego, który z istoty rzeczy nie odnosi się do treści konkretnych przepisów prawa, ale do faktów bądź zamierzeń wnioskodawcy a stanowiskiem prawnym, obejmującym poszczególne przepisy prawa. W konsekwencji, to nie w opisie stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego, ale w przyjętym stanowisku prawnym wnioskodawca ma nawiązywać do przepisów prawa. Co więcej, z treści art. 14b § 3 O.p. i z istoty instytucji interpretacji indywidualnej wynika, że nawiązanie przez wnioskodawcę do przepisów prawa nie musi być ani wyczerpujące, wszechstronne, ani adekwatne, bo rolą organu interpretacyjnego jest udzielenie wnioskodawcy zupełnej i trafnej odpowiedzi na wątpliwości prawne, które wnioskodawca powziął w określonych okolicznościach już zaistniałych bądź dopiero planowanych, przewidywanych. W podsumowaniu sąd ocenia, że dotychczas organ dowolnie uchylił się od rozpatrzenia wniosku spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, jednoznacznie dotyczącego przesłanek rozstrzygających o powstaniu obowiązku z tytułu opłaty od środków spożywczych. W dalszym postępowaniu organ uwzględni stanowisko prawne sądu. Rzetelnie i obiektywnie przeanalizuje wniosek spółki w świetle ustawowych wzorców przewidzianych dla wydawania przez organ interpretacji indywidualnych. Z powodów omówionych wyżej sąd uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 23 listopada 2023 r. sygn. I SA/Sz 372/23 na podstawie art. 179a P.p.s.a., a w dalszej kolejności zaskarżone postanowienie organu wraz z postanowieniem organu z 2 sierpnia 2021 r. przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego ([...] zł) uzasadnia art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935). Obejmują one: - wpis od skargi ([...] zł); - wpis od skargi kasacyjnej ([...] zł); - wynagrodzenie pełnomocnika spółki za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji ([...] zł); - wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika spółki, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji ([...] zł); - opłaty od pełnomocnictw udzielonych każdemu z tych pełnomocników (2 x [...] zł). Sąd miał przy tym na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I OPS 4/07 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl).