I SA/Sz 339/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: 1 Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2010 r. p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 339/17 sąd odrzucił skargę na opisaną wyżej decyzję złożoną w sprawie przez doradcę podatkowego, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi, tj. nieprzedłożenia, pomimo wezwania sądu, pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądem w sprawie. W uzasadnieniu sąd wyjaśnił, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, w którym wyraźnie określono, jak ma być sformułowane pełnomocnictwo i jaki jest skutek nieusunięcia tego braku formalnego skargi, profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało takiego umocowania – obejmowało ono swoim zakresem sporządzenie, podpisanie i złożenie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz reprezentację skarżącego przed Izbą Skarbową w S.. W złożonym w dniu 6 czerwca 2017 r. (data nadania) zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik argumentował, że umocowanie do reprezentowania J. G. przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym do S. uzyskał w dniu [...] 2017 r. Jako dowód załączył do zażalenia odpis pełnomocnictwa do reprezentowania J. G. przed WSA oraz dowód przelewu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie tłumaczył że w dniu [...] r. odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i następnego dnia zlecił asystentce zatrudnionej w Kancelarii przygotowanie stosownych dokumentów. W pierwszej kolejności otrzymał od niej do podpisania odpis pełnomocnictwa do reprezentowania przed organem, a nie przed WSA, zaś po zwróceniu pracownicy uwagi na popełniony błąd, otrzymał i poświadczył poprawną kserokopię pełnomocnictwa. Tego samego dnia pracownicy Kancelarii zamówili obiad z pobliskiej jadłodajni, którym się struli. Dlatego też pełnomocnik wcześniej wyszedł z pracy, a wysłaniem poczty zajęła się asystentka, która "z powodu zawrotów głowy i nudności musiała się pomylić i włożyć do koperty błędny odpis pełnomocnictwa, natomiast właściwy do niszczarki". Pełnomocnik zaś "nie mógł nawet przypuszczać, że do koperty trafił niewłaściwy odpis pełnomocnictwa". Do zażalenia dołączono też podpisane przez asystentkę oświadczenie z dnia [...] r., potwierdzające powyższy opis zdarzeń. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I Fz 183/17 oddalił zażalenie. NSA wskazał m.in., że działanie polegające na złożeniu niewłaściwego pełnomocnictwa, niezalenie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie. Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że w zażaleniu pełnomocnik nie kwestionował prawidłowości powyższego, a jedynie przytoczył argumenty, które mogłyby – ewentualnie- służyć wnioskowaniu o przywrócenie terminu do złożenia stosownego pełnomocnictwa. NSA stwierdził, że takiego wniosku w sprawie nie było. Pełnomocnik skarżącego złożył do sądu w dniu 19 października 2017 r. (data nadania) wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed WSA, w którym powtórzył argumentację przedstawioną w ww. zażaleniu. Do wniosku dołączył odpis pełnomocnictwa z dnia 17 marca 2017 r. do reprezentowania skarżącego przed WSA oraz oświadczenie asystentki z dnia 6 czerwca 2017 r. potwierdzające opis zdarzeń. We wniosku wskazał również, że jego złożenie nie było możliwe z uwagi na konieczność rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2017 r.; postanowienie o oddaleniu zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zostało odebrane 12 października 2017 r., a 7 dni od ustania przemijającej przeszkody mija w dniu 19 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dniu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu może więc nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, - zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, - dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Z kolei stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa został przez sąd potraktowany jako wniosek o uzupełnienie braków formalnych skargi polegających na nieprzedłożeniu pełnomocnictwa. W ocenie sądu, wniosek ten podlegał odrzuceniu, bowiem z akt sprawy wynika, że siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi polegającego na niedołączeniu do skargi pełnomocnictwa, upłynął już w dniu 13 czerwca 2017 r. Jak bowiem wynika z oświadczenia pełnomocnika zawartego we wniosku o przywrócenie terminu, przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była niedyspozycja pełnomocnika i pracowników kancelarii (zatrucie) spowodowana spożytym wspólnie w dniu 5 maja 2017 r. obiadem z jadłodajni. Należy zwrócić uwagę, że wymagane pełnomocnictwo pełnomocnik złożył do akt sprawy, wraz z zażaleniem, już w dniu 6 czerwca 2017 r. W ocenie sądu, uznać zatem należy, że przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ustała najpóźniej w dniu 6 czerwca 2017 r., a siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, rozpoczął swój bieg w dniu 7 czerwca 2017 r. i upłynął w dniu 13 czerwca 2017 r. Pełnomocnik skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi sporządził dopiero w dniu 19 października 2017 r. Stwierdzić więc należy, że pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z uchybieniem siedmiodniowego terminu przewidzianego ustawą. Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia pełnomocnika skarżącego, jakoby przeszkodą niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu była konieczność rozpatrzenia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. To pełnomocnik dokonuje wyboru przewidzianych ustawą środków prawnych w celu ochrony interesów prawnych swego mocodawcy. Podjęta przez pełnomocnika decyzja o wniesieniu zażalenia nie wykluczała złożenia przez niego do sądu wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, niezależnie od tego, że są to środki konkurencyjne. W tym miejscu sąd zwraca uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I OZ 805/13 (LEX nr 1397205), zgodnie z którym fakt równoczesnego złożenia zażalenia i wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie może uzasadniać stwierdzenia, że wniosek ten jest przedwczesny. NSA wskazał, że nie ma żadnych przeszkód, by nie został on rozpoznany w późniejszym czasie, już po rozpoznaniu zażalenia. Z uwagi na powyższe, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jako spóźniony, należało odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a.