I SA/Sz 316/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi B. K. i B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku [...] [...] i [...] [...]a na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Prezydenta Miasta w dniu 22 kwietnia 2015 r. w związku z decyzją tego organu podatkowego z dnia 16 września 2014 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych. W tytule wykonawczym wskazano jako zobowiązanych [...] [...]i [...] [...]. Z ustaleń tego organu wynikało, że małżonkowie [...]są właścicielami nieruchomości gruntowej położonej w [...] dla której Sąd Rejonowy w [...]prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Wezwaniem z dnia 10.10.2016 r. (doręczonym [...] [...] i [...] [...]owi w dniu 25 października 2016 r.), wydanym w oparciu o przepis art. 110c § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016, poz. 599 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."), Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] dokonał zajęcia ww. nieruchomości celem wyegzekwowania zobowiązania objętego powołanym wyżej tytułem wykonawczym. Jednocześnie organ egzekucyjny przesłał w dniu 12.10.2016 r. do Sądu Rejonowego w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, elektroniczny wniosek o wpis w księdze wieczystej. W dniu 8 listopada 2016 r. wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] pismo [...] [...] i [...] [...]a z dnia 7 listopada 2016 r. zatytułowane skarga zobowiązanych na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 10 października 2016 r. dotyczące zajęcia nieruchomości, w którym zarzucili: - przedwczesność zajęcia nieruchomości z uwagi na prowadzone przed WSA w [...] postępowanie sądowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. (sprawa o sygn. akt I SA/Sz 514/16), - niedopuszczalność egzekucji, w tym zajęcia nieruchomości, ze względu na błąd co do osoby zobowiązanego, - zbytnią uciążliwość skierowanego wobec nich środka egzekucyjnego, - niezgodność obowiązku podatkowego określonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z decyzją Prezydenta Miasta [...] określającą zobowiązanie podatkowe za 2014 r. ponieważ ww. decyzja Prezydenta Miasta [...], jak też decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca ją w mocy, wyrokiem WSA w [...] z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 355/15 zostały "unieważnione". W skardze zawnioskowali o: - uchylenie czynności zajęcia nieruchomości z dnia 10.10.2016 r. w całości, - uchylenie tytułu wykonawczego wymienionego w zajęciu nieruchomości z dnia 10.10.2016 r. w całości, - umorzenie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie w całości, - zawieszenie czynności egzekucyjnych w całości do czasu rozpatrzenia niniejszych zarzutów, - zawieszenie czynności egzekucyjnych w całości do czasu rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, - stwierdzenie niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie w całości oraz unieważnienie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie w całości. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. nr [...] oddalił skargę [...] [...] i [...] [...] na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie nieruchomości. W skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zażaleniu na to postanowienie ww. zaskarżyli je w całości i powtórzyli zarzuty wskazane ww. piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [..] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ ten przedstawił treść art. 54 u.p.e.a. regulującego instytucję skargi na czynności egzekucyjne i wyjaśnił, że w ramach tej instytucji można podnieść wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Organ wskazał, że skarga ta służy wyłącznie zaskarżeniu czynności o charakterze technicznym i wykonawczym. W trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Przed przystąpieniem do oceny zgodności podjętych czynności z przepisami u.p.e.a., organ drugiej instancji wyjaśnił, że żądania [...] [...] i [...] [...]a zawarte w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały objęte odrębnymi postępowaniami. Zwrócił dalej uwagę, że przedmiotem tego postępowania była wyłącznie kwestia oceny prawidłowości dokonania zajęcia nieruchomości należącej do [...] [...] i [...] [...]a w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Następnie organ drugiej instancji przywołał brzmienie przepisu art. 110c §1 - §5 u.p.e.a. stanowiącego podstawę prawną dokonania czynności zajęcia nieruchomości i stwierdził, że zajęcie nieruchomości położonej w [...] zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.p.e.a. Wyjaśnił, że z analizy materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynikało, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 110c u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Zwrócił uwagę, że organ egzekucyjny wezwaniem z dnia 10 października 2016 r., nr [...] (doręczonym w dniu 25 października 2016 r.) dokonał zajęcia nieruchomości położonej w [...] oraz wezwał zobowiązanych do zapłaty należności pieniężnych w nich wykazanych wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Organ drugiej instancji odniósł się również do pozostałych zarzutów zażalenia, stwierdzając, m.in. że z uwagi na niewskazanie przez zobowiązanych innych składników majątkowych, odstąpienie od zajęcia byłoby sprzeczne z ustawowymi obowiązkami organu egzekucyjnego. W ocenie organu odwoławczego, niezależnie od prowadzonych postępowań sądowych odnoszących się do zobowiązania podatkowego zobowiązanych w zakresie podatku od środków transportowych za 2014 rok (sprawy przed WSA w [...] o sygn. akt I SA/Sz 355/15, I SA/Sz 514/16), zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr [...] jest wymagalne. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w związku z wnioskiem wierzyciela z dnia 7 lutego 2017 r. (wpływ do organu egzekucyjnego w dniu 13 lutego 2017 r.) o cofnięcie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] w dniu 1 marca 2017 r. (data nadania) skardze na opisane wyżej postanowienie, [...] [...] i [...] [...], zarzucili: - błędną ocenę wniosków dowodowych w zakresie wniesionej skargi na postępowanie egzekucyjne złożone przez skarżących we wniosku z dnia 8 listopada 2016 r. , - przedwczesność dokonania czynności zajęcia nieruchomości z dnia 10 października 2016 r. z uwagi na złożony wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych ze względu na wniesienie pozwu o ustalenie właściciela środków transportowych, - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, w tym zajęcia nieruchomości z dnia 10 października 2016 r., ze względu na okoliczność cofnięcia przez wierzyciela w dniu 7 lutego 2017 r. (wpływ do organu egzekucyjnego w dniu 13 lutego 2017 r.) tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. i złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, - naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a., ponieważ określenie obowiązku podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] było niezgodne z decyzją Prezydenta Miasta [...], - naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanych [...] i [...] [...] z nieruchomości w [...] należącej do [...] i [...] [...]a jako wspólność majątkowa, - niedopuszczalność w całości egzekucji administracyjnej, w tym zajęcia nieruchomości ze względu na okoliczność wydania w dniu 14 lutego 2017 r. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, - rażące naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 kodeksu postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta [...] oraz organy skarbowe, - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Skarżący ponadto wnieśli o: - uchylenie w całości zajęcia nieruchomości z dnia 10 października 2016 r., - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], - umorzenie postępowania egzekucyjnego, - zawieszenie czynności egzekucyjnych w całości do czasu rozpoznania skargi oraz do czasu rozpoznania wniosku zobowiązanych o umorzenie postępowania egzekucyjnego, - stwierdzenie niedopuszczalności oraz unieważnienie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, - przeprowadzenie dowodu z postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lipca 2016 r. znak [...], - przeprowadzenie dowodu z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 14 lutego 2017 r. Skarżący dołączyli do skargi kopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 27 lipca 2016 r., znak [...]oraz kopię postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 14 lutego 2017 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę (doręczoną skarżącym w dniu 7 sierpnia 2017 r.) organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wyjaśnił, że w jego ocenie, okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonana postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. nie ma wpływu na poprawność dokonanej przez organ egzekucyjny w dniu 10 października 2016 r. czynności zajęcia nieruchomości. Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sprawa została skierowana do rozpoznania przez sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący złożyli wniosek o sporządzenie kserokopii protokołu z posiedzenia niejawnego z dnia 4 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżący, niezależnie od złożonych zarzutów egzekucyjnych w trybie art. 34 u.p.e.a., złożyli w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie nieruchomości. Jak zwrócił uwagę organ w zaskarżonym postanowieniu, co pozostaje poza sporem w sprawie, podniesione przez skarżących kwestie związane z prowadzeniem egzekucji, zawieszeniem postępowania egzekucyjnego oraz umorzeniem postępowania egzekucyjnego, zostały objęte odrębnymi postępowaniami, nie mogły one być podstawą wniesienia skargi, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., gdyż nie dotyczyły sposobu i formy dokonania czynności egzekucyjnej, jaką było zajęcie nieruchomości. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem była zatem wyłącznie kwestia oceny prawidłowości dokonanego zajęcia nieruchomości skarżących. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez ten organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390) i ma za zadanie chronić zobowiązanego przed naruszeniami przepisów postępowania egzekucyjnego ze strony organu egzekucyjnego lub egzekutora wykonującego konkretną czynność. Jej istota sprowadza się do zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora. Przewidziane w art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem aktów wiedzy lub woli tego organu. Istotę i cel skargi na czynności egzekucyjne trafnie oddaje wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., III SA/Wa 1433/07, LEX nr 495934, w którym stwierdzono: "Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny" (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2007 r., III SA/Wa 1580/07, LEX nr 686505, dotyczący skargi na inne określenie odsetek w zawiadomieniu o zajęciu rachunku niż w tytule wykonawczym, oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r., III SA/Wa 33/08, LEX nr 485741, dotyczący błędnego zawiadomienia o zajęciu prawa); w ramach skargi na czynności egzekucyjne mogą być podnoszone zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania egzekucyjnego bądź egzekutora w świetle przepisów regulujących sposób i formę przeprowadzania czynności egzekucyjnych (wyrok NSA z dnia 10 lutego 2012 r., II FSK 1588/10, LEX nr 1137529). Podkreśla się także, że regulacja art. 54 § 1 u.p.e.a. nie ma charakteru materialnoprawnego, ponieważ zawarta w nim norma nie nakłada na jego adresatów określonych obowiązków lub uprawnień materialnoprawnych. Zdaniem NSA, jest to typowy przepis proceduralny, kreujący określone uprawnienie procesowe zobowiązanego, skoro stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II FSK 1244/10, LEX nr 1113572), przywołane przez Cezarego Kuleszę w Komentarzu do art. 54 u.p.e.a., Wyd. Lex, stan prawny 2014 r. Przedstawione wyżej poglądy sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Wskazać dalej należy, że według treści przepisu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. pod pojęciem czynności egzekucyjnej należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Działania, o których stanowi ten przepis, obejmują działania faktyczne oraz oświadczenia woli lub wiedzy organu egzekucyjnego, od których nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z kolei środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12 u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Jednym ze środków egzekucyjnych z grupy pierwszej dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z nieruchomości. Tym samym należy stwierdzić, że przewidziane art. 54 § 1 u.p.e.a. prawo zobowiązanego do złożenia skargi na tę czynność ograniczać się musi do jedynie określonych, faktycznych działań organu egzekucyjnego lub niezaskarżalnych zażaleniem oświadczeń woli lub wiedzy organu egzekucyjnego. Analiza akt administracyjnych wykazuje, że działania organu były zgodne z prawem, a zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zgodnie z treścią art. 7 i art. 1a pkt 12a u.p.e.a.(zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w ustawie) oraz zgodnie z art. 110c §1 – 5 u.p.e.a. Stosownie bowiem do treści art. 110 c u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień 10 października 2016 r., organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości (§ 1). Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (§ 2). Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów (§ 3). Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów, z zastrzeżeniem § 5 (§ 4). Dla każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, chociażby wezwanie nie zostało jeszcze zobowiązanemu wysłane ani wpis w księdze wieczystej nie był jeszcze dokonany (§ 5). Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny wezwaniem z dnia 10 października 2016 r., nr [...] (doręczonym w dniu 25 października 2016 r.) dokonał zajęcia nieruchomości położonej w [...] oraz wezwał zobowiązanych do zapłaty należności pieniężnych w nich wykazanych wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Organ egzekucyjny dokonujący tej czynności był do niej upoważniony w świetle treści art. 19 § 1 u.p.e.a. W takim stanie skarga na wskazaną czynność egzekucyjną nie znajduje żadnego uzasadnienia, a zarzuty skargi, w tym zarzut naruszenia zasady legalizmu (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (8 k.p.a.), poprzez niewyczerpujące zabranie i rozpoznanie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i złożone wnioski są w ocenie sądu, całkowicie niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym zajęcia nieruchomości z uwagi na złożenie przez wierzyciela w dniu 7 lutego 2017 r. wniosku o wycofanie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 14 lutego 2017 r. postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], sąd stwierdza, że jest on bezzasadny. Sąd podziela pogląd organu przedstawiony w odpowiedzi na skargę i stwierdza, że okoliczność ta nie miała wpływu na poprawność dokonanej przez organ czynności w postaci zajęcia nieruchomości (wezwanie z dnia 10 października 2016 r. nr [...]), jako że ocena przedmiotowej czynności egzekucyjnej w trybie skargi z art. 54 p.p.s.a. jest dokonywana na dzień jej dokonania (zajęcie nieruchomości). Zatem dokonane w terminie późniejszym, już po wydaniu zaskarżonego postanowienia w sprawie (postanowienie z dnia 12 stycznia 2017 r.), postanowienie o umorzeniu na podstawie art. 59 §1 pkt 9 u.p.e.a. postępowania egzekucyjnego w związku z cofnięciem tytułu wykonawczego przez wierzyciela, nie mają wpływu na ocenę legalności czynności zajęcia nieruchomości dokonanej w dniu dnia 10 października 2016 r. Odnosząc się natomiast do zgłoszonego wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, wniosku skarżących o doręczenie kserokopii protokołu z posiedzenia niejawnego z dnia 4 października 2017 r., należy stwierdzić, że wniosek ten jest bezzasadny, albowiem stosownie do art. 100 § 1 p.p.s.a. protokół spisuje się jedynie z przebiegu posiedzenia jawnego, natomiast z posiedzenia niejawnego sporządza się notatkę urzędową, jeżeli nie wydano orzeczenia, o czym stanowi art. 100 § 2 p.p.s.a., tym samym w sytuacji, gdy wydano orzeczenie, nie sporządza się ani protokołu, ani notatki. W tym stanie rzeczy uznając postanowienie za prawidłowe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.