I SA/Sz 305/17

Dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.B.J.B o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...]

Pismem z dnia 9 marca 2017 r. [...] (dalej: "Skarżący"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. po wznowieniu postępowania. Skarżący w treści ww. skargi zawarli równocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Ani w treści skargi ani w innym piśmie procesowym Skarżący nie przedstawili argumentów i dokumentów dotyczących wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z ww. przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10 – orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę. Ponadto sąd, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, nie jest władny wzywać skarżącego do przedłożenia dokumentów uzasadniających wniosek w tym przedmiocie (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13 - orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową Skarżących, tak by sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie kwot wynikających zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie sytuacja finansowa Skarżących nie została w żaden sposób zobrazowana. Brak również jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie. W związku z powyższym Sąd nie był stanie ustalić ani jakie dochody aktualnie osiągają Skarżący ani jaki posiadają majątek, co przełożyło się na brak możliwości oceny przez Sąd ww. przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku Skarżących. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.