I SA/Sz 222/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 grudnia 2017 r., nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej P. w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec B. T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (zobowiązany) na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez P. W. z dnia 28 lutego 2017 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami od tej należności. Organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 15 marca 2017 r. dokonał zajęć wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanej w [...] oraz w [...] Odpowiadając na zajęcie [...] jako dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, iż nie prowadzi rachunku bankowego dla ww. spółki. Z kolei [...] zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodach w realizacji zajęcia ze względu na brak środków. W toku egzekucji nie uzyskano żadnych środków pieniężnych, jak też nie ustalono innych składników majątkowych, z których możliwa byłaby egzekucja należności objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym. Próby podjęcia czynności egzekucyjnych w siedzibie spółki także nie przyniosły rezultatu w postaci zastosowania środka egzekucyjnego. Z poczynionych ustaleń wynika, że zobowiązany od ponad półtora roku nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym przez wierzyciela adresem firmy (raport poborcy skarbowego z dnia 14 czerwca 2017 r.). W dniu 21 września 2017 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. przekazał przedmiotowy tytuł wykonawczy zgodnie z właściwością rzeczową Naczelnikowi Z. Urzędu Skarbowego w S.. Mając jednak na uwadze to, iż zastosowany w toku egzekucji środek egzekucyjny nie doprowadził do wykonania egzekwowanego obowiązku, jak też nie ustalono żadnych innych składników majątkowych zobowiązanej spółki, postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. nr [...], Naczelnik Z. Urzędu Skarbowego w S. umorzył przedmiotowe postępowanie egzekucyjne jako bezskuteczne, na mocy art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) zwanej dalej "u.p.e.a.". Postanowienia tego wierzyciel nie zakwestionował. Zawiadomieniem z dnia 10 listopada 2017 r. organ egzekucyjny poinformował wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych, które go obciążały. Wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny wydał w dniu 6 grudnia 2017 r. postanowienie nr [...], w którym obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości [...] zł. Wierzyciel złożył zażalenie na ww. postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał w dniu 5 lutego 2018 r. postanowienie nr [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 grudnia 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 64c § 1 u.p.e.a. koszty egzekucyjne powstałe w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co do zasady obciążają zobowiązanego. Jednakże w myśl art. 64c § 4 u.p.e.a., wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego i chodzi tu o przyczyny faktyczne lub prawne. Organ odwoławczy podał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzi do jego zakończenia i utraty możliwości uzyskania kosztów egzekucyjnych od zobowiązanego, jeżeli wcześniej nie zostały wyegzekwowane. Zatem po zakończeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności pieniężnej organ egzekucyjny nie posiada już w stosunku do zobowiązanego wierzytelności o zapłatę kosztów egzekucyjnych, wobec tego nie może ich od niego ściągnąć, co czyni zasadnym obciążenie tymi kosztami wierzyciela. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zaistniała przesłanka do obciążenia powstałymi kosztami egzekucyjnymi wierzyciela. Organ odwoławczy przeanalizował wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1244). Organ odwoławczy podał, że na podstawie obowiązującego w dalszym ciągu art. 64 § 1 pkt 4 w związku z § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny pobiera m.in. opłatę za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych- 5% egzekwowanej należności (na dzień podjęcia czynności), nie mniej jednak niż [...] zł. Z kolei z § 5 powołanego przepisu wynika, że jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, o których mowa w § 1 pkt 2-6, za dokonanie kolejnej czynności egzekucyjnej pobiera się opłatę egzekucyjną pomniejszoną (o opłatę za wcześniej dokonaną czynność egzekucyjną, nie mniej jednak niż [...] zł 80 gr. W myśl natomiast art. 64 § 6 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych, nie mniej niż [...] zł. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w [...] nastąpiło w dniu 15 marca 2017 r. Bank potwierdził, że zobowiązana posiada rachunek bankowy, co uprawniło organ egzekucyjny do naliczenia opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Organ odwoławczy podał, że w świetle powołanych wyżej regulacji prawnych w przedmiotowej sprawie w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] naliczono następujące opłaty: - [...] zł - opłata manipulacyjna (1 % kwoty egzekwowanej), - [...] zł - opłata egzekucyjna (5 % egzekwowanej należności). Organ odwoławczy wskazał, że zakwestionowane przez wierzyciela przepisy dotyczące zasad naliczenia kosztów egzekucyjnych, tj. za zajęcie wierzytelności i opłaty manipulacyjnej nie zostały uchylone ani zmienione w drodze ustawy. W ocenie organu, przywołany wyrok Trybunału przede wszystkim zobowiązuje ustawodawcę do uchwalenia nowelizacji usuwającej niekonstytucyjną lukę prawną, nie derogując przy tym uznanych za niekonstytucyjne przepisów. Ponadto zdaniem organu, stan faktyczny, w którym zapadło powyższe orzeczenie, znacznie różni się od tego, który ma miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi zagwarantowanymi organowi egzekucyjnemu w art. 64 u.p.e.a. wg obowiązujących nadal stawek w nim określonych, było zasadne. Organ odwoławczy podkreślił, że Trybunał w ww. wyroku nie wskazał, na jakich zasadach organy powinny dokonywać kalkulacji opłat, a bez tych wskazań nie sposób przyjąć prawidłowego i jednolitego sposobu ich naliczania. Organ egzekucyjny nie może zatem dowolnie wyliczać opłat, wbrew nadal obowiązującemu porządkowi prawnemu. Nie może też dowolnie modyfikować powstałych już opłat tylko dlatego, że obciążony nimi miałby zostać wierzyciel. Przyjęcie odmiennego poglądu doprowadzić by mogło do różnego traktowania podmiotów przez różne organy egzekucyjne, co również mogło by się stanowić podstawę do kwestionowania przez zobowiązanych jak i wierzycieli takiego stanu rzeczy. Dopóki zatem ustawodawca nie dokona zmian w spornych obecnie kwestiach, dopóty zdaniem organu odwoławczego, niemożliwe było naliczanie opłat za czynności egzekucyjne wbrew obowiązującym przepisom prawa. Zadaniem organu odwoławczego, nie sposób też czynić organowi egzekucyjnemu zarzutu, że nie doprowadził do spełnienia przez zobowiązanego obowiązku, skoro w toku postępowania egzekucyjnego nie ustalono majątku z którego możliwa byłaby skuteczna egzekucja. Wierzyciel takiego majątku również nie wskazał, jak również nie zakwestionował rozstrzygnięcia o umorzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy nie zgodził się z wierzycielem, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w sposób przewlekły skoro z akt sprawy wynikało, iż po otrzymaniu wniosku wierzyciela z dnia 8 marca 2017 r. wraz z tytułem wykonawczym organ egzekucyjny niezwłocznie podjął czynności zmierzające do wykonania egzekwowanego obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, co nastąpiło w dniu 15 marca 2017 r. Organ egzekucyjny nie ma natomiast wpływu na ustalenie wysokości opłaty egzekucyjnej, do której podstawy obliczenia zgodnie z obowiązującymi przepisami wlicza się też odsetki z tytułu niezapłaconej przez zobowiązanego należności przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zaznaczył, że w obowiązującym stanie prawnym obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych powstaje niezależnie od tego, czy w wyniku dokonanych czynności egzekucyjnych został osiągnięty cel egzekucji, tj. czy została wyegzekwowana należność objęta tytułem wykonawczym. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu naruszenia art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. i podał, że we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na uznanie, że w sprawie nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, a to oznacza, że na tym etapie postępowania brak było podstaw do odstąpienia od egzekucji skoro organ egzekucyjny nie posiadał pełnej wiedzy o składnikach majątkowych podmiotu zobowiązanego. W ocenie organu odwoławczego, w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny prawidłowo określił rodzaj opłat, podstawy prawne ich naliczenia oraz wskazał kwoty poszczególnych kosztów egzekucyjnych. Nie miało znaczenia twierdzenie wierzyciela, że dokonano obciążenia kosztami postępowania egzekucyjnego instytucji publicznej, która ma obowiązek dochodzić należności publicznych, a sama nie podejmuje działań w celu osiągnięcia zysku. Organ odwoławczy poinformował, że wierzyciel ma prawo wystąpienia do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie w całości lub w części przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych fart. 64e u.p.e.a. Wierzyciel złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wierzyciel zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "Kpa") w zw. z art. 64 §1 pkt. 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., które polegało na błędnym utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Z. Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 grudnia 2017 r., w sytuacji gdy koszty egzekucyjne, którymi skarżący został obciążony, obliczone przez organ I instancji ww. postanowieniu, liczone były w sposób stosunkowy (tj. wyłącznie według zasady: proporcjonalnie do wysokości kwoty egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego [...] w sytuacji, gdy wysokość i zasady pobierania opłat egzekucyjnych powinny być przez organ tak ukształtowane i nakładane, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego a jednocześnie zapewnić racjonalną zależność między wysokością opłat egzekucyjnych a czynnościami organów egzekucyjnych, za podjęcie których opłaty zostały naliczone. Nieprawidłowość zasady obliczenia kosztów egzekucyjnych, jakimi skarżący został obciążony na podstawie postanowienia organu I instancji, następnie utrzymanego przez organ II instancji potwierdzona została i wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygnatura akt SK 31/14, gdzie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 64 §1 pkt 4 u.p.e.a. - w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. - w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej — są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. 2. art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., które polegało na błędnej wykładni treści ww. przepisów i błędnym pojmowaniu ich znaczenia - tj. stwierdzeniu, że organ I instancji, wydając postanowienie z dnia 6 grudnia 2017 r. i obciążając skarżącego kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości [...] zł, obliczonymi w sposób stosunkowy wyłącznie według zasady: proporcjonalnie do wysokości kwoty egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego [...] działał w granicach prawa, w sytuacji, gdy wysokość i zasady pobierania opłat egzekucyjnych powinny być przez organ tak ukształtowane i nakładane, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego a jednocześnie zapewnić racjonalną zależność między wysokością opłat egzekucyjnych a czynnościami organów egzekucyjnych, za podjęcie, których opłaty zostały naliczone. Prawidłową wykładnię i sposób pojmowania znaczenia art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Spór w sprawie dotyczył wysokości kosztów egzekucyjnych. W dniu 28 czerwca 2016 r. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 31/14 (Dz.U. z 16 czerwca 2016 r. poz. 1244), w którym stwierdzono, że: 1. art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 2. art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 3. art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i opłaty manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji; 4. art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji; oraz umorzył na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) w związku z art. 134 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 293) postępowanie w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyżej wymienionego wyroku (pkt 4.3. uzasadnienia) Trybunał wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Trybunał jednocześnie podkreślił, że swoboda ustawodawcy określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku. Trybunał stwierdził, że brak określenia górnej granicy opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej powoduje, że w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Opłaty te nie są wtedy formą zryczałtowanego wynagrodzenia organu prowadzącego egzekucję za podejmowane czynności, ale z perspektywy podmiotu obciążonego kosztami stają się jedynie sankcją pieniężną. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu limituje kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym. Jak uznał Trybunał, regulacje zawarte w zaskarżonych normach prawnych są nieadekwatne do podstawowego celu postępowania egzekucyjnego. Ze względu na brak określenia maksymalnych wysokości opłaty wymienionej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, opłaty te realizują w nadmiernym stopniu funkcję represyjną. Z uzasadnienia powyższego wyroku należy wyprowadzić zatem wniosek, że mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu ogranicza kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał, wyjaśniając skutki swojego orzeczenia wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższy wyrok Trybunału, zdaniem Sądu, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu egzekucyjnego. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., obciążając wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w wysokości – [...] zł, co stanowiło 5% kwoty egzekwowanej należności oraz 64 § 6 u.p.e.a., obciążając wierzyciela opłatą manipulacyjną w wysokości [...] zł, co stanowiło 1% kwoty egzekwowanej. Sąd stwierdził, że uwagi Trybunału wyrażone w powyższym wyroku mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, obowiązek uiszczenia kosztów egzekucji, do których zalicza się opłaty egzekucyjne nie zależy od efektów całego postępowania egzekucyjnego. Skoro zostały podjęte czynności egzekucyjne, to nawet jeśli nie doprowadziły do wyegzekwowania obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zobowiązany i tak będzie musiał je ponieść lub tak jak w niniejszej sprawie – wierzyciel. W ocenie Sądu, kwestią zasadniczą w sprawie była wysokość kosztów egzekucyjnych. Podkreślić należy, że wysokości opłat w egzekucji jest nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Wysokość kosztów egzekucyjnych powinna być powiązana w miarę możliwości z rzeczywistymi kosztami konkretnego postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu, koszty egzekucyjne nie mogą stać się "karą" dla wierzyciela, który je ponosi na podstawie art. 64c § 4 u.p.e.a. Stosunek wysokości kosztów egzekucyjnych za podjęcie których opłaty te zostały naliczone powinien pozostawać w racjonalnej zależności. Skoro ww. koszty w niniejszej sprawie związane były z zajęciem rachunku w banku, organ egzekucyjny winien wysokość tej opłaty powiązać z ww. czynnością, polegającą na przesłaniu drogą meilową zawiadomienia z dnia 15 marca 2017 r. o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego. Fakt, że do dnia dzisiejszego ustawodawca nie wykonał ww. wyroku Trybunału nie może stać na przeszkodzie w rozpoznaniu sprawy przez organ egzekucyjny, który zobowiązany jest zastosować odpowiednie przepisy zgodnie z ich wykładnią zaprezentowaną przez Trybunał. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawia art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 718), dalej "p.p.s.a", orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę [...]zł, na którą składa się kwota [...]zł tytułem wpisu sądowego oraz kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.