I SA/Sz 206/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

B. T., pismem z dnia 19 lutego 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek. W złożonym piśmie Skarżąca zawarła, także wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu, a ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga została wniesiona w terminie. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarżoną decyzję skutecznie doręczono Skarżącej w dniu 13 stycznia 2018 r., co potwierdza data umieszczona obok podpisu Skarżącej złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jak wynika z akt sądowych Skarżąca wniosła skargę do WSA w Szczecinie w dniu 19 lutego 2018 r. (zgodnie z datą nadania), tj. z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Termin do złożenia skargi upływał w dniu 12 lutego 2018 r. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd zawarł w pkt. 1 sentencji. Jednocześnie w pkt. 2 sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku Skarżących o przyznanie im prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która – w myśl art. 247 p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Sąd odstąpił przy tym od przesłania Skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności.