I SA/Sz 168/18

Sygn. akt I SA/Sz [...] P O S T A N O W I E N I E Dnia [...] maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA E. W. po rozpatrzeniu w dniu [...] maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu dotacji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E J. K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], odmawiającą skarżącemu umorzenia należności z tytułu dotacji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez sąd. W treści uzasadnienia skargi nie podano jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja podważa jedynie legalność decyzji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i gdy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W piśmiennictwie wskazuje się, że wykonanie dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W. 2005, s. 295-296). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 1420326). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie umorzenia należności z tytułu dotacji. Wskazana decyzja nie posiada przymiotu wykonalności; nie rodzi ona żadnych praw, jak też nie nakłada obowiązków nadających się do wykonania. Zarówno jej treść, jak i obowiązujące przepisy prawa nie wiążą z jej wydaniem konieczności zrealizowania określonego stanu rzeczy. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Na marginesie zaznaczyć należy, że w świetle powyższych ustaleń drugorzędną kwestią jest to, czy skarżący w należyty, odpowiadający wymogom art. 61 § 3 p.p.s.a., sposób uzasadnił swój wniosek. W niniejszym przypadku bowiem nie można w ogóle mówić o możliwości wywołania przez rozstrzygnięcia organu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji.