I SA/Sz 1230/14

Dnia 5 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 5 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2013, po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe.

[...], pismem z dnia 26 września 2014 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza w sprawie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznych ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2009-2013 i ustalenia nowej wysokości tego podatku we wskazanych latach. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, pismem z dnia 30 października 2014 r., wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Następnie, w piśmie z dnia 1 grudnia 2014 r., skarżąca zwróciła się do Sądu o "wycofanie rozpatrzenia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1230/14", wskazując, że po kilkukrotnym monitowaniu i przedstawieniu jej sytuacji finansowej, Burmistrz umorzył jej zaległy podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest wszczynane na wniosek strony. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W analizowanej sprawie wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi uruchomił postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Następnie strona skarżąca wycofała swój wniosek. Wystąpienie takiej okoliczności spowodowało, że przestały istnieć podstawy do badania materialnoprawnej przesłanki przyznania prawa pomocy, czyli merytorycznego rozpoznania wniosku. W konsekwencji zaszła bezprzedmiotowość prowadzenia dalszego postępowania wywołanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Została zatem spełniona przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając zatem na względzie, że strona skarżąca skutecznie cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a jednocześnie nie stwierdzono istnienia negatywnych przesłanek skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia tego wniosku, postępowanie nim zainicjowane, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. Zaznaczyć należy, że takie rozstrzygnięcie stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach uprawnień procesowych przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.