I SA/Sz 1133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] r., nr [...], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania z wniosku K. D. (dalej: "skarżący", "strona"), decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustalono stronie podatek dochodowy na rok 2002 r. w kwocie [...] zł od dochodów w kwocie [...] zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, decyzji ostatecznej z uwagi na nieistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej w skrócie także: "O.p."). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że pismem z 22 stycznia 2016 r. pełnomocnik strony wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w S. - na podstawie art. 240 § pkt 8 O.p. (w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, w którym stwierdzono, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatki dochodowym od osób fizycznych jest niezgodny z Konstytucją) - o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną z [...] r. W toku prowadzonego postępowania wznowieniowego pełnomocnik strony rozszerzył swój wniosek, wskazując, że w razie gdyby ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie, po dokonaniu analizy wszystkich przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 O.p., w decyzji wydanej jako organ pierwszej instancji, stwierdził, że żadna z nich nie zaistniała. Odnośnie wskazywanej przez stronę przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. organ podatkowy wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, dotyczył stwierdzenia niezgodności z ustawą zasadniczą przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., podczas gdy decyzja ostateczna o uchylenie której w postępowaniu wznowieniowym wnosi strona, dotyczy stanu prawnego obowiązującego w 2002 r. W tej sytuacji, zarzutu niekonstytucyjności powołanej normy prawnej nie można rozszerzać poza wyrokowany zakres i wywodzić z niego korzystne dla siebie konsekwencje prawne. W stosunku natomiast do podniesionej przez stronę przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, stanowiącej że w sprawie zakończonej decyzją ostateczna, wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję", organ pierwszej instancji również stwierdził, iż nie może ona skutkować uchyleniem dotychczasowej decyzji ostatecznej. Argumentacja strony, że nową okolicznością faktyczną jest orzekanie przez organy na podstawie przepisów, które zostały uchylone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie znajduje bowiem żadnego uzasadnienia. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w S. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania stwierdził, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 8 O.p. w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, zarzucając wyżej powołanej decyzji naruszenie art. 120, art. 121, art. 187, art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podatnik podniósł również, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji niezgodnej z obowiązującym prawem, a zwłaszcza z Konstytucją RP narusza zasadę zaufania oraz rażąco godzi w zasady wyrażone w art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w S., nie podzielił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy swoją decyzję wydaną w charakterze organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ponownie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 8 O.p., bowiem podstawą wznowienia postepowania może być jedynie takie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które dotyczy aktu normatywnego stanowiącego bezpośrednią podstawę wydanego orzeczenia, a przesłanka wznowienia z uwagi na niekonstytucyjność została wskazana w art. 280 § 1 pkt 8 O.p., a zatem nie można przyjąć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowi "nową okoliczność" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił także trafności podniesionych w skardze zarzutów natury proceduralnej wskazując, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 120, art. 121, art. 187, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących naruszenia Konstytucji RP organ wskazał, że niewywiązywanie się z podatków godzi w zasadę sprawiedliwości społecznej, a opodatkowanie przychodów ze źródeł nieujawnionych jest przywracaniem równości w opodatkowaniu i wyrównywaniem ubytków budżetowych wnikających z ukrywania dochodów. Tym samym, bezpodstawne jest twierdzenie strony, że przez nieuznanie jej żądania, organ podatkowy dopuścił się naruszenia przepisów określonych w art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Strona, nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S., wnosząc o jej uchylenie w całości z powodu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżonej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art. 210 § 6 i art. 241 Ordynacji podatkowej oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu złożonej skargi, skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowi nową okoliczność w sprawie. Wskazał, że nie należy do interesu społecznego, aby w obrocie prawnym pozostawała niezgodna z obowiązującym prawem decyzja, oparta na niekonstytucyjnej podstawie prawnej, która to podstawa została uchylona. "Odmowa wznowienia postępowania" w świetle powyższych faktów - zdaniem strony - rażąco narusza zatem zasadę legalizmu wyrażoną w art. 120 Ordynacji podatkowej, jak również zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 powyższej ustawy, pozostawia bowiem w obrocie prawnym decyzję wydaną bez podstawy prawnej. Zdaniem strony, działania Dyrektora Izby Skarbowej w S. rażąco naruszają również przepisy Konstytucji RP, gdyż wprost wynika z nich zasada, że każda danina publiczna powinna wynikać bezpośrednio z przepisów prawa. Skoro zatem nałożony na skarżącego obowiązek zapłaty podatku nie wynika z przepisów prawa (zostały one bowiem uchylone prawomocnym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego), to egzekwowanie takiego zobowiązania godzi w poczucie praworządności i narusza przepisy Konstytucji RP. Strona stwierdziła, że stan taki uchybia wyrażonym w art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP zasadach konstytucyjnych, co z kolei narusza zasady praworządności i zaufania wskazane w art. 120 i art. 121 O.p. Pełnomocnik ponownie wskazał, że przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest "nową okolicznością" w sprawie, która nie była znana w chwili orzekania, ale obiektywnie w tamtym momencie istniała. W ocenie skarżącego, wobec tak przedstawionego - zgodnego z orzecznictwem sądowym - stanowiska w przedmiotowej sprawie, należy "wznowić postępowanie". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa i dlatego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do analizy wystąpienia wskazanych przez skarżącego przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 8 Ordynacji podatkowej. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej, zasada trwałości decyzji ostatecznych, stanowiąca, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego, wszczętego przez organ na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] r., mocą której organ podatkowy drugiej instancji uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. i ustalił podatnikowi wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł z od dochodów w kwocie [...]zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Skarżący jako przesłankę wznowienia postępowania wymienił wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) oraz wydanie decyzji na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (art. 240 § 1 pkt 8 O.p.). Zaistnienie obydwu ww. przesłanek skarżący upatruje w wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1052), w którym stwierdzono, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest niezgodny z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że tryb wznowienia postępowania został uregulowany w art. 240 – 246 O.p. Postępowanie wznawia się w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek, enumeratywnie wymienionych w ustawie. Przesłanki wznowienia postępowania ustawodawca uregulował w art. 240 § 1 O.p. Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że wznowienie postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe, 2) okoliczności te lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji, 3) okoliczności faktyczne lub dowody muszą mieć wpływ na wynik sprawy, 4) okoliczności te i dowody nie mogły być znane organowi podatkowemu w momencie wydawania decyzji. Jeżeli chodzi natomiast o przesłankę z art. z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, że ww. przesłanka stanowi realizację obowiązku ustawodawcy określonego w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem "orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji łub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania". Wznowienie postępowania przewidziane w ww. przepisie stwarza więc możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na podstawie zmienionego stanu prawnego, ukształtowanego w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jest to więc sytuacja wyjątkowa, w której mimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania i wydania decyzji na podstawie obowiązującego w chwili orzekania przepisu, decyzja okazuje się wadliwa. Podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. dotyczy więc sytuacji, w której przepis stanowiący podstawę do wydania decyzji administracyjnej okazał się niekonstytucyjny. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśnia się, iż posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "wydana została na podstawie przepisu" nie pozostawia wątpliwości, że chodzi tu o przepisy stanowiące podstawę prawną decyzji, a więc takie, które kształtowały lub współkształtowały podjęte przez organ podatkowy rozstrzygnięcie. Wznowienie postępowania na podstawie ww. przepisu nie będzie zatem możliwe, jeżeli uznany za niekonstytucyjny przepis nie stanowił podstawy wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012r., sygn. akt I GSK 83/11 oraz z dnia 19 marca 2015r. sygn. akt II FSK 480/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W razie dopuszczalności wznowienia postępowania, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.). Stosownie zaś do art. 243 § 2 O.p. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika zatem, że po wszczęciu postępowania i wydaniu stosownego postanowienia, organ przeprowadza postępowanie w toku którego stwierdza czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie oraz jaki mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Jeżeli organ stwierdzi, że postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, dotknięte było wadą to przeprowadza postepowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną. Organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). Jeżeli organ nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1, wówczas odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.). W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu podatkowego jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi. Organ w sposób uprawniony, po wznowieniu postępowania, badał czy zaistniały wskazane przez skarżącego przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 8 O.p. Z tego względu niezrozumiałe i nieuzasadnione są zawarte w skardze zarzuty dotyczące odmowy wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, zasadnie organ uznał, że wskazane przez skarżącego przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji z [...] r. Odnosząc powyższe uwagi do pierwszej z przywołanych przez skarżącego przesłanki z art. w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. zauważyć należy, że w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r. poz. 361, 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529 i 1540 z 2013 r. poz. 888, 1036, 1287, 1304, 1387 i 1717 oraz z 2014r. poz. 223, 312, 567, 598 i 915), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i traci moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu wskazać należy, że decyzja ostateczna, mocą której ustalono skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł za 2002 r. został wydana w oparciu o przepis art. 20 ust. 3 ww. ustawy - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. Tym samym, powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie i nie może - wbrew argumentacji strony - stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Jak trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną mogło zostać wznowione, na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., z uwagi na inny wyrok Trybunału Konstytucyjnego, tj. z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r. poz. 985). Wprawdzie strona wystąpiła ze stosownym wnioskiem w tym zakresie jednakże z uwagi na niedotrzymanie jednomiesięcznego terminu od dnia wejścia w życie ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (termin upłynął z dniem 27 września 2013 r., strona złożyła wniosek w dniu 13 marca 2014 r.), Dyrektor Izby Skarbów w S., decyzją z dnia [...] r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaaprobowane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1126/14 (dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Odnosząc się do kolejnej przesłanki uregulowanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego, że skoro w chwili orzekania w sprawie należnego zobowiązania za 2002 r. nie była znana okoliczność dotycząca niekonstytucyjności przepisu, w oparciu o który dokonano wymiaru podatku, fakt ten stanowi niewątpliwie "nową okoliczność w sprawie". Zwrot "wyjdą na jaw nowe okoliczności" wskazuje na konieczność ujawnienia się nowej okoliczności w sposób zobiektywizowany. Nie dotyczy to - jak w przedmiotowej sprawie - sytuacji, w której na etapie postępowania wznowieniowego strona powołuje się na okoliczność powszechnie znaną, jaką jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, abstrahując od wyrażonego już powyżej stanowiska, że wyrok ten w ogóle nie znajdował zastosowania w rozpoznawanej sprawie, bowiem dotyczył innego stanu prawnego. Nadto, wyjaśnić należy, że skoro przesłanka wznowienia z uwagi na niekonstytucyjność określonej normy prawnej została wskazana w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., brak podstaw by przyjąć, iż można ją również objąć regulacją z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i znajduje w oparcie we wskazanych powyżej przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady z art. 120 O.p. bowiem organ działał na podstawie i w granicach prawa. Z tego względu nie doszło także do naruszenia zasady zobowiązującej organ do działania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, zawiera uzasadnienie faktyczne, jak i prawne wraz z przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa. Z uwagi na wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie na mocy postanowienia z 13 kwietnia 2016 r. zupełnie niezrozumiały i nieuzasadniony jest zarzut dotyczący rażącego naruszenia przez organ art. 241 O.p. W świetle powyższego jako niezasadne ocenić należy także zarzuty dotyczące naruszenia przywołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, tj. art. 2, który wyraża zasadę państwa prawnego, art. 84, który wyraża zasadę sprawiedliwości podatkowej, czyli kształtowania podatków według zasady powszechności i równości oraz art. 217, który ustanawia bezwzględną wyłączność państwa w sprawach podatków (nakładania podatków, określania podmiotu i przedmiotu opodatkowania, stawek podatkowych itd.) Sąd orzekający w sprawie nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, a także do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z innymi naruszeniami przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania podatkowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.