I SA/Rz 93/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu SL od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2018 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi SL na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] grudnia 2017 r. nr [.] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od kwietnia do grudnia 2012 roku - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 czerwca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek SL o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uznał, że wnioskodawca nie uzupełnił stwierdzonych braków formalnych formularza PPF, nie wypełnił go w zakresie oświadczenia o stanie majątkowym, pomimo skierowania do niego wezwania w tym przedmiocie w dniu 18 maja 2018 r. Dlatego podjął rozstrzygnięcie określone w przepisach art. 257 i art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) określanej dalej skrótem "p.p.s.a.". Z zachowaniem ustawowego terminu przeciwko zarządzeniu wniesiono sprzeciw, w którym pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie ww. przepisów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pozostawienie wniosku bez rozpoznania pomimo, że nie zachodziły ku temu podstawy. W ocenie skarżącego, informacje zawarte we wniosku były wystarczające do jego rozpoznania, zaś wezwanie dotyczyło danych wrażliwych, do udostępnienia których nie był zobowiązany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a podniesione zarzuty okazały się nietrafne. Wniosek o prawo pomocy należy złożyć, stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Wzór ten określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257 ze zm.), który – stosownie do delegacji z art. 256 pkt 1 p.p.s.a., zawiera również niezbędne pouczenie co do sposobu jego wypełnienia. Zgodnie z punktem 4 pouczenia zawartego na ostatniej stronie druku PPF wypełnieniu albo przekreśleniu podlega każda rubryka niezacieniowana. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, pod rygorem określonym w art. 257 p.p.s.a., tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Analiza złożonego przez skarżącego formularza PPF (k.72-73) wskazuje, że poza złożeniem na nim podpisu w rubryce 15, wszystkie pozostałe pola pozostawiono puste, nie wypełniono ich ani nie przekreślono, zarówno jeżeli chodzi o dane osobowe, adresowe i określenie przedmiotu sprawy, jak i dane w zakresie oświadczenia o stanie majątkowym. Stąd prawidłowo i zgodnie z art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. referendarz wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia tych braków. Wobec niewykonania wezwania jednym rozstrzygnięciem, jakie w takiej sytuacji można było podjąć, było pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co jednoznacznie wynika z dyspozycji art. 257 p.p.s.a. Dane podlegające ujawnieniu w formularzu PPF, co powinno być wiadome w szczególności pełnomocnikowi skarżącego – autorowi zarzutów, nie są danymi wrażliwymi (pełnomocnik nie wskazuje ani podstawy prawnej takiej ochrony i nie konkretyzuje danych z nich korzystających), a ich podanie, jak zresztą samo zgłoszenie wniosku o prawo pomocy, jest dobrowolne. Od wnioskodawcy zależy, czy wyraża zgodę na ujawnienie danych o swoim stanie majątkowym, ale jeżeli tego nie uczyni musi liczyć się z faktem nieuzyskania wsparcia ze środków publicznych. Ciężar wykazania przesłanek określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. ciąży bowiem na wnioskodawcy. Wobec powyższego, orzekając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.