I SA/Rz 83/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi V.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2025 r., nr 1801-IOC..4361.5.2025 w przedmiocie opłaty depozytowej oddala skargę.

Przedmiotem skargi V.A. (dalej: strona/skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: Dyrektor IAS) z 16 grudnia 2025 r., nr 1801-IOC.4361.5.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: Naczelnik PUCS) z 15 września 2025 r., nr 408000-CZC2.4361.21.2024, w przedmiocie ustalenia opłaty depozytowej w kwocie 26.191 zł. Z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że wskutek rewizji celnej, przeprowadzonej 13 czerwca 2022 r. na przejściu granicznym w {...}, ujawniono w samochodzie ciężarowym, którego kierowcą był V.M. (dalej: kierowca) niezgłoszony towar w postaci artykułów i sprzętu do ćwiczeń gimnastycznych i lekkoatletycznych (13 szt.), stelaża pod materac (1 sz.) oraz siedzenia tapicerowanego (1 szt.), wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej z naruszeniem przepisów. Przedmioty te zostały zatrzymanie do postępowania karno-skarbowego wg protokołu z 14 czerwca 2022 r. i przyjęte do depozytu wg pokwitowań nr:{...}, {...},{...}. W piśmie z 6 lipca 2022 r. pełnomocnik strony wskazał, że właścicielem zajętego towaru jest skarżący, który zlecił profesjonalnej firmie przewozowej transport sprzętu do ćwiczeń na trasie{...}. Towary miały zostać zgłoszone przez firmę transportową do kontroli i na podstawie dokumentu Tl, przewiezione tranzytem, m.in. przez{...}, do {...}i. Jednak, z nieznanych stronie powodów, firma transportowa nie wypełniła ciążących na niej obowiązków, dotyczących prawidłowego zgłoszenia towaru do odprawy celnej. Do ww. pisma dołączone zostały kserokopie faktur zakupu: nr {...}z 11 maja 2022 (na kwotę {...}UAH), nr {...} z 1 czerwca 2022 (na kwotę {...}UAH). Postanowieniem 12 czerwca 2023 r. (sygn. akt{...}) Sąd Rejonowy w {...}przekazał przedmiotowy towar Naczelnikowi PUCS do odrębnego postępowania, celem wydania decyzji administracyjnej i uregulowania na towarze ciążących należności celnych i podatkowych, przed faktycznym wydaniem towaru stronie. Pismem z 21 września 2023 r. strona poinformowała o braku zamiaru wwiezienia zajętego sprzętu do ćwiczeń na terytorium UE i zamiarze wwiezienia tego towaru z powrotem do{...}. Dlatego też, zdaniem strony, nie ma konieczności badania przez organ prawnej możliwości wprowadzenia ww. sprzętu do obrotu na terytorium UE. Strona wniosła o niezwłoczne podanie kwoty koniecznej do uiszczenia opłat celnych i podatkowych. Pismem z 26 października 2023 r. Naczelnik PUCS zwrócił się do skarżącego oraz kierowcy o przesłanie dowodów wskazujących, że towar w postaci artykułów i sprzętów do ogólnych ćwiczeń gimnastycznych i lekkoatletycznych w ilości 15 sztuk odpowiada definicji produktu bezpiecznego, zgodnie z ustawą o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W reakcji na powyższe, skarżący oświadczył, że nie przedstawi wskazanych w wezwaniu dokumentów, ponieważ towar nie będzie wprowadzany do obrotu na teren UE i jako właściciel towaru chce go wywieźć towar pod zamknięciem celnym na terytorium Ukrainy. Decyzją z 18 grudnia 2023 r., nr {...}r., Naczelnik PUCS zajął towar w postaci artykułów i sprzętów do ogólnych ćwiczeń gimnastycznych i lekkoatletycznych w ilości 15 sztuk. Decyzja ta w wyniku rozpoznania odwołania strony, została utrzymana w mocy przez Dyrektora IAS decyzją z {...} maja {...} r. nr {...} (decyzja organu II instancji nie została zaskarżona). Z uwagi na konieczność uregulowania statusu celnego towaru 3 września 2024 r. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego poinformował skarżącego o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej oraz wyznaczył 30-dniowy termin na przedstawienie swojego stanowiska (pism z 3 września 2024, nr {...}). W odpowiedzi skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji określającej należności celno-podatkowe w związku z powstaniem długu celnego w przywozie, jak również obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, na dzień 13 czerwca 2022 r. Naczelnik PUCS decyzją z {...} października {...} r. nr{...}, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Decyzja stała się ostateczna po upływie terminu przewidzianego na wniesienie odwołania tj. z dniem 8 listopada 2024 r. Następnie organ I instancji decyzją z{...}listopada {...}r., ustalił opłatę depozytową w kwocie {...}zł. W wyniku rozpoznania odwołania strony wniesionego od ww. decyzji, Dyrektor IAS decyzją z {...} kwietnia {...} r., nr{...}, uchylił decyzję organ I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 22 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 09.10.2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE seria L Nr 269 z dnia 10.10.2013 r. ze zm., dalej: UKC) zgodnie, z którym przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organ zobowiązany jest poinformować o podstawach, na których zamierza oprzeć decyzję oraz zapewnić osobie zainteresowanej możliwość przedstawienia stanowiska w sprawie. W związku z powyższym organ I instancji pismem z 27 czerwca 2025 r., nr{...}, powiadomił skarżącego o zamiarze wydania decyzji ustalającej opłatę depozytową, wyznaczył stronie 30-dniowy termin do przedstawienia swojego stanowiska oraz poinformował o przysługującym prawie dostępu do informacji i dokumentów, na podstawie których zostanie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Następnie decyzją z {...} września {...} r., nr{...}, organ I instancji ustalił stronie opłatę depozytową w wysokości {...}zł za przechowanie zatrzymanego towaru w depozycie celnym w okresie od dnia odbioru decyzji o zajęciu towaru, tj. od 3 stycznia 2024 r. do dnia prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie (prawomocności decyzji z {...} października {...} r., nr{...}, którą uregulowano sytuację prawną towaru), tj. do dnia 22 listopada 2024 r. oraz wezwał skarżącego do jej uiszczenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył odwołanie do Dyrektora IAS, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Strona zarzuciła, że ewentualna opłata powinna być liczona od dnia doręczenia decyzji o wszczęciu postępowania celnego, zmierzającego do dopuszczenia do obrotu lub od dnia decyzji o umieszczeniu ww. towarów w depozycie, jednak takie decyzje nie zostały stronie doręczone, w związku z czym nie można przyjąć, że rozpoczął się bieg terminu do naliczania opłaty depozytowej. Według skarżącego nawet jeżeli przyjąć, że decyzja o zajęciu towaru jest w rzeczywistości "decyzją o wszczęciu postępowania celnego", to decyzja ta została zaskarżona przez stronę i stała się ostateczna dopiero 13 lipca 2024 r. Skarżący podkreślił, że nie wiedział, iż rozpoczęcie składowania w depozycie uniemożliw mu wnioskowanie o rozpoczęcie procedury składu celnego, której koszt odpowiadałby cenom rynkowym, a nie "cenie" narzuconej przez przepis prawa. Opisaną na wstępie decyzją z 16 grudnia 2025 r., nr 1801-IOC.4361.5.2025, Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że opłata za przechowywanie w depozycie należna jest za okres od 3 stycznia 2024 r., w którym doręczona została stronie decyzja o zajęciu towaru celem uregulowania statusu prawnego towaru do dnia 22 listopada 2024 r. w którym decyzja, zgodnie z którą uregulowana została sytuacja prawna towaru, stała się ostateczna i prawomocna - oznacza to, że okres przechowywania wynosi 11 miesięcy. Wyjaśniono, że podstawę do obliczenia opłaty depozytowej stanowi wartość celna towarów. W myśl art. 70 ust.1 UKC zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (art. 70 ust.2 UKC). Dyrektor IAS wskazał, że w okolicznościach sprawy zastosowanie znalazła metoda ostatniej szansy, w ramach której za podstawę ustalenia wartości celnej towaru przyjęto wartość transakcyjną wynikającą z faktur z 11 maja 2022 r. i 1 czerwca 2022 r. przedłożonych przez stronę do akt sprawy karnej – skarbowej. Ustalona w ten sposób wartość celna {...}zł stanowiła podstawę określenia kwoty długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu towarów. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo też została wyliczona kwota opłaty za przechowywanie w depozycie przedmiotowych towarów ({...}zł) zgodnie z zasadą wyrażoną § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz. U. z 2017 r. poz.375, dalej: rozporządzenie wykonawcze), tj. 5% wartości celnej za każdy rozpoczęty miesiąc, wynosi ({...}x 5% = {...}{...} x 11 ={...}). W ocenie organu odwoławczego wszystkie działania i rozstrzygnięcia podejmowane przez organ I instancji, będące konsekwencją ujawnienia towaru w trakcie rewizji celnej, były podejmowane zgodnie z dyspozycją art. 198 ust. 1 lit. a) UKC, zgodnie z którym organy celne podejmują wszelkie środki niezbędne do dysponowania towarami, włącznie z orzeczeniem ich przepadku i sprzedażą lub zniszczeniem, jeżeli: nie został wypełniony jeden z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii, a o podejmowanych krokach strona postępowania była powiadamiana. Organ odwoławczy odniósł się również do zastrzeżeń strony. Wskazał, że na gruncie obowiązujących od 1 maja 2016 r. przepisów prawa unijnego i krajowego, w postępowaniu w sprawach celnych nie występuje "wszczęcie postępowania". W odniesieniu do spraw prowadzonych z urzędu, pierwszą informacją dla osoby o możliwości wydania decyzji dla niej niekorzystnej, jest powiadomienie w trybie art.22 ust.6 UKC. Takie powiadomione zostało do strony skierowane 27 czerwca 2025 r. i doręczone 8 lipca 2025 r.), wyznaczono 30-dniowy termin do zajęcia stanowiska w sprawie. W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania, poprzez błędną jego wykładnię i określenie kwoty opłaty depozytowej od dnia odbioru przez stronę decyzji o zajęciu towaru, tj. od 3 stycznia 2024 r. w sytuacji gdy ewentualna opłata powinna być liczona od dnia doręczenia decyzji o wszczęciu postępowania celnego, zmierzającego do dopuszczenia do obrotu, która nie została do dnia dzisiejszego stronie doręczona lub od dnia doręczenia decyzji o umieszczeniu ww. towarów w depozycie, która również nie została stronie doręczona, 2. art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne (Dz.U. 2024.1373, dalej: p.c.) poprzez błędne jego zastosowanie i nieuprawnione przechowywanie przez organ towarów w depozycie bez wydania stosownej decyzji w tym przedmiocie, niedoręczenie stosownej decyzji stronie, a w konsekwencji uniemożliwienie odwołania od takiej decyzji oraz uniemożliwienie wnioskowania o rozpoczęcie procedury składu celnego, której koszt odpowiadałby cenom rynkowym, podczas gdy zawsze gdy organ ma rozstrzygnąć w indywidualnych sprawach jednostki na podstawie przepisów prawa materialnego koniecznym jest wydanie decyzji, a strona powinna mieć prawo jej zaskarżenia i zostać powiadomiona o rozpoczęciu przechowywania w depozycie albowiem ma to bezpośredni wpływ na jej prawa i obowiązki, II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności i nie zebranie materiału dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia dlaczego decyzja o wszczęciu postępowania celnego oraz decyzja o umieszczeniu ww. towarów w depozycie nie została stronie doręczona; 2. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do momentu rozpoczęcia naliczania ewentualnej opłaty depozytowej na korzyść strony, w momencie kiedy taka niedająca się usunąć wątpliwość wystąpiła; 3. art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oceny od kiedy ewentualna opłata depozytowa powinna zostać naliczona. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ewentualna opłata powinna być naliczana od doręczenia stronie decyzji o wszczęciu postępowania celnego, a nie jak błędnie przyjął organ – od doręczenia decyzji o zajęciu towaru. Zdaniem skarżącego organ powinien wydać decyzję o wszczęciu postępowania celnego oraz decyzję o umieszczeniu towarów w depozycie. Z uwagi na brak doręczenia mu takich decyzji nie został on należycie powiadomiony o przechowywaniu towarów w depozycie i pozbawiony możliwości przedstawienia swego stanowiska i wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z 12 marca 2026 r. (replika na odpowiedź organu) skarżący dodał, że twierdzenie, iż tak dotkliwe obciążenie finansowe nie wymaga wydania decyzji o umieszczeniu towarów w depozycie jest rażącym błędem interpretacyjnym. Zaznaczył, że nie był zgłaszającym towar, a zajecie towaru i umieszczenie go w depozycie nie było spowodowane przyczynami leżącymi po jego stronie – zlecił przewóz profesjonalnemu podmiotowi, który z przyczyn nieżelaznych od niego nie dopełnił obowiązków jego prawidłowego zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W niniejszej sprawie Sąd takich naruszeń nie stwierdził. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność i prawidłowość naliczenia przez organy celne opłaty za przechowywanie towaru w depozycie. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Wynika z niego, że w toku rewizji celnej przeprowadzonej 13 czerwca 2022 r. na przejściu granicznym w {...} ujawniono niezgłoszony towar w postaci artykułów i sprzętu do ćwiczeń gimnastycznych i lekkoatletycznych, stelaża pod materac oraz siedzenia tapicerowanego, który zatrzymano do postępowania karnoskarbowego i przekazano do magazynu depozytowego. Towar został przekazany Naczelnikowi PUCS przez Sąd Rejonowy w {...} celem uregulowania ciążących na towarze należności celnych i podatkowych. W konsekwencji organ celny decyzją z 18 grudnia 2023 r. dokonał zajęcia towaru, a wynikało to z braku możliwości jego zwolnienia do procedury dopuszczenia do obrotu, ponieważ skarżący, pomimo powtarzanych wezwań, nie złożył dokumentów umożliwiających zakończenie procedury. Następnie została naliczona stosowna opłata za przechowywanie towaru w depozycie i wezwano skarżącego do jej uiszczenia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że opłata za przechowywanie towaru w depozycie ma charakter ustawowego ciężaru publicznoprawnego, którego celem jest pokrycie kosztów ponoszonych przez organ celny w związku z zabezpieczeniem towaru, którego zwolnienie do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogło nastąpić wskutek niewypełnienia obowiązków przez stronę. Opłata ta nie pełni funkcji represyjnej ani sankcyjnej, lecz funkcję kompensacyjną, odpowiadającą realnym kosztom zabezpieczenia towaru. Ustawodawca unormował jej wysokość w sposób jednolity i sztywny, wykluczając uznaniowość po stronie organów. Nie ma więc podstaw, aby twierdzić, iż organ celnoskarbowy miał jakikolwiek margines swobody przy jej ustalaniu – wysokość wynika wprost z przepisów Prawa celnego oraz rozporządzenia wykonawczego. Przepis art. 198 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r., s. 1, dalej: UKC) nakłada na stronę obowiązek dopełnienia niezbędnych czynności w celu zwolnienia towaru do określonej procedury. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.c. towary zajęte w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 UKC, przechowuje się czasowo w depozycie urzędu celnego. Zgodnie z art. 93 ust. 1 pkt 1 p.c., organ celny pobiera opłaty, stanowiące dochody budżetu państwa, za przechowywanie towarów w depozycie lub w magazynie czasowego składowania prowadzonym przez organ celny. Wysokość tych opłat nie może być niższa niż równowartość kwoty 10 euro i wyższa niż wartość celna towaru, jednakże szczegółowe zasady ich wymierzania określają przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 93 ust. 2 Prawa celnego. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie stawek opłat oraz sposobu ich obliczania (Dz.U. z 2017 r., poz. 375 – dalej: rozporządzenie wykonawcze) za przechowywanie towarów nieunijnych w depozycie pobiera się opłatę w wysokości 5% ich wartości celnej - za każdy rozpoczęty miesiąc. W przypadku gdy kwota opłaty za przechowywanie w depozycie towaru zajętego na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne obliczona za cały okres przechowywania jest wyższa od wartości celnej towaru, organ celny pobiera opłatę ryczałtową równą wartości celnej towaru (§ 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego). Konstrukcja opłaty ryczałtowej stanowi rozwiązanie ustawodawcy mające na celu ochronę stron postępowania celnego przed nadmiernym obciążeniem finansowym wynikającym z długotrwałego przechowywania, które w wielu przypadkach wynika nie z opieszałości organu, lecz z działań lub zaniechań stron, w tym z niezłożenia wymaganych dokumentów lub nieuiszczenia należności przywozowych. Wprowadzenie górnego limitu opłaty w wysokości wartości celnej zapobiega sytuacjo m, w których suma opłat mogłaby przekroczyć wartość towaru. Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana (art.70 ust.1 UKC). Jednakże w niniejszej sprawie brak było danych o wartości transakcyjnej, dlatego zasadnie dla ustalenia wartości celnej towaru zastosowano przepis art. 74 ust. 3 UKC, określający tzw. metodę ostatniej szansy. Przepis ten stanowi, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie ust. 1, który odnosi się do zastępczych metod ustalania wartości celnej, gdy nie może być ona ustalona na podstawie wartości transakcyjnej, wartość celną ustala się na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Unii z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych ze wszystkimi następującymi zasadami i przepisami ogólnymi porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu, artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz niniejszym rozdziałem. W ocenie Sądu zastosowanie metody z art. 74 ust. 3 UKC było w pełni uzasadnione, ponieważ innych metod określonych w art. 70–74 UKC nie można było zastosować z uwagi na to, że towar nie został sprzedany w celu wywozu na obszar celny Unii (art. 70 ust. 1 UKC), z powodu braku informacji szczegółowych o towarze (art.74 ust.2 lit. a-c UKC), oraz o kosztach, o których mowa w art. 74 ust. 2 lit. d) i e) UKC. Metoda "ostatniej szansy" ma charakter elastyczny i pozwala oprzeć się na każdym wiarygodnym, możliwym do zweryfikowania źródle. Ustalając wartość celną na podstawie art. 74 ust. 3 UKC organ uprawniony był do wykorzystania środków i zasad wymienionych w tym przepisie. Za podstawę ustalenia wartości celnej towaru przyjęto wartość transakcyjną wynikającą z faktur z 11 maja 2022 r. i 1 czerwca 2022 r. przedłożonych przez stronę do akt sprawy karnej – skarbowej. Organ prawidłowo ustalił wartość celną towarów, która stanowiła podstawę określenia kwoty długu celnego oraz podatku VAT z tytułu importu towarów w kwocie 47.618,00 zł. Organ właściwie ustalił również okres przechowywania pojazdów w depozycie, uzasadniający pobranie opłaty. Przechowanie towarów w depozycie, w związku z ich zajęciem do postępowania celnego, rozpoczęło się 3 stycznia 2024 r. (data doręczenia skarżącemu decyzji o zajęciu towaru), a zakończyło się 22 listopada 2024 r., w którym decyzja, zgodnie z którą uregulowana została sytuacja prawna towaru, stała się ostateczna, co oznacza, że okres przechowania wyniósł 11 miesięcy. Stosownie zatem do § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, organ w sposób prawidłowy porównał wartość celną z opłatą obliczoną według zasad ogólnych i zastosował formę ryczałtową, realizując tym samym dyrektywę proporcjonalności i sprawiedliwości poboru opłat publicznych. W odniesieniu do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, że obowiązek uiszczania opłaty za przechowywanie towarów w depozycie celnym wynika z powszechnie obowiązujących, wyżej cytowanych przepisów (art.93 p.c. i rozporządzenie wykonawcze) i organ celny nie ma obowiązku, aby stronę o tym pouczać. Niezasadnie są twierdzenia skarżącego o konieczności wydania i doręczenia mu decyzji o wszczęciu postępowania i/lub decyzji o umieszczeniu towarów w depozycie. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, na gruncie obowiązujących od 1 maja 2016 r. przepisów prawa unijnego i krajowego, w postępowaniu w sprawach celnych nie występuje "wszczęcie postępowania". W odniesieniu do spraw prowadzonych z urzędu, pierwszą informacją dla osoby o możliwości wydania decyzji dla niej niekorzystnej, jest powiadomienie w trybie art.22 ust.6 UKC. Takie powiadomione zostało do strony skarżącej skierowane 27 czerwca 2025 r. i doręczone 8 lipca 2025 r.), wyznaczono 30-dniowy termin do zajęcia stanowiska w sprawie. Skarżący miał zagwarantowane prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii, jak również do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie miał obowiązku wydawania decyzji o umieszczeniu towaru w depozycie. Przepisy prawa celnego nie nakładają na organ takiego obowiązku. Stosownie bowiem do § 4 ust. 1, i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie depozytu urzędu celno-skarbowego (Dz.U. z 2017 r., poz. 373) przyjęcie towarów do przechowywania w depozycie organ celny potwierdza wydając pokwitowanie, którego oryginał otrzymuje osoba składająca towary do depozytu albo której zatrzymano lub zajęto towar. W niniejszej sprawie towary zostały przyjęte do depozytu wg pokwitowań nr:{...}, {...}, {...}, wydanych kierowcy pojazdu, który na zlecenie skarżącego przewoził niezgłoszony towar ujawniony podczas rewizji celnej. Dopiero zaś po zakończeniu czynności, za które pobierana jest opłata (art. 93a ust.2 p.c.) organ celny w drodze decyzji ustala kwotę opłaty należnej za przechowywanie towaru w depozycie (art.93a ust.1 p.c.). Umieszczenie towaru w depozycie było zatem konsekwencją wydanej decyzji o zajęciu towaru, która ukształtowała sytuację prawną mienia. Umieszczając towar w depozycie, organ wykonał zaś spoczywający na nim ustawowy obowiązek zabezpieczenia towaru. W przekonaniu Sądu decyzja o ustaleniu opłaty depozytowej została prawidłowo skierowana do skarżącego, będącego właścicielem zajętego towaru oraz dłużnikiem celnym, tj. osobą, która nie wypełniła obowiązków przewidzianych w przepisach prawa wprowadzając towar nieunijny na obszar celny Unii, co wynika wprost z art. 198 ust. 3 UKC. W konsekwencji skarżącemu prawidłowo przypisano status strony odpowiedzialnej za opłatę za przechowywanie towaru w depozycie celnym. Nietrafione są również zarzuty naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania - prowadzone było ono na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (art.73 ust. 1 p.c.). Sąd nie podziela zarzutów skarżącego odnoszących się do naruszenia reguł prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu organy prowadziły postępowanie w sposób transparentny, informowały stronę o wszystkich czynnościach, zapewniały jej czynny udział, umożliwiały ustosunkowanie się do materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniem skarżącego, w sprawie nie wystąpiły żadne wątpliwości, które organy miałyby rozstrzygnąć na jego korzyść. W niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszeń o charakterze istotnym, mających wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenia mogą uzasadniać uchylenie decyzji. Podsumowując, w przekonaniu Sądu żaden element postępowania nie wskazuje na naruszenie zasad postępowania, w tym zasady zaufania, czynnego udziału strony, czy zasady prawdy materialnej. Skarżący, nie wywiązując się z obowiązków wynikających z przepisów celnych, doprowadził do sytuacji, w której towar wymagał przechowania w depozycie celnym. Zarzuty skargi mają charakter polemiczny i nie znajdują oparcia ani w materiale dowodowym, ani w obowiązujących przepisach. Z przedstawionych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.