I SA/Rz 793/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) września 2017 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego, w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.

Dyrektor o Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z (...) września 2017 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie ustalenia skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności, z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego, w wysokości 4 876,57 zł. Wnosząc skargę na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego skarżąca wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku podała, że złożyła go z uwagi na swoją sytuację finansową. Jest ona zła z powodu na konieczności czynienia nakładów na wychowanie trójki małych dzieci, z których jedno ma orzeczony stopień niepełnosprawności, co wiąże się z wydatkami na leczenie. Niezależnie od powyższego skarżąca nadmieniła, że do tej pory nie otrzymała dopłat z Agencji ani zaliczki na ich poczet. Tymczasem koszty życia ciągle rosną. Skarżąca zaznaczyła również, że aktualnie jest w ciąży, z czym wiążą się kolejne wydatki. Ponadto nie będzie mogła też w najbliższym czasie podjąć żadnej pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków – wyrządzeniem mu szkody. Co do zasady chodzi tutaj o tego rodzaju szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, a także sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca występując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się na fakt ponoszenia przez siebie kosztów utrzymania małoletnich dzieci, przy ciągle rosnących na ten cel wydatkach, a także na to, że ze względu na ciążę nie jest w stanie podjąć pracy. Nie przedstawiła jednak ani swojej sytuacji rodzinnej, ani materialnej, podobnie jak wysokości uzyskiwanych przez nią lub jej domowników dochodów. W tej sytuacji nie sposób jest stwierdzić czy konieczność zwrotu środków, na podstawie zaskarżonej decyzji, może wiązać się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub powstaniem innego rodzaju skutków, o charakterze nieodwracalnym. Okoliczności tych nie sposób też domniemywać. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że zaskarżona decyzja dotyczy zobowiązania pieniężnego, tak więc w sytuacji wyeliminowania jej z obrotu prawnego nastąpi zwrot wpłaconych na jej podstawie lub wyegzekwowanych środków. Nie można więc, bez odniesienia się do konkretnych i rzeczywistych okoliczności twierdzić, że skutki decyzji realizacji będą nieodwracalne. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.