I SA/Rz 760/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości oddala skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w, po rozpatrzeniu zażalenia W.W. likwidatora "A"Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w (dalej: zobowiązany/Spółka) postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. Z akt sprawy administracyjnej wynika następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego w jako organ egzekucyjny prowadzi postepowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...].01.2020 r., nr [...]. oraz z dnia [...].03.2020 r., nr [...], wystawionych przez Wierzyciela - Wójta Gminy na należności z tytułu podatku od nieruchomości. Zmierzając do wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] dokonał zajęcia nieruchomości położonej w, dla której Sąd Rejonowy w, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], wzywając jednocześnie zobowiązanego do zapłaty egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości ww. nieruchomości. Odpis w/w zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu w dniu 6 maja 2020 r. Pismem z dnia 11 maja 2020 r. zobowiązany, reprezentowany przez likwidatora wniósł podanie zatytułowane Skarga na czynności egzekucyjne W skardze podniesiono, iż skarżona czynność narusza przepisy art. 80 § 1 - 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: u.p.e.a.) gdyż zobowiązany informował organ egzekucyjny o blokadzie rachunku bankowego, z którego możliwe byłoby uregulowanie zaległości. Zarzucono również naruszenie art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., poprzez zastosowanie przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponadto zarzucono naruszenie art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez zajęcie przez organ egzekucyjny w/w nieruchomości, podczas gdy jest już wobec niej prowadzona egzekucja przez komornika sądowego. Wywodząc powyższe zobowiązany wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego lub ewentualnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...]lipca 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w oddalił powyższą skargę zajmując stanowisko, że zaskarżona czynność została dokonana zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa. Organ I instancji odnośnie zbiegu egzekucji z w/w nieruchomości z wcześniej wszczętą przez komornika sądowego, wskazał na zastosowaną w sprawie procedurę z art. 62b u.p.e.a.. W zakresie pozostałych wniosków zawartych w piśmie z dnia 11 maja 2020 r. organ egzekucyjny wydał odrębne postanowienia. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji zobowiązany podniósł te same zarzuty i wnioski co w skardze na czynność egzekucyjną. Organ odwoławczy skarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na wstępie organ odwoławczy przywołał znajdujące w sprawie przepisy prawa oraz powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne omówił istotę postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a.., mającego za przedmiot tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Zaznaczył więc, że przedmiotem skargi jest więc prawidłowość podjęcia konkretnej czynności egzekucyjnej – zajęcia nieruchomości Spółki, objętej księgą wieczystą nr [...]. Nie dopatrzył się jednak naruszenia przepisów prawa w związku z jej podjęciem, bowiem upoważniony organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a samo zajęcie nastąpiło zgodnie z art. 110 c u.p.e.a. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 30 kwietnia 2020 r., dokonał zajęcia przedmiotowej nieruchomości oraz wezwał zobowiązanego do zapłaty egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zawiadomienie o zajęciu nieruchomości doręczono zobowiązanemu w dniu 6 maja 2020 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych. Ponadto organ egzekucyjny wystąpił do Sądu Rejonowego w V Wydział Ksiąg Wieczystych o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Zawiadomienie o zajęciu zawierało wszelkie niezbędne elementy, informacje dla zobowiązanego, w tym pouczenie o prawie wniesienia skargi na czynności egzekucyjne i terminu do wniesienia takiej skargi. Organ odwoławczy podkreślił, że w postepowaniu zainicjowanym skarga na czynność egzekucyjną, nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, jak również nie można podnosić okoliczności mogących być podstawą innych środków prawnych. W ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie podlega jedynie konkretna, zaskarżona czynność organu egzekucyjnego. Odnoszenie się zatem do innych okoliczności, które nie dotyczyły podjęcia zaskarżonej czynności egzekucyjnej, było niepotrzebne. Nie było zatem w niniejszym postepowaniu potrzeby odnoszenia się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, który może być podstawą wniesienia zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., i prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny – który z kolei może być przedmiotem zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 9 tej u.p.e.a.. Zauważył ponadto organ odwoławczy, że w zakresie okoliczności tyczących się zawieszenia i umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny odniósł się w odrębnych postanowieniach. Na koniec organ odwoławczy odniósł się do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w niniejszym postępowaniu. Zaznaczył, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, ale organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, w uzasadnionych przypadkach wstrzymać jego prowadzenie. Zdaniem organu odwoławczego zobowiązany nie wskazał jednak istnienia żadnych uzasadnionych okoliczności, które stanowić mogłyby przesłankę do czasowego wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Okolicznością taką z pewnością nie jest dokonywanie przez organ egzekucyjny kolejnych czynności egzekucyjnych, gdyż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wręcz nakłada na niego obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej w taki sposób, by został zrealizowany jej cel - uzyskanie środków na pokrycie należności dochodzonych w toku egzekucji. W tym celu zajmowanie składników majątkowych zobowiązanego jest zawsze niezbędne, o ile ten nie ureguluje należności dobrowolnie. Skargę do tut. Sądu na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia [...]września 2020 r. wniósł likwidator Spółki zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia: 1) art. 80 § 1-3 u.p.e.a. przez sankcjonowanie przez organ odwoławczy zajęcia przez organ egzekucyjny przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy w/w spółka informowała organ o tym, że obecnie ma zablokowany dostęp do rachunku bankowego z którego możliwe byłoby uregulowanie ewentualnych zaległości gdyż prowadzona jest przeciwko spółce druga egzekucja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w z rachunku bankowego z wniosku wierzyciela - Wójta Gminy, 2) art. 7 ust. 2 u.p.e.a. przez zaaprobowanie oddalenia skargi zobowiązanego na zastosowanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wobec dłużnika środka egzekucyjnego, który spośród możliwych do zastosowania środków nie jest najmniej uciążliwy, w sytuacji gdy organ egzekucyjny powinien zastosować środek najmniej uciążliwy dla dłużnika, 3) art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. gdyż zajęcie egzekucyjne nieruchomości skarżącego zostało dokonane pomimo tego, że zastosowany przez organ środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy dla skarżącego, 4) zajęcie przez przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w sytuacji, gdy została wszczęta i jest prowadzona egzekucja ze w/w nieruchomości przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w sygn. akt KM [.]/18, gdzie dłużnik otrzymał m.in. zawiadomienie organu egzekucyjnego z dn. 8 marca 2019 r. o wszczęciu egzekucji z przedmiotowej nieruchomości w zakresie dochodzonych należności w kwocie łącznej wskazanej w zawiadomieniu na dzień zawiadomienia 304.540,88 zł, 5) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 8 k.p.a. oraz art. 77 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak należytej staranności przy ocenie i weryfikacji materiału dowodowego, co doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji o oddaleniu skargi skarżącego na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości położonej w, pomimo tego, że: - likwidator nie posiada informacji o tym, aby wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przysłał dłużnikowi pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, - organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, - egzekucja jest prowadzona przez niewłaściwy organ - w wyniku wystąpienia zbiegu egzekucji, co doprowadziło do tego, że w stosunku do Spółki jest prowadzona egzekucja, w tym nastąpiło zajęcie nieruchomości przez organ egzekucyjny, pomimo tego, że Spółka faktycznie nie miała możliwości uregulowania ewentualnych zaległości, gdyż prowadzona jest przeciwko niej egzekucja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w z rachunku bankowego z wniosku wierzyciela - Wójta Gminy, 6) art. 33 § 1 pkt 7) u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o oddaleniu skargi skarżącego na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, pomimo tego, że likwidator nie posiada informacji o tym, aby wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przysłał dłużnikowi pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, 7) art. 33 § 1 pkt 8) u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo tego, że organ zastosował zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, 8) art. 33 § 1 pkt 9) u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o oddaleniu skargi skarżącego na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia przedmiotowej nieruchomości, pomimo tego, że egzekucja jest prowadzona przez niewłaściwy organ - w wyniku wystąpienia zbiegu egzekucji. 9) art. 80 § 1-3 u.p.e.a. w zw. z art. 56 u.p.e.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy Spółka informowała organ o tym, że obecnie ma zablokowany dostęp do rachunku bankowego z którego możliwe byłoby uregulowanie ewentualnych zaległości gdyż prowadzona jest przeciwko spółce egzekucja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w z rachunku bankowego z wniosku wierzyciela - Wójta Gminy. Wywodząc powyższe skarżący wniósł o nakazanie przez Sąd wstrzymania wykonania zajęcia i dalszych czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny w stosunku do zajętej nieruchomości oraz wezwania zobowiązanego do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania. Ponadto wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kosztów procesu według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu przedstawiono rozwinięcie szczegółowo opisanych już zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość rozstrzygnięcia przez organy administracji w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, w tym wypadku zajęcie nieruchomości tj. instytucji przewidzianej w art. 54 u.p.e.a. Jakkolwiek Sąd dostrzega pewien dysonans pomiędzy treścią podnoszonych w niniejszym postepowaniu zarzutów a zgłaszanym środkiem odwoławczym, to lektura akt sprawy i treści skargi pozwala przyjąć, że skarżący uruchomił, spośród przysługujących mu środków prawnych, procedurę weryfikacyjną przewidziana w art. 54 u.p.e.a. właśnie, a więc mającej za przedmiotem prawidłowość zastosowania konkretnej czynności egzekucyjnej – zajęcia należącej do Spółki nieruchomości. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest orzekanie na podstawie przepisów prawa w granicach określonych daną procedurą. Oznacza to, jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w takim postępowaniu niecelowe jest stawianie zarzutów organom egzekucyjnym w zakresie problematyki, która swym zakresem wykracza poza przedmiot tego postępowania, a mogłaby być przedmiotem zaskarżenia w innej postaci formalnoprawnej. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W wyniku wniesienia skargi na czynności egzekucyjne strona postępowania egzekucyjnego domaga się incydentalnej kontroli w toku już wszczętego postępowania egzekucyjnego. Celem postępowania w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne jest zbadanie prawidłowości dokonania konkretnej czynności egzekucyjnej o charakterze wykonawczym. Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. czynnościami egzekucyjnymi są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, przy czym organ egzekucyjny ma obowiązek stosować wyłącznie środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym co do należności pieniężnych zostały wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a jednym z nich jest egzekucja z nieruchomości. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego- ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Tak więc w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona wyłącznie do oceny legalności i prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (patrz wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (tak np. wyroki NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 749/13, czy z dnia 6 lutego 2018 r., sygn.. akt II FSK 141/16). Omawiany środek zaskarżenia ma więc charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego" (tak wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1324/18). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które w dużej mierze stanowią treść skargi, a są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W toku badanego postępowania organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, do którego upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu organy rozpatrując środek zaskarżenia - skargę na czynność egzekucyjną zasadnie ograniczyły swoje postępowanie do zakresu tego postępowania. W jego ramach nie była możliwa ewentualna ocena dotycząca zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.) czy prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Okoliczności takie stanowić mogą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów skargi Sąd stwierdza, więc, że nie są one uzasadnione, gdyż postępowanie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną nie obejmuje kwestii uregulowanych przepisami art. 33 § 1 pkt 1 lub 2 u.p.e.a.. Podstawową więc kwestią, będącą przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, jaką było zajęcie przedmiotowej nieruchomości. Stosownie do treści art. 110c u.p.e.a., organ egzekucyjny przystępuje do egzekucji administracyjnej z nieruchomości przez zajęcie nieruchomości (§ 1). Zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (§ 2). Równocześnie z wysłaniem zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny składa do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o wpis o wszczęciu egzekucji lub o złożenie tego wniosku do zbioru dokumentów (§ 3). Zajęcie nieruchomości jest dokonane z chwilą doręczenia zobowiązanemu wezwania, o którym mowa w § 2, z tym że dla zobowiązanego, któremu nie doręczono wezwania, jak też w stosunku do osób trzecich, nieruchomość jest zajęta z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej lub złożenia wniosku organu egzekucyjnego do zbioru dokumentów. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że organ egzekucyjny wezwaniem z dnia 30 kwietnia 2020 r., doręczonym 6 maja 2020 r. dokonał zajęcia nieruchomości stanowiącej własność Spółki oraz wezwał zobowiązaną do zapłaty egzekwowanych należności. Jednocześnie przesłał do Sądu Rejonowego wniosek o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Organ egzekucyjny dokonał ww. zajęcia na podstawie tytułów wykonawczych wyszczególnionych w zawiadomieniu, których odpisy zostały doręczone zobowiązanemu na etapie wszczęcia egzekucji na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych. Sąd nie dostrzega uchybień organu egzekucyjnego w powyższym zakresie - sporny środek egzekucyjny został zastosowany zgodnie z przepisami art. 110c u.p.e.a. Zatem, w ocenie Sądu, organ odwoławczy w skarżonej decyzji zawarł trafną ocenę prawidłowości dokonania spornej czynności egzekucyjnej w kontekście zgodności z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego. Co do sygnalizowanego w skardze zbiegu przedmiotowej egzekucji z egzekucją prowadzoną przez komornika sądowego podkreślenia wymaga, że zgodnie z art 62 § 1 u.p.e.a. zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej rzeczy albo prawa majątkowego, prowadzi do konieczności przekazania egzekucji do łącznego prowadzenia organowi, który jako pierwszy dokonał zajęcia (lub dokonał zajęcia na poczet należności w wyższej kwocie). Jednakowoż w razie wystąpienia przesłanek do zbiegu egzekucji nie może być mowy o sytuacji, że czynności egzekucyjne zdziałane przez organ egzekucyjny zanim powziął wiadomość, że występuje zbieg okoliczności, są wadliwe. Przeciwnie, może on nadal – odpowiednio do sytuacji – kontynuować czynności egzekucyjne dokonując przy tym czynności określonych w art. 62d u.p.e.a., lub niezwłocznie podjąć czynności określone w art. 62b i 62c u.p.e.a.. Trudno byłoby przyjąć, że nieprawidłowe są te czynności organu egzekucyjnego, zdziałane przedtem, zanim dowiedział się podstawie do zbiegu egzekucji, skoro taką wiedzę uzyskuje najczęściej dopiero po wszczęciu egzekucji i podjęciu w jej toku czynności egzekucyjnych. Zgodnie z art. 62a u.p.e.a. zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych. Nadto godzi się zauważyć, że jak wskazał organ odwoławczy, organ egzekucyjny przystąpił do czynności wynikających z art. 62 d u.p.e.a.. Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z ogólnymi zasadami prowadzenia postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że zasada ustanowiona w art. 6 k.p.a. wyraża się w tym, że organy administracji publicznej nie mogą podejmować działań niezgodnych z obowiązującym prawem, jak również działań, dla których brak podstawy prawnej, a zasada ta koreluje z zasadą skodyfikowaną w art. 8 k.p.a. - pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa. O obowiązkach wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, między innymi, art. 6 § 1 u.p.e.a., w myśl którego w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Nie budzi wątpliwości, że zastosowany w tym przepisie zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2001 r., sygn.. akt I SA/Lu 452/00), a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania; w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym - niewywiązanie się z niego w terminie płatności. Uchylanie się to nie tylko "świadome" dążenie do niewykonania obowiązku uwzględniające nastawienie zobowiązanego do nałożonego obowiązku, a do przyjęcia takiego uchylania, w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym, wystarczające jest nie wywiązanie się z niego w terminie płatności. Prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia się czynności egzekucyjnych nie sposób dopatrzeć się także w zasadzie skodyfikowanej w art. 8 k.p.a., ponieważ pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa nie może odbywać się poprzez odstępowanie przez te organy od powinności nałożonych na nie przez prawo, choćby powinności te niosły konsekwencje dla obywatela uciążliwe. Mając na uwadze powyższe, skargę jako niezasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.