I SA/Rz 733/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A.." spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie określenia podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące styczeń, luty, kwiecień, maj i czerwiec 2020 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], 2) zarządza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej "A." spółka komandytowa z siedzibą w P. zwrot kwoty 69 (sześćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławcze na rzecz skarżącej "A." spółka komandytowa z siedzibą w P. kwotę 2.093 (dwa tysiące dziewięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 roku nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/Kolegium), po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o. spółka komandytowa (dalej: Spółka/Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. w kwocie 1378,80 zł miesięcznie. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Wójt Gminy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy wydał decyzję z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...], określającą Spółce – jako najemcy nieruchomości niezamieszkałej, położonej w miejscowości J., wysokość podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj oraz czerwiec 2020 roku w wysokości 1 378,80 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zgodnie z wymaganiami określonymi w rozdziale 2, § 3 ust. 2 ww. Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, ustanowionego w Uchwale Rady Gminy nr XIX/125/19 z dnia 30 października 2019 roku w sprawie uchwalenia Regulaminu (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2019 r. poz. 5503, dalej: Regulamin). Organ I instancji wyjaśnił również, że przez właścicieli nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 ze zm., dalej: u.c.p.). Organ I instancji stwierdził, że Spółka nie dopełniła obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych oddając do odbioru kontener KP-7 o pojemności 7 000 l, zawierający niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. Z kart przekazania odpadów komunalnych, dostarczonych przez firmę Zakład Komunalny "B" wynika, w ocenie organu I instancji, że w/w Zakład w miesiącu: styczniu, lutym, kwietniu, maju i czerwcu 2020 roku odebrał od Spółki niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. Organ I instancji wyjaśnił, że ustalając wysokość podwyższonej opłaty organ zastosował przepisy prawa miejscowego, zawarte w Uchwale Nr XXI/144/19 Rady Gminy z dnia 28 listopada 2019r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki takiej opłaty na terenie Gminy Jeżowe (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 2019r. poz. 5868), zmienionej uchwałą Nr XXII/148/19 Rady Gminy z dnia 17 grudnia 2019r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 2019r. poz. 6635). W § 1 ust. 2 ww. uchwały wskazano, że podwyższona miesięczna opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, gdy właściciel nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny w przypadku pojemnika o pojemności 7.000 litrów wynosi 1 378,80 złotych. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.), poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie rozpatrzonego w sposób wyczerpujący i w oparciu jedynie o część materiału dowodowego oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości, - art. 123 § 1 w zw. z art. 200 O.p., poprzez wydanie decyzji przed upływem wyznaczonego terminu na wypowiedzenie się strony i nieuwzględnienie stanowiska strony w materiale dowodowym. W uzasadnieniu Spółka, wskazując na naruszenie art. 200 O.p. podniosła, że postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r. Wójt Gminy wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. Biorąc pod uwagę, że postanowienie to doręczono w dniu 10 lipca 2020 r., termin do wypowiedzenia się przez stronę upływał w dniu 17 lipca 2020 r. Jedocześnie decyzja w przedmiotowym postępowaniu została wydana przed upływem wyznaczonego terminu tj. w dniu 17 lipca 2020 r. przy czym w tym dniu doręczono do siedziby organu wyjaśnienia strony, zawarte w piśmie z dnia 16 lipca 2020 r. Strona skarżąca podniosła, że stwierdzenie organu o niedopełnieniu przez nią obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych jest niezgodne ze stanem faktycznym i zostało sformułowane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Z wypowiedzi strony z dnia 16 lipca 2020 r., którą pominięto przy wydawaniu decyzji wynika wprost, że strona w obiekcie handlowym w m. J., w którym prowadzi działalność gospodarczą, prowadzi selektywną zbiórkę odpadów. Odpady nadające się do recyklingu, tj. opakowania z tektury i opakowania z tworzyw sztucznych, odbierane są przez Zakład Komunalny "B" na podstawie odrębnej umowy zawartej przez stronę. Natomiast zmieszane odpady komunalne, o których mowa w zaskarżonej decyzji, powstają po selekcji odpadów nadających się do recyklingu, dokonanej w ramach selektywnego zbierania odpadów i są to odpady nie dające się sklasyfikować do pozostałych grup odpadów segregowanych. W wyjaśnieniach z dnia 16 lipca 2020 r. strona przedłożyła dowody w postaci umowy z przedsiębiorcą na odbiór odpadów. Dodatkowo potwierdzeniem zbierania odpadów w sposób selektywny są karty przekazania odpadów z systemu BDO, załączone do odwołania. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2020 roku Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło w części argumenty odwołania przyznając, że zaskarżona decyzja została wydana w ostatnim dniu siedmiodniowego terminu, bez uwzględnienia wyjaśnień Spółki z dnia 16 lipca 2020 r.. Kolegium stwierdziło jednak, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż jak jednoznacznie wynika z odwołania oraz pisma z dnia 16 lipca 2020 r., odpady odbierane ze sklepu w ramach gminnego systemu odbioru odpadów stanowią odpady komunalne zmieszane, pozostałe po selekcji odpadów nadających się do recyklingu. Zatem strona jednoznacznie przyznała, że oddaje zmieszane odpady komunalne. Jednocześnie Kolegium wskazało, że zawarcie umowy na odbiór odpadów nadających się do recyklingu jest kwestią pozostającą bez znaczenia w tej sprawie. Obowiązek rejestracji w bazie danych o odpadach i prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy bowiem m. in. wytwórców odpadów komunalnych, co wynika z art. 66 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797). Jest to obowiązek związany z odpadami innymi niż komunalne. Z kolei Gmina zobowiązana jest odbierać od właścicieli nieruchomości odpady komunalne, co wynika z art. 6c ust. 1 i 2 u.c.c.p. Obowiązek przekazywania odpadów innych niż komunalne, jaki spółka realizuje umową z dnia [...] kwietnia 2020 r. zawartą z Zakładem Komunalnym w żaden sposób nie wpływa na obowiązek Spółki selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p. wprost wynika, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1. Kolegium uznało, że skoro Spółka jednoznacznie przyznaje, że oddaje zmieszane odpady komunalne, należało utrzymać zaskarżoną decyzję organu I instancji. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] września 2020 r., wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji postawiono następujące zarzuty: - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrzonego w sposób wyczerpujący i w oparciu jedynie o część materiału dowodowego oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości, skutkujące przyjęciem, że właściciel nieruchomości nie dopełnia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, - naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 6ka u.c.p., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że nie dopełnienie obowiązku selektywnego zbierania odpadów ma miejsce wtedy, gdy zmieszane odpady komunalne powstają po selekcji odpadów nadających się do recyklingu, dokonanej w ramach selektywnego zbierania odpadów. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła, że Kolegium zaniechało rozpatrzenia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, pomijając zarówno dowody przedłożone przez stronę organowi I instancji, jak i zaniechał zebrania i rozpatrzenia dowodów w ramach postępowania odwoławczego. Skarżąca podniosła, że organ w całości pominął okoliczności związane z tym, że strona skarżąca w obiekcie handlowym w m. J., w którym prowadzi działalność gospodarczą prowadzi selektywną zbiórkę odpadów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p. Spółka dokonywała selektywnej zbiórki powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zgodnie z wymaganiami określonymi w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów. Zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J., odpady nadające się do recyklingu, dzielone są przez stronę skarżącą na frakcje: opakowania z tektury i opakowania z tworzyw sztucznych. Frakcje te po selekcji odbierane są przez Zakład Komunalny "B" na podstawie odrębnej umowy zawartej przez stronę. Zmieszane odpady komunalne, o których mowa w zaskarżonej decyzji, powstają po selekcji odpadów nadających się do recyklingu, dokonanej w ramach selektywnego zbierania odpadów i są to odpady nie dające się sklasyfikować do pozostałych grup odpadów segregowanych. W wyjaśnieniach z dnia 16 lipca 2020 r. przedłożonych organowi I instancji, strona przedłożyła dowody w postaci umowy z przedsiębiorcą na odbiór odpadów. Dodatkowo potwierdzeniem zbierania odpadów w sposób selektywny są karty przekazania odpadów z systemu BDO, załączone do odwołania wniesionego do SKO. Skarżąca wskazała, że organ nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia tychże okoliczności i całkowicie pominął twierdzenia strony w tym zakresie. Z kolei Kolegium arbitralnie przyjęło, że skoro strona przyznaje, że po dokonanej selekcji wybranych frakcji odpadów oddaje zmieszane odpady komunalne, to nie istnieje potrzeba dokonywania żadnych innych czynności w ramach postępowania dowodowego, również w zakresie dowodów przedłożonych przez stronę, które zostały pominięte. Spółka zwróciła uwagę na treść § 3 ust. 3 pkt 5 w/w Regulaminu, zgodnie z którym, bezpośrednio z terenu nieruchomości odbierane będą zmieszane odpady pozostałe po segregacji, które stanowią frakcję odpadów komunalnych zbieranych selektywnie. Wykonując dyspozycję tego przepisu strona skarżąca dopełniała obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, oddając do odbioru kontener KP-7. Odpady zmieszane nie zawierały przy tym żadnej z frakcji, która powinna być zbierana selektywnie, a jednocześnie strona wykazała selektywne zbieranie frakcji odpadów powstających na nieruchomości. W ocenie Strony nie ma więc żadnych podstaw do twierdzenia, że strona skarżąca nie dokonuje zbiórki odpadów komunalnych w sposób selektywny. W związku z tym, pomijając przywołane wyżej okoliczności, organ naruszył przepisy postępowania w zakresie obowiązku ustalenia prawdy materialnej poprzez zebranie i ocenę całego materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego Skarżąca podniosła, że art. 6ka u.c.p. znajduje zastosowanie w sytuacji nie dopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, rozumianego jako zaniechanie zbierania odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach z podziałem na strumienie odpadów o tych samych właściwościach. Organ zaś arbitralnie uznał, że zawsze, gdy w ramach zbiórki powstają odpady zmieszane należy stosować art. 6ka u.c.p. W przypadku uznania tego założenia za prawidłowe, właściciel nieruchomości nigdy nie miałby możliwości uniknięcia stosowania wobec niego art. 6ka u.c.p. i w konsekwencji podwyższonej opłaty, gdyż segregacja nie jest możliwa bez powstania odpadów zmieszanych. Wobec tego, w ocenie Skarżącej, wykładnia zakładająca, że obowiązek selektywnego zbierania odpadów nie jest spełniony, gdy w wyniku selektywnej zbiórki odpadów obok poszczególnych frakcji odpadów wyodrębnione są odpady zmieszane, nie może być uznana za zasadną. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenia przepisów postępowania, do jakich doszło przede wszystkim w toku postępowania przed organem I instancji, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu Skarżąca trafnie zarzucała organowi I instancji naruszenie art. 200 O.p., zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Na tle stosowania tego przepisu w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że naruszenie terminu wyznaczonego stronie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazana jest każdorazowa ocena, czy in concreto zaniechanie tej czynności miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji będzie zatem sytuacja, w której strona uprawdopodobni istnienie związku między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a pozbawieniem podatnika prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2018 r., I GSK 446/16, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 sierpnia 2020 r. I SA/Gl 391/20). W wyroku z dnia 3 października 2018 r. II FSK 346/17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że aby uprawnienie uregulowane w art. 200 § 1 O.p. spełniało swoją rolę gwarancji procesowej, organ podatkowy, zawiadamiając stronę o 7-dniowym terminie do wypowiedzenia się, powinien wstrzymać się z wydaniem rozstrzygnięcia do momentu, aż strona odbierze zawiadomienie oraz upłynie w termin, w którym może skorzystać z przysługującego jej uprawnienia. Takie działanie umożliwia organowi rzeczywiste uwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy uwag czy wniosków przekazanych przez stronę, co stanowiłoby należytą realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem Sądu, o ile strona w zakreślonym jej terminie do wypowiedzenia się w sprawie, przedstawi własne stanowisko ze stosowna argumentacją i dowodami, a organ I instancji nie czekając na upływ tego terminu wyda decyzję w sprawie bez uwzględnienia tego stanowiska, to takie uchybienie procesowe tego organu prawie zawsze będzie miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Odmienne traktowanie doniosłości takiego uchybienia oznaczałaby akceptację pozbawienia strony prawa do rozpoznania jej sprawy przez dwa organy, a więc złamanie fundamentalnej, konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania. Nie czekając na upływ zakreślonego terminu do wypowiedzenia się przez stronę w prawie organ ponosi ryzyko, że wydając rozstrzygnięcie pominie stanowisko strony, które w odpowiednim czasie przedstawiła organowi, a więc bez rozważenia całokształtu okoliczności sprawy. Co do zasady uchybienia tego, z przyczyn wyżej podanych, nie jest w stanie konwalidować organ II instancji. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 roku wyznaczył stronie 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie doręczono skarżącej w dniu 10 lipca 2020 roku, zatem termin na skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 200 O.p. upływał stronie w dniu 17 lipca 2020 roku. Jednakże organ I instancji, nie czekając na upływ wyznaczonego terminu 7-dniowego, w ostatnim jego dniu, wydał decyzję określającą opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w podwyższonej wysokości. Tymczasem, w dniu wydania w/w decyzji, tj. [...] lipca 2020 roku, do organu I instancji wpłynęły pisemne wyjaśnienia strony z dnia 16 lipca 2020 roku wraz z umową w przedmiocie odbioru odpadów (z tektury oraz tworzyw sztucznych). Strona przedkładając w/w dokumenty starała się wykazać, że prowadzi selektywną zbiórkę odpadów a odbierane od niej odpady zmieszane są pozostałością po selekcji odpadów nadających się do recyklingu. Organ I instancji, wydając decyzję w ostatnim dniu terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, nie dał sobie szansy odniesienia do dokumentacji przedstawionej przez stronę. Godzi się zauważyć, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji nie był rozbudowany, gdyż ograniczał się do kart przekazania odpadów z frakcji zmieszanej oraz z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i brak było stanowiska w tym zakresie Spółki. Zatem przedstawione przez nią w dniu 17 lipca 2020 roku dokumenty, dotyczące odbioru odpadów podlegających segregacji stanowiły nowe dowody, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wymaga podkreślenia, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie musiały przesądzać o kierunku rozpoznania sprawy. Jednakże powinny były stanowić asumpt jeżeli nawet nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, to co najmniej ustosunkowania się do nich. Z całą pewnością, organ I instancji powinien był do powyższych dokumentów się odnieść, dokonać ich oceny i przedstawić w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wyczerpujące wyjaśnienie, czy przedstawione dokumenty stanowią dowód na to, że Skarżąca dokonuje selektywnej zbiórki odpadów komunalnych i jak rozumie selektywną zbiórkę tych odpadów. Powyższe uchybienie świadczy również o niedopełnieniu przez organ I instancji wymagań wynikających z zasad ogólnych postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, mających zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 6q ust. 1 u.c.p. Wobec przedstawienia przez skarżącą wskazanych powyżej dokumentów nie można uznać, by organ I instancji wyjaśnił w sposób dokładny stan faktyczny, dotyczący spełnienia przez stronę wymogu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Organ I instancji naruszył więc art. 122 O.p., jak również art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także art. 191 O.p., który stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu decyzja organu I instancji narusza również przepis art. 210 § 4 O.p., określający wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji, gdyż strona nie poznała stanowiska organu w sprawie przedstawionych przez nią argumentacji i dowodów. W kontekście przedstawionych rozważań, stwierdzić przychodzi, że organ odwoławczy naruszył art. 233 § 2 O.p., błędnie uznając, że naruszenie art. 200 O.p. nie miało wpływu na wynik sprawy i pomijając naruszenie przez organ I instancji wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej. Z powodu przedstawionych powyżej naruszeń przepisów postepowania, jakich dopuścił się organ I instancji Kolegium winno było uchylić decyzję organu I instancji a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. Jak już powyżej wskazano, organ I instancji nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżąca dokonuje selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Wobec przedstawionej przez nią dokumentacji należało kwestię tą wyjaśnić w sposób wyczerpujący. Strona zajęła jednoznaczne stanowisko, że odbierane od niej odpady zmieszane są pozostałością po selekcji odpadów nadających się do recyklingu. Kolegium zaś uznało, że w świetle jej stanowiska kwestia braku wywiązywania się przez skarżącą z obowiązku selektywnej zbiórki odpadów komunalnych nie budzi wątpliwości, co rzeczywiście jak podnosi skarżąca, bez pogłębionej analizy obowiązujących przepisów w tym zakresie i odniesienia się do konkretnych zapisów przedłożonej przez skarżącą umowy z podmiotem zewnętrznym, uznać należy za arbitralne. W szczególności godzi się zauważyć, że Kolegium uznało, że w/w umowa ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie dotyczy odpadów komunalnych, nie wyjaśniło jednak, na jakiej podstawie przyjęło, że umowa, która dotyczy odbioru od Skarżącej opakowań z tektury i opakowań z tworzyw sztucznych - nie obejmuje odbioru odpadów komunalnych z tej frakcji. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy o odpadach, pod pojęciem odpadów komunalnych rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych, pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Z treści przedstawionej powyżej definicji wynika więc, że kategoria odpadów komunalnych nie ogranicza się jedynie do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, ale obejmuje również innych wytwórców odpadów, w tym podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2020 r. II FSK 2555/19). Z kategorii odpadów komunalnych w przypadku innych niż gospodarstwa domowe wytwórców zostały wyłączone odpady niebezpiecznie. Odpady inne niż odpady niebezpieczne, które pochodzą od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, mogą być zaliczone do kategorii odpadów komunalnych, jeżeli spełniają kryterium podobieństwa składu i podobieństwa charakteru do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. W przypadku odpadów opakowaniowych, których dotyczy sporna umowa, należy zatem ocenić, czy spełniają one kryteria co do charakteru i składu, umożliwiające zaliczenie ich do kategorii odpadów komunalnych. Nie ulega jednak wątpliwości, że w przypadku odpadów innych niż odpady niebezpieczne, definicja z art. 3 pkt 7 ustawy o odpadach nie daje podstawy do ich automatycznego wyłączenia z kategorii odpadów komunalnych na tej tylko podstawie, że pochodzą od innego niż gospodarstwo domowe wytwórcy. W sprawie brak przede wszystkim ustaleń jakie jeszcze odpady, ich frakcje, ze względu na charakter zajmowanej przez skarżącą nieruchomości, określany rodzajem prowadzonej nań działalności gospodarczej, powstają na niej i nie są selekcjonowane, wbrew postanowieniom Regulaminu. Jeszcze raz wypada podkreślić, że organ I instancji nie dokonał analizy i ustaleń w powyżej wskazanym zakresie. Oceny choćby co do charakteru i składu oddawanych przez skarżącą odpadów za pośrednictwem podmiotu zewnętrznego nie dokonało również Kolegium, które ograniczyło się do wyrażenia oceny, że oddawane na podstawie umowy odpady opakowaniowe nie są odpadami komunalnymi. Niewątpliwie w toku ponownie prowadzonego postępowania kwestie te należy wyjaśnić. Sąd również negatywnie ocenił postępowanie Kolegium, które w zaskarżonej decyzji nie odniosło się do dowodów, przedstawionych przez Skarżącą wraz z odwołaniem, tj. do kart przekazania odpadów segregowanych (opakowania z papieru i tektury oraz z tworzyw sztucznych) w miesiącach: styczniu, kwietniu, maju i czerwcu 2020 roku. Organ odwoławczy stosownie do art. 210 § 4 O.p. powinien był dokonać oceny znaczenia w/w dokumentów dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Strona powinna była uzyskać wyczerpująca informację, czy odbierane od niej posegregowane odpady spełniają obowiązek selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, czy też nie, tak aby uczynić zadość wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów. Niewątpliwie, mając na uwadze całokształt przestawionej przez Skarżąca dokumentacji należało uznać, że kwestia dotycząca spełnienia wymogu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych nie została w niniejszej sprawie w sposób dostateczny wyjaśniona, co wiązało się z koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 O.p. Sąd uznał więc, że Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję naruszyło art. 233 § 2 O.p., ignorując naruszenia przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji oraz pomijając fakt braku wyjaśnienia zasadniczych okoliczności dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 210 § 4 O.p. Kolegium dokonało ponadto błędnej oceny co do braku wpływu na wynik sprawy naruszenia przez organ I instancji art. 200 O.p. Z przedstawionych powyżej względów Sąd uznał, że naruszenie w/w przepisom postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...]. Decyzja organu I instancji również obarczona jest naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 200, art. 210 § 4 O.p. Zakres sprawy do wyjaśnienia jest na tyle znaczny, że nie podlega uzupełnieniu w ramach dodatkowego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonego zwrotu kosztów postępowania składa się należny wpis (276 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (1800 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz kwota 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd zarządził również zwrot nadpłaconego wpisu w wysokości 69 zł na podstawie 225 P.p.s.a.