I SA/Rz 594/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. sp.k. z/s w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. sp.k. z/s w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2014 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Zaskrżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2014 r. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku, Skarżący wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy Sekcja ds. Restrukturyzacyjnych i Upadłościowych sygn. akt [...] dokonał zabezpieczenia majątku podatnika poprzez wyznaczenie Tymczasowego Nadzorcy Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, a które w ten sposób prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Zaznaczyć jednak należy, że Sąd administracyjny, co do zasady orzeka tylko na podstawie akt sprawy i nie prowadzi własnego postępowania dowodowego. Takie bowiem granice wyznaczają przepisy art. 133 § 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. Rozpoznanie wniosku odbywa się natomiast bez badania zasadności skargi. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, str. 168). Przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie wymagają konkretyzacji, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w samym wniosku. Okoliczności przemawiające za wydaniem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub czynności spoczywają na wnioskodawcy i powinny zostać one poparte stosownymi dokumentami, z których wynikałby np. stan majątkowy danego podmiotu. Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, iż samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I OZ 271/09 oraz postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II OZ 267/09 - opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek z art. 61 P.p.s.a. Strona nie wskazała na czym konkretnie polegałoby wyrządzenie szkody i to szkody znacznych rozmiarów. Twierdzenia strony są niczym niepoparte i nie można w nich doszukać się jakichkolwiek faktów uprawdopodobniających wystąpienie podanej przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Nie ulega wątpliwości, że decyzja w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług jest aktem podlegającym wykonaniu, także w trybie egzekucji administracyjnej. Niemniej, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Skarżąca nie uprawdopodobniła, że na skutek jej wykonania mogą w jego dobrach zaistnieć zdarzenia określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sama zaś tylko zapłata podatku stanowi zwykłą konsekwencję wykonania ostatecznej decyzji podatkowej i samoistnie nie świadczy o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto świadczenie pieniężne z natury rzeczy może podlegać zwrotowi, gdyby okazało się, że decyzja je ustalająca była wadliwa. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.