I SA/Rz 588/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi SB na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] lipca 2019 r. nr [.] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Na mocy zarządzeń z 4 i 9 września 2019 r. skarżąca SB została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 zł oraz wykazanie zmiany nazwiska. Zaskarżone postanowienie skierowane zostało bowiem do SN. Oba wezwania doręczono skarżącej 13 września 2019 r., wraz z pouczeniami o konieczności ich wykonania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W przepisanym terminie, do dnia wydania niniejszego orzeczenia, nie zostały wykonane. Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", ponieważ w ustawowym terminie nie uzupełniono jej braków. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony określonym w art. 46 p.p.s.a. Należy w nim podać m.in. imię i nazwisko strony oraz zawrzeć jej podpis (art. 46 § 1 pkt 1 i 4 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast pismo nie zostało należycie opłacone, to zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę, ponieważ wobec braku należnej opłaty Sąd nie podejmie żadnej czynności. Powyższe obowiązki należy wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Mając na uwadze, że ww. wezwania doręczono skarżącej w dniu 13 września 2019 r., a do dnia 20 września nie zostały one wykonane, skarga podlega odrzuceniu, o czym postanowiono w sentencji postanowienia. W sprawie nie uiszczono wpisu, a na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie można było ustalić, czy SB i SN to ta sama osoba, tyle że ze zmienionym nazwiskiem. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem skierowane do SN, a osoba o nazwisku SB nie została w zaskarżonym akcie wymieniona. Okoliczność tę, w świetle przepisów art. 50 § 1 i art. 32 p.p.s.a. należało zatem wyjaśnić na wstępnym etapie postępowania sądowego, np. poprzez wykazanie zmiany nazwiska odpowiednim dokumentem (odpisem skróconym aktu małżeństwa, decyzją administracyjną o zmianie nazwiska lub innym odpowiednim).