I SA/Rz 575/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Z. sp. z o.o., z siedzibą w [...], na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2022 r., nr 1801-IEE.711.39.2022, w przedmiocie odmowy wyłączenia nieruchomości spod egzekucji - postanawia – odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy wyłączenia, na wniosek skarżącej, spod prowadzonej przez niego egzekucji wskazanej przez spółkę nieruchomości. Ostateczne, w administracyjnym toku instancji postanowienie zostało doręczone skarżącej wraz z pouczeniem, że z mocy art. 40 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm., zwanej dalej u.p.e.a.) nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca wystosowała jednak do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 27 czerwca 2022 r., kwestionując jego legalność oraz domagając się jego uchylenia, z tego powodu. W kwestii wykładni art. 40 § 2 u.p.e.a. skarżąca stwierdziła, że regulacja ta budzi wątpliwości interpretacyjne. Zauważyła bowiem, że doktryna i orzecznictwo opowiadają się za dopuszczalnością wniesienia do sądu administracyjnego skargi na ostateczne postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji. Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 15 września 2022 r. wezwano skarżąca do usunięcia braków formalnych skargi, między innymi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie o podpisanie skargi zostało doręczone skarżącej 21 września 2022 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał z dniem 28 września 2022 r. Przesyłkę zawierającą podpisany egzemplarz skargi skarżąca nadała w placówce pocztowej w Ropczycach 29 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W myśl natomiast art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że choć w myśl ogólnej regulacji, zawartej w przepisach P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia, od których stronie przysługiwał środek odwoławczy w postaci zażalenia, to jednak z mocy przepisu szczególnego – art 40 § 2 u.p.e.a., którego treść jest jednoznaczna, z kognicji sądów administracyjnych wyłączone zostały postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia rzeczy lub praw majątkowych z egzekucji. W tej więc sytuacji na tego typu postanowienia skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W wobec tego, kierując się tą regulacją Sąd odrzucił skargę. Na marginesie niniejszych rozważań dodać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych jej skargi, wobec czego skarga ta, nawet gdyby podlegała kognicji Sądu i tak podlegałaby odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Oceniając obie, wskazane wyżej przesłanki odrzucenia skarg Sąd przyjął te z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż odnoszą się one do okoliczności bardziej istotnych, w świetle których Sąd w ogóle nie może procedować w niniejszej sprawie. Mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.