I SA/Rz 571/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi T.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2022 r. nr 1801-IEE.711.35.2022 w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji nieruchomości zajętych w postępowaniu egzekucyjnym - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

T.D. (dalej: Skarżący) wystąpił ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 27 czerwca 2022 r. nr 1801-IEE.711.35.2022, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ropczycach z 3 marca 2022 r. nr 1815.SEE.711.6.2022.17 o odmowie wyłączenia spod egzekucji zajętych nieruchomości. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że przeciwko zobowiązanemu K.K. prowadzone jest administracyjne postępowanie egzekucyjne, w którym zajęto należącą do niego nieruchomość. W piśmie z 14 lutego 2022 r. pełnomocnik Skarżącego zgłosił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ropczycach wniosek o wyłącznie spod egzekucji nieruchomości składających się z działek nr ewid. [...], objętych kw [...], opierając swoje żądanie na umowie dzierżawy tych działek, na których prowadzi działalność gospodarczą. Postanowieniem z 3 marca 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wyłączenia spod egzekucji zajętych nieruchomości, a na skutek zażalenia Spółki postanowieniem z 27 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. To ostatnie postanowienie zostało objęte opisana na wstępie skargą, w odpowiedzi na którą organ wniósł o jej odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem administracyjnym. Powyższe rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych wydano na podstawie przepisów art. 38 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 479; dalej powoływana w skrócie: "u.p.e.a."). Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego, stosownie art. 40 § 1 u.p.e.a., przysługuje zażalenie, ale na ostateczne postanowienie organu w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 40 § 2 u.p.e.a.). Informacja (pouczenie) tej treści została przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawarta w zaskarżonym postanowieniu, w którym przywołano tez treść art. 842 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego wraz ze wskazaniem, że powództwo przeciwegzekucyjne (interwencyjne) do sądu powszechnego powinno być wniesione w terminie czternastu dni od doręczenia postanowienia wydanego na skutek zażalenia. W świetle powyższego skarga musiała zostać przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oceniona jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej powoływanej w skrócie "P.p.s.a.". Sąd administracyjny nie kontroluje wszystkich przejawów działalności organów administracji publicznej, ponieważ musi mieć ku temu podstawę prawną określoną w ustawie, jak zostało do określone w art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pomimo ogólnej treści wynikającej z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które przysługuje zażalenie, ustawodawca zdecydował w art. 40 § 2 u.p.e.a., że choć na postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie (art. 40 § 1 u.p.e.a.), to jednak skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Ochrona prawna została zagwarantowana osobie trzeciej przed sądem powszechnym, do którego może zostać wniesione powództwo przeciwegzekucyjne. Rozwiązanie normatywne, o jakim mowa w art. 40 § 2 u.p.e.a., jest koherentne z rozwiązaniem przewidzianym w przepisach art. 842 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, a postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji musi być dołączone do pozwu. Z powyższego wynika zatem, że skarga na ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji nie może skutecznie zainicjować kontroli sądowoadministracyjnej pomimo, że na postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji służyło zażalenie. Skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 u.p.e.a. Stanowisko strony skarżącej zaprezentowane w skardze jest nieaktualne i nie mogło zostać uwzględnione.