I SA/Rz 560/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku GZ o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi GZ na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 463 zł GZ reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach oraz piśmie pełnomocnika z 21 września 2017 r. podano, że wnioskodawczyni mieszka z mężem w budynku o pow. około 120-160 m2 na działce o pow. 11 ar. Ich dochód to emerytury w kwotach wynoszących około 850 zł i 1000 zł (łącznie około 1850 zł). Posiada także oszczędności w kwocie 205 000 zł, samochód osobowy Nissan Note o wartości 20 000 zł. Wydatkują na: leki - 100 zł, leczenie – 200 zł, wyżywienie – 300 zł, gaz w sezonie letnim 200 zł a zimowym 800 zł, używanie samochodu – 400 zł, telefon – 40 zł, wodę – 130 zł, prąd – 100 zł. Z oświadczenie pełnomocnika wynika, że mocodawczyni tytułem spadku nabyła 250 000 zł, a po roku zostało jej już niespełna 200 000 zł; 50 000 zł przeznaczyła na bieżące potrzeby. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W sprawie dotyczącej opisanej w sentencji decyzji wpis od skargi wynosić będzie – zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I, 463 zł, a inne jednorazowe koszty sądowe nie będą przekraczać połowy tej kwoty. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek określonych w powołanym przepisie, które pozwoliłyby uznać ją za osobę ubogą. Dysponując oszczędnościami w kwocie 205 000 zł, mając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i komunikacyjne, stały dochód w postaci emerytury jej i męża, nakazuje wręcz uznają ją za osobę dobrze sytuowaną, mogącą sobie pozwolić nie tylko na zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych, ale też inne wydatki. Nie wyjaśniono natomiast, czy wykorzystanie w ciągu roku 1/5 posiadanych oszczędności (50 000 zł z 250 000 zł) oraz bieżących dochodów miesięcznych z emerytur (12 x 1850 zł = 22 200 zł) nastąpiło tylko i wyłącznie w związku z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb bytowych (czyli związanych wyłącznie z podstawowym utrzymaniem). Zadeklarowane wydatki w skali roku nie opiewają zaś na sumę przeszło 70 000 zł. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że poniesienie kosztów postępowania może odbyć się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niej i męża. Powinna zatem, zgodnie z treścią art. 199 Ppsa, ponieść koszty postępowania związane ze swoim udziałem w nim. Z podanych względów, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, odmówiłem przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy.