I SA/Rz 510/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2024 r. nr 1801-IGC.4401.146.2023 w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji decyzję. Przesyłkę nadano w placówce pocztowej 6 września 2024 r. (data stempla pocztowego; oryginał koperty w aktach sądowych o sygn. I SA/Rz 509/24). Czynności tej dokonano jednak z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej przywoływanej w skrócie "P.p.s.a."). Przez to skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy celnej wynikało, że zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki środkami komunikacji elektronicznej. Korespondencję w Izbie Administracji Skarbowej wysłano 19 lipca 2024 r. i nie została ona w przepisanym terminie przez adresata odebrana. Uznano ją za doręczoną 3 sierpnia 2024 r., stosownie do art. 144a § 2 Ordynacji podatkowej i art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz.1045). Z art. 53 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czynności tej Spółka powinna dokonać najpóźniej 2 września 2024 r., podczas gdy miało to miejsce 6 września 2024 r. W świetle art. 85 P.p.s.a. czynność podjęta 6 września 2024 r. okazała się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy Sąd obowiązany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uznać skargę za niedopuszczalną z powodu jej wniesienia z uchybieniem ustawowego terminu i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Nie można jej było nadać dalszego biegu.