I SA/Rz 441/21

sygn. akt I SA/Rz 441/21 Rzeszów, 14 października 2021 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M.D., K.D. i Z.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego – postanawia – odrzucić skargę M.D.

I SA/Rz 441/21 UZASADNIENIE Pismem nadanym 20 maja 2021 r. M.D., Z.D. i K.D. (skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na – skierowane na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 30 czerwca 2021 r. – wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniami z 5 sierpnia 2021 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie M.D., Z.D. i K.D. Powyższe postanowienia referendarza zostały zaskarżone przez skarżących sprzeciwami. Zarządzeniem z 3 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału uchylił zarządzenia z 30 czerwca 2021 r. o wezwaniu K.D. i Z.D. do uiszczenia wpisu sądowego. Następnie postanowieniem z 3 września 2021 r. Sąd odrzucił skargi K.D. i Z.D., uchylił postanowienia referendarza sądowego z 5 sierpnia 2021 r. odmawiające przyznania K.D. i Z.D. prawa pomocy oraz umorzył postępowania w przedmiocie wniosków K.D. i Z.D. o przyznanie prawa pomocy. Z kolei w odniesieniu do postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy M.D., Sąd – postanowieniem z 3 września 2021 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W dalszej kolejności, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 7 września 2021 r., M.D. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 30 czerwca 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 13 września 2021 r. Pismem nadanym 20 września 2021 r. M.D. wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych do 27 września 2021 r., motywując to trudną sytuacją finansową. Wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest pismem wszczynającym postępowanie w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a tego artykułu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nastąpiło 13 września 2021 roku. Ostatnim dniem do uiszczenia wpisu był zatem 20 września 2021 r. Mimo upływu terminu brak fiskalny skargi nie został usunięty. Sąd zauważa, że określony w art. 220 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi jest terminem ustawowym i jako taki nie może być wydłużany lub skracany przez sąd. Tym samym nie było możliwe uwzględnienie wniosku skarżącego o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu. Sąd zwraca również uwagę, że skarżący w dacie przewidywanej przez niego w piśmie z 20 września 2021 r. nie uiścił wpisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd był zobligowany odrzucić skargę, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.