I SA/Rz 43/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A." S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2019 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "A." S.A. z siedzibą w B. kwotę 13.115 (trzynaście tysięcy sto piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zakład S.A. z/s w (dalej: podatnik/skarżący/spółka) poddał kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z [...] listopada 2020 r. nr [...]. Utrzymano nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017-2019. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że spółka we wrześniu 2019 r. zgłosiła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2017, 2018 oraz zaokres od stycznia do września 2019 r., w łącznej kwocie 235.438 zł. Podniosła, że nadpłata była wynikiem uregulowania podatku w zawyżonej wysokości, bez uwzględnienia tego, że grunt zajęty pod infrastrukturę kolejową, udostępnianą licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu, objęty był zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "upol"). Od 2017 r. zmianie uległa ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, do której wprowadzono nową definicję infrastruktury kolejowej, wymienioną w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym. Obejmują one m.in. elementy bocznicy kolejowej w postaci torów kolejowych, nastawni, urządzeń sterowania ruchem kolejowym, a także grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się ww. elementy. Grunt zajęty pod te elementy w latach 2017-2019 to działka nr ewid. [...] (wcześniejsze oznaczenie: 533/23, 533/16), o pow. 102.200 m2 (I-X 2017 r.) i 101.800 m2 (XI-XII 2017 r.), 101.800 m2 (2018 r.), 101.800 m2 (I-IX 2019 r.). Decyzją z [...] marca 2020 r. Burmistrz: 1) za rok 2017 r. a) stwierdził nadpłatę powstałą w dniu 15.XII.2017 r. w kwocie 2 072 zł, b) odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 83 720 zł, c) określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 101 923,92 zł, 2) za rok 2018 r. a) stwierdził nadpłatę powstałą w dniu 17.XII.2018 r. w kwocie 2075 zł, b) odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 83 437 zł, c) określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 101 640,84 zł, 3) za rok 2019 r. a) stwierdził nadpłatę powstałą w dniu 16.IX.2019 r. w kwocie 1 557 zł, b) odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 62 577 zł, c) określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 101 640,84 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Burmistrz częściowo zgodził się z argumentacją podatnika. Ustalono, że była i jest użytkownikiem wieczystym działki o aktualnym nr [...], o bieżącej powierzchni 10,18 ha (101 800 m2), sklasyfikowanej w całości jako tereny przemysłowe "Ba", przez co była i jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Jednak data wydzielenia obecnej działki nr [...] jest inna niż wskazywana przez spółkę, na co organ dysponuje informacją od Starosty. Pow. 102.200 m2 powinna być wykazana za okres od stycznia do sierpnia, a nie września 2017 r., zaś od września do grudnia 101.800 m2. Ale prawidłowe wartości, dotyczące gruntu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, powinny wynosić: 1) za okres I-VIII 2017 r. - 123 871 m2, 2) za okres IX-X 2017 r. - 123 893 m2, 3) za okres XI-XII 2017 r. - 123 471 m2. Następnie wskazano, że działka nr [...] posiada we wschodniej części przewężenie, bezpośrednio przylegające na całej długości do istniejącej linii kolejowej - (położonej na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa - działce nr [...] sklasyfikowanej jako tereny kolejowe "Tk", której gdzie jej użytkownikiem wieczystym jest S.A.). Ta część działki, o pow. 1200 m2, została przez spółkę wydzierżawiona S.A. Podczas oględzin (27 listopada 2019 r.) stwierdzono, że znajdują się na niej następujące elementy infrastruktury kolejowej: tory, szyny, podkład, tłuczeń, szafa kablowa, koryto kablowe oraz skarpa- nasyp oraz roślinność posadzona w celu ochrony skarpy. Od terenu zakładu spółki istniejącą infrastrukturę tworzącą linię kolejową oddziela ogrodzenie. Pozostała część działki [...] stanowi integralną część zakładu spółki i jest zajęta na podstawową jej działalność gospodarczą (produkcja izolatorów ceramicznych i osłon izolacyjnych). Jest ona odgrodzona od części działki zawierającej infrastrukturę kolejową, brak jest istniejących przejść, co obrazuje wykonana dokumentacja fotograficzna. Na tej części zakładu nie stwierdzono występowania jakichkolwiek elementów infrastruktury kolejowej, o jakiej mowa w pkt 1-11 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie drogowym. Znajdują się na niej wyłącznie obiekty (budynki, budowle) związane z podstawową działalnością gospodarczą spółki. Wszystkie elementy infrastruktury kolejowej na dzierżawionej części działki są własnością S.A. Spółka nie jest właścicielem jakiejkolwiek infrastruktury kolejowej wymienionej w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie drogowym; jest natomiast użytkownikiem wieczystym gruntu pod nią. Wchodzące w skład infrastruktury kolejowej budowle, położone na obszarze leżącym poza ogrodzonym terenem zakładu spółki, obejmują część gruntu o powierzchni 2 470 m2. To łączna powierzchnia gruntu, wydzielona od głównej części działki istniejącym nasypem i następnie ogrodzeniem. Wymieniony w umowie dzierżawy "tor kolejowy" jest tylko jednym z elementów infrastruktury kolejowej stwierdzonej podczas oględzin. Elementy te obejmują także nasypy, roślinność ochronną skarp, itp. Sam fakt dzierżawy części przedmiotowej działki przez podmiot trzeci nie określa faktu istnienia elementów infrastruktury. Stąd wynikła prawdopodobna różnica pomiędzy powierzchnią, na której faktycznie znajdują się stwierdzone podczas oględzin elementy infrastruktury kolejowej, a powierzchnią określoną w umie dzierżawy. Burmistrz podkreślił, że spółka nie jest właścicielem elementów infrastruktury kolejowej, choć dla zwolnienia nie ma to istotnego znaczenia. Jej przedmiot działalności nie jest związany z istniejącą infrastrukturą kolejową. Infrastruktura ta należy do podmiotu trzeciego i jest całkowicie wyodrębniona z terenu zakładu spółki. Działka [...] w świetle przepisów ustawy o transporcie kolejowym stanowi element infrastruktury kolejowej. Jednak dla zwolnienia istotne jest postanowienie art. 7 ust. 1 pkt 1 upol, aby grunty wchodzące w skład infrastruktury kolejowej były udostępnione przewoźnikom kolejowym lub były wykorzystywane do przewozu osób. Od 1 stycznia 2017 r. nie są objęte zwolnieniem te elementy infrastruktury, które nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym bądź nie są faktycznie wykorzystywane do transportu osób. Nie można w nieuprawniony sposób rozciągać uregulowań ustawy o transporcie kolejowym na materie prawnopodatkową zawartą w upol i przyjmować, że zwolnieniu od podatku podlega cała działka ewidencyjna, bez faktycznego związku z udostępnianiem terenu zajętego pod infrastrukturę kolejową. Przedmiotowa działka jest w rzeczywistości podzielona na dwa obszary. Pierwszy to teren faktycznego zakładu jest terenem ogrodzonym, niedostępnym osobom postronnym, zabudowanym obiektami przemysłowymi (budynki, budowle) związanymi wyłącznie z przedmiotem działalności gospodarczej Spółki, na którym nie występują elementy infrastruktury kolejowej, i która to część nie jest udostępniana przewoźnikom kolejowym. Drugi, który należy ocenić odmiennie, to część nieruchomości, która od lat jest zabudowana elementami tworzącymi linię kolejową R-J. Ta część działki nie jest wykorzystywana w podstawowej działalności spółki Z., a istniejące ogrodzenie trwale oddziela jej zakład od terenu kolejowego. Udostępniana jest faktycznie przewoźnikom kolejowym i jest też faktycznie wykorzystywana do przewozu osób. Faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym jest 2 470 m2 i tylko taki obszar korzysta ze zwolnienia. Dlatego stanowisko spółki, że zwolnieniem objęta jest cała powierzchnia działki [...], nie było prawidłowe. W odwołaniu spółka zakwestionowała decyzję w części odnoszącej się do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania elementów infrastruktury kolejowej oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu zwolnienia z podatku elementów infrastruktury kolejowej, zarzucając naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) upol poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zwolnieniem podatkowym infrastruktury kolejowej objęte są wyłącznie fragmenty gruntu faktycznie zajęte pod taką infrastrukturę, a nie fragmenty gruntu zajęte pod infrastrukturę kolejową w granicach działki ewidencyjnej, podczas gdy w zakresie zwolnienia gruntów obejmuje ono cały fragment gruntu w granicach ewidencyjnych działki ewidencyjnej, co wynika z załącznika do ustawy o transporcie kolejowym, bowiem częścią infrastruktury kolejowej jest grunt w granicach działki geodezyjnej, a nie tylko fragmenty faktycznie zajęte pod inne elementy infrastruktury kolejowej. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy okazał się wystarczający do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Z niespornych okoliczności faktycznych wynikało, że działka [...], jako element infrastruktury kolejowej, jest zajmowana przez elementy infrastruktury kolejowej wymienionej w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym, tylko na pow. 2.470 m2. Przewoźnik kolejowy nie korzysta natomiast z części działki, na której znajduje się zakład podatnika. Zwolnieniem objęte są tylko te grunty stanowiące infrastrukturę kolejową, które zostały udostępnione w znaczeniu faktycznym przewoźnikom kolejowym lub były wykorzystywane do przewozu osób. O zakresie zwolnienia podatkowego nie przesądzają przepisy ustawy o transporcie kolejowym, lecz przepisy upol. Przepisy ustawy podatkowej jako przedmiot podatku od nieruchomości wskazują zaś grunty oraz ich części (art. 2 ust. 1 upol), a nie działki ewidencyjne. Możliwe jest bowiem stosowanie zróżnicowanych stawek podatku w stosunku do różnych części jednej działki. Można także zwolnić z podatku część działki. Organ I instancji prawidłowo zinterpretował przepisy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) upol. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) upol poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zwolnieniem podatkowym infrastruktury kolejowej objęte są wyłącznie fragmenty gruntu faktycznie zajęte pod taką infrastrukturę lub mające potencjalną możliwość zajęcia pod taką infrastrukturę przez przewoźnika kolejowego, a nie grunt zajęty pod infrastrukturę kolejową w granicach działki ewidencyjnej, podczas gdy w zakresie zwolnienia gruntów obejmuje ono w całości grunt rozumiany jako geodezyjna działka ewidencyjna, co wynika z załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym, ponieważ częścią infrastruktury kolejowej jest grunt w granicach działki geodezyjnej, a nie tylko jego fragmenty faktycznie zajęte pod inne elementy infrastruktury kolejowej; 2) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej "Op") poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy wobec wad tej decyzji organ był zobowiązany do jej uchylenia. Mając na względzie powyższe wniesiono o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zawartą w odwołaniu. Podkreślono, że zwolnieniem od podatku objęta powinna być cała działka ewidencyjna, a nie tylko jej część zajęta przez infrastrukturę kolejową. Przy wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) upol należało uwzględnić regulacje z ustawy o transporcie kolejowym, z których wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzi cała działka ewidencyjna, a nie tylko ta jej część, która jest zajęta przez elementy infrastruktury kolejowej. Z ustawy podatkowej nie wynika, że zwolnienie dotyczy tej części działki, do której przewoźnik kolejowy ma przynajmniej potencjalny dostęp. Spółka udostępnia faktycznie infrastrukturę kolejową przewoźnikowi kolejowemu, a zatem spełnia przesłankę konieczną do zastosowania zwolnienia wobec całej działki ewidencyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ wydający zaskarżoną decyzję naruszył prawo materialne i naruszenie to miało wpływ na treść wydanej decyzji. W sprawie nie budzą wątpliwości istotne dla jej rozstrzygnięcia fakty. Skarżąca jest właścicielką gruntu stanowiącego jedna działkę ewidencyjna o powierzchni około 100000 m2. Na działce tej zlokalizowane są obiekty budowlane składające się na fabrykę. Na małej części tej działki ( ok. 2600 m2 ) znajdują się obiekty stanowiące infrastrukturę kolejową. Ta część działki oddzielona jest ogrodzeniem od jej pozostałej części. Organ II instancji uznał, że zwolnieniem przewidzianym w treści przepisu art. 7 ust.1 pkt 1 upol objęta jest tylko ta część działki, która znajduje się poza ogrodzeniem i jest faktycznie zajęta pod umiejscowione na niej budowle stanowiące infrastrukturę kolejową. Taka wykładnia zwolnienia przewidzianego w tym przepisie stanowi jednak o naruszeniu prawa materialnego. Przepis art. 7 ust.1 pkt 1 upol w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. stanowi mianowicie, że zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Zwolnienie przewidziane w tym przesiek ma charakter przedmiotowy i obejmuje grunty, budowle i budynki wchodzące w skład infrastruktury kolejowej. O takim statusie wymienionych w tym przepisie przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydują przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Drugim warunkiem przewidzianym przez ten przepis jest udostępnianie tej infrastruktury, wykorzystanie jej posiadanie wymaganej szerokości torów opisane szczegółowo w pkt 1-3. W tym miejscu trzeba zastrzec, że wymóg ten dotyczy infrastruktury kolejowej nie zaś gruntów, budowli czy budynków. To infrastruktura kolejowa ma być udostępniana przewoźnikom kolejowym, ma być wykorzystywana do przewozu osób, lub ma tworzyć linie kolejowe. O takim ujęciu tego warunku jednoznacznie przesądza użycie słowa " która", odnoszącego się do infrastruktury kolejowej, nie zaś do gruntu, budynku czy budowli. Pojęcia budynków, budowli oraz gruntów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej musza być rozumiane zgodnie z przepisami ustawy o transporcie kolejowym, do której odwołuje się omawiana regulacja. Przepis art. 4 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym ( Dz.U. 2020.1043 t.j. ) zawiera definicję legalną tego pojęcia stanowiąc, że są to elementy określone w załączniku numer 1 do ustawy. Definicje zawarte w treści tego załącznika maja znaczenie normatywne i muszą mieć zastosowanie przy określaniu zwolnienia poszczególnych przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości. Nadanie innego znaczenia poszczególnym pojęciom zawartym w tym załączniku stanowić będzie o naruszeniu prawa materialnego. W załączniku tym, zawierającym zamknięty katalog obiektów stanowiących infrastrukturę kolejowa wskazano, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą elementy wymienione w pkt 1 -12, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania. W punkcie 12, mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustawodawca wskazał, że w skład tej infrastruktury wchodzą także grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11. Definicja ta mająca zastosowanie w sprawie w sposób wyraźny nakazuje przyjąć, że wielkość powierzchni gruntu podlegającego zwolnieniu w trybie przepisu art. 7 ust.1 pkt 1 upol określa wielkość działki ewidencyjnej, na której znajdują się obiekty infrastruktury kolejowej opisane w pkt 1-11 załącznika. Ustawodawca w sposób jednoznaczny przyjął, że jeżeli na działce w ujęciu ewidencyjnym zlokalizowane są obiekty wymienione w tych punktach ( np.: tory, obrotnice, obiekty inżynieryjne ) to zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlega cała powierzchnia działki. Ujmując w ten sposób zakres zwolnienia odstąpił od obowiązującej do dnia 31 grudnia 2016 r. regulacji, która stanowiła w treści art. 7 ust.1 pkt 1 upol, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty. Takie ujęcie przedmiotu i zakresu zwolnienia w odniesieniu do gruntów prowadziło do uznania, że zwolnieniu podlegają tylko te grunty, na których faktycznie zlokalizowane są obiekty infrastruktury w postaci np: torów, zwrotnic, peronów, czy innych. Użyte sformułowanie " zajęte pod nie grunty" nie pozostawiało w tym zakresie żadnych wątpliwości i tak też było rozumiane przez orzecznictwo. Za grunty zwolnione z opodatkowania uznawano tylko te grunty, na których faktycznie znajdowały się obiekty infrastruktury kolejowej. Pogląd taki był jednolicie artykułowany pomimo istniejących problemów co do oznaczania wielkości takiego gruntu zajętego przez obiekty infrastruktury ( np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2020 sygn. akt I SA/Bd 479/20 czy też wyrok WSA w Opolu z dnia 26 sierpnia 2020 sygn. akt I SA/Op 20/20. ) Treść przepisu w tej części określającej powierzchnię gruntu wiązała ją ścisle z zajęciem pod budowle stanowiące infrastrukturę kolejową. Aktualnie odnośnie gruntu podlegającego zwolnieniu regulacja art. 7 ust.1 pkt 1 upol stanowi, że zwolnieniu podlegają obiekty infrastruktury kolejowej w rozumieniu utk, a ta z kolei stanowi, że gruntem wchodzącym w skład tej infrastruktury jest grunt oznaczony jako działka ewidencyjna , na której zlokalizowano obiekty wymienione w pkt 1 – 11 załącznika. Nie może zatem budzić wątpliwości ,że powierzchnię gruntu objętą zwolnieniem z art. 7 ust.1 pkt 1 upol w związku z art.4 pkt 1 utk i w związku z pkt 12 załącznika nr 1 do utk określać będzie wielkość ewidencyjna działki, na której zlokalizowane są obiekty infrastruktury. Zwolnieniu z art.7 ust.1 pkt 1 upol podlegać będą grunty rozumiane jako całe działki ewidencyjne, na których znajdują się budynki lub budowle infrastruktury kolejowej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów utk, co do której spełnione są warunki z pkt 1 – 3 tego przepisu niezależnie od wielkości zajętej części działki. Pogląd taki jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądowym ( por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 2 sierpnia 2018 r. I SA/Ke 199/18 czy z dnia 20 grudnia 2018 r. I SA/Ke 429/18; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 września 2018 r. sygn. Akt I SA/Bk 402/18; wyrok WSA w Opolu z dnia 10.10.2018 r. sygn. Akt I SA/Op 243/18 ; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2020 r. I SA/Gd 2057, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. Akt I SA/Łd 512/20; czy też w końcu wyroki NSA z dnia 5 sierpnia 2020r. sygn. akt II FSK 1438/18, 13 lutego 2020 sygn. II FSK 2187/18 oraz z dnia 31 stycznia 2019 r. II FSK 3032/18 publ. ONSAiWSA 2020/5/64 – wszystkie wyroki dostępne w bazie SIP LEX). Sądy administracyjne przyjmując jednolitą linię orzeczniczą definiują działkę ewidencyjna jako jednostkę gruntu podlegająca zwolnieniu w myśl art. 7 ust.1 pkt 1 upol. Jeżeli zatem na działce ewidencyjnej gruntu znajdują się obiekty infrastruktury kolejowej opisane w pkt 1 –11 załącznika 1 do utk, i infrastruktura ta jest udostępniana przewoźnikom kolejowym, to zwolnieniu podlegać będzie cała powierzchnia działki w granicach działki ewidencyjnych niezależnie od tego na jakiej części działki ewidencyjnej tego typu budowle bądź budynki są zlokalizowane. Aktualnie obowiązujące zwolnienie nie przewiduje jako przesłanki określenia wielkości gruntu podlegającego zwolnieniu " zajęcia go pod obiekty oinfrstruktury" ale odnosi się do wielkości działki ewidencyjnej. Przenosząc powyższe rozważania dotyczące rozumienia treści zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust.1 pkt 1 upol w zakresie wielkości powierzchni gruntu podlegającego Zwoleniu należy stwierdzić, że ograniczając tę powierzchnię do gruntu faktycznie zajętego przez obiekty infrastruktury kolejowej organy naruszyły normę zawartą w tym przepisie i miało to wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Zgodnie z powyżej przedstawionymi wywodami zwolnieniu podlegać będzie cała powierzchnia działki, na której są zlokalizowane obiekty stanowiące infrastrukturę kolejową. Sad oczywiście zdaje sobie sprawę z konsekwencji wydanego rozstrzygnięcia i braku adekwatności wielkości powierzchni zwolnionej do powierzchni na jakiej tego typu obiekty są zlokalizowane , jednak to do ustawodawcy należy określenie przesłanek zwolnienia od podatku, w tym przypadku podatku od nieruchomości i nie jest rolą sądu dokonywanie wykładni wbrew stanowczemu i jednoznacznemu brzmieniu przepisów ustawy to zwolnienie przewidujących. Jedyną drogą prowadzącą do uniknięcia stosowania tak szerokiego zwolnienia, jak w sprawie niniejszej jest interwencja ustawodawcy wprowadzającego bardziej racjonalny system określania powierzchni gruntu wchodzącego w skład infrastruktury kolejowej podlegającego zwolnieniu. Wszystkie przepisy wprowadzające zwolnienia podatkowe jako wyjątki w zasadzie powszechności opodatkowania musza być wykładane ściśle , zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Nie mogą być stosowane zabiegi interpretacyjne prowadzące do zawężenia lub poszerzenia przewidzianego przez ustawę zwolnienia. Brzmienie omawianego przepisu jest jednoznaczne i wszelka wykładnia zawężająca to zwolnienie , jako działanie na niekorzyść podatnika nie byłaby dozwolona. Z tych względów w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ppsa. W ich skład wchodzą koszty zastępstwa procesowego ( 10800 złotych ), zwrot uiszczonego wpisu od skargi, oraz opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa.