I SA/Rz 426/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi GB na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [.] grudnia 2019 r. nr w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

GB wystąpił ze skargą na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w , którym organ ten pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie spółki G. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w z [.] sierpnia 2019 r. nr [.] Skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i na podstawie postanowienia tego Sądu z 26 marca 2020 r. sygn. III SA/Wa 514/20 przekazana według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie wskazując, że pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. Skarżącemu nie przysługiwał w toku postępowania podatkowego status strony. W świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej określana skrótem: "p.p.s.a.") nie ma zatem legitymacji do wniesienia skargi. Ponadto skarga została wniesiona bez wyczerpania przewidzianego w Ordynacji podatkowej trybu odwoławczego. Od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z [.] grudnia 2019 r. przysługiwało bowiem zażalenie. Skarga została zatem wniesiona z uchybieniem przepisom art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga podlegała odrzuceniu z przyczyn wywiedzionych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Braki formalne skargi, o czym w końcowej części uzasadnienia, w zakresie podpisu i podania numeru PESEL skarżącego, w świetle dyspozycji art. 49 § 1 p.p.s.a., nie miały istotnego wpływu na los skargi. Postępowanie, w którym wydano zaskarżone postanowienie, toczyło się w trybie określonym w Ordynacji podatkowej, a stroną była ww. Spółka. GB nie był stroną w tym postępowaniu, nie brał w nim udziału. Z akt sprawy, w tym dołączonych do sprawy o sygn. I SA/Rz 425/20 wynika, że po wniesieniu odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [.] z [.] sierpnia 2019 r. ww. Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych, po czym organ odwoławczy wydał ww. postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to zostało przez GB zaskarżone do sądu administracyjnego, ale odbyło się to z naruszeniem tak art. 50 § 1, jak i art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Drugi stanowi zaś, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę niedopuszczalną Sąd obowiązany jest odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. GB nie wykazał, aby miał interes prawny we wniesieniu skargi (stosownie do art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. określenie tego naruszenia powinno wynikać ze skargi). Nie był stroną postępowania podatkowego. Postanowienia nie skierowano do jego osoby. Nie rozstrzyga ono o jego prawach lub obowiązkach. Z akt sprawy wynika, że jest wspólnikiem Spółki, ale nie przydaje mu to indywidualnych uprawnień w toku postępowania sądowego. Stroną postępowania podatkowego była Spółka. Brak interesu prawnego we wniesieniu skargi jest zatem oczywisty, przez co skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl art. 228 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 1) niedopuszczalność odwołania; 2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222 (nie zawiera zarzutów). Postanowienia w tych kwestiach są ostateczne. Inne niż wymienione w art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uchybienia wymaganiom formalnym pism procesowych podlegają uzupełnieniu w trybie określonym w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, a skutkiem niedopełnienia w przepisanym terminie tych obowiązków jest pozostawienie podania bez rozpatrzenia, na które - w myśl art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej - przysługuje stronie zażalenie. Regulacje te, z mocy art. 235 i art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej, znajdują w toku postępowań odwoławczych zastosowanie do odwołania. Z powyższego wynika, że na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o pozostawieniu odwołania Spółki bez rozpatrzenia, z przyczyn innych niż określone w art. 228 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przysługiwało stronom zażalenie, które należało wnieść do tego samego organu. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przed wyczerpaniem opisanego trybu skargowego oznacza przedwczesność skargi (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) i jej niedopuszczalność w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jeżeli chodzi natomiast o stwierdzone przez Sąd braki formalne skargi, to pismo to powinno spełniać wymagania formalne określone w przepisach art. 57 oraz 46 p.p.s.a. M.in. wymagane jest jej podpisanie przez wnoszącego oraz, w przypadku osób fizycznych, podanie numeru PESEL (art. 46 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.). Braki te podlegają zasadniczo uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego wydziału, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Zastosowanie tego trybu ma istotne znaczenie w sytuacji, kiedy skardze można nadać prawidłowy bieg, a niewywiązanie się z tego obowiązku w przepisanym terminie oznacza niedopuszczalność skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z przedstawionych dotychczas powodów wynika, że skarga została przez Sąd oceniona jako niedopuszczalna z innych przyczyn, niż braki formalne. Oczekiwanie przez Sąd na wywiązanie się przez skarżącego z wezwania doręczonego mu 4 sierpnia 2020 r. nie było zatem konieczne, ponieważ nie wpłynęłoby na losy skargi, która podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z powodu niewyczerpania trybu skargowego oraz oczywistego braku interesu prawnego skarżącego we wniesieniu skargi. Z powodu odrzucenia skargi, stosownie do art. 222 p.p.s.a., nie wzywano skarżącego do uiszczenia wpisu.