I SA/Rz 403/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. A. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] listopada 2017r. nr [...] odmawiające W. A. (zwanemu dalej Skarżącym) wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kwoty wpłaconej przez osobę trzecią tytułem podatku od darowizny. W treści postanowienia zawarte zostało prawidłowe pouczenie o prawie strony do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżący odebrał zaskarżone postanowienie w dniu 28 lutego 2018r. Pismem nadanym w dniu 27 kwietnia 2018r. Skarżący wniósł skargę na opisane wyżej postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie mu terminu do wniesienia przedmiotowej skargi oraz uzasadniając zaistniałe uchybienie terminu stanem zdrowia i pobytem w szpitalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2017, poz. 1369 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.) wynika, że Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zgodnie z art. 87§ 1 i 2 P.p.s.a wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu strona musi zatem należycie uwiarygodnić swoją staranność, jak również fakt że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Wnioskujący o przywrócenie terminu nie wykazał podstaw do przywrócenia terminu. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podniósł, że po błędzie lekarza "został znacznie upośledzony na zdrowiu" i miało to miejsce w dniu 4 stycznia 2017r. w dniu 30 marca 2017r. nastąpił "udar z wylewem". Podniósł, że jest teraz osobą o znacznym stopniu niesprawności, wymagającą stałej opieki i długotrwałego leczenia". Sąd rozpoznając tak lapidarnie umotywowany wniosek i mając na względzie zasygnalizowane okoliczności dotyczące stanu zdrowia i sprawności Skarżącego poddał analizie również przedstawione przez organ akta administracyjne. W aktach tych znajduje się karta informacyjna dotycząca pobytu Skarżącego w szpitalu – w oddziale neurologicznym z pododdziałem udarowym w okresie od 30 marca do 11 kwietnia 2017r., którego treść potwierdza okoliczności podane we wniosku, przy współistnieniu innych schorzeń (urologicznych i kardiologicznych). Wymaga podkreślenia, że Sąd dysponuje dokumentami wykazującymi pobyt Skarżącego w szpitalu tylko w okresie wyżej wskazanym i w powiązaniu z treścią wniosku o przywrócenie terminu, a także przy uwzględnieniu że Skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym – skutecznie i w terminie wnosząc zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] uprawnia Sąd do stwierdzenia, że w okresie od doręczenia Skarżącemu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] do czasu wniesienia skargi na to postanowienie nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, w tym w zdrowiu i sprawności Skarżącego, w stosunku do okresu kiedy brał udział w postępowaniu, podejmował skutecznie czynności procesowe. Do takiej tezy uprawnia przede wszystkim treść samego wniosku o przywrócenie terminu, w którym Skarżący wskazuje na zdarzenia mające miejsce w 2017r., a jednocześnie nawet nie sygnalizuje, że w trakcie biegu ustawowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nastąpiły takie okoliczności, które spowodowały, że bez winy Skarżącego, skarga nie mogła być wniesiona w tym terminie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.