I SA/Rz 40/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.

I SA/Rz 40/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję opisaną w niniejszym postanowieniu, wniósł o przyznanie prawa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. W treści formularza PPF w rubryce nr 5 dotyczącej zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący odniósł się wyłącznie do kwestii merytorycznych dotyczących zaskarżonej decyzji, nie zaś do swojej sytuacji materialnej. Jedynie we wcześniejszym piśmie poprzedzającym formalny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący motywował wystąpienie o pomoc trudną sytuacją materialną. Jako majątek skarżący wskazał lokal mieszkalny o pow. 17,94 m² i lokal komunalny o pow. 37 m², nieruchomości rolne o łącznej powierzchni 12,6 ha (las, łąki, grunty rolne), wskazał, że dzierżawi 20 ha nieruchomości gruntowych, posiada samochód marki Mercedes z 1990 r. Skarżący utrzymując się z renty w wysokości 982,65 zł ponosi miesięcznie wydatki na leki i leczenie w kwocie 200 zł, opłaca czynsz w wysokości 443, 85 zł i za drugi lokal w wysokości 220 zł, za telefon stacjonarny 44 zł, za energię elektryczną 80 zł. Skarżący wskazał kwotę 16000 zł jako pożyczkę od brata, kwotę 8000 zł podał jako do zwrotu z racji wskazanych nieprawidłowości przez ARiMR. Zadeklarował czynsz z tytułu dzierżawy gruntów w kwocie 1200 zł oraz kwotę 640 zł z tytułu ubezpieczenia OC NW. Ponadto skarżący podał, że jest zadłużony na kwotę 8800 zł za niezapłacony rachunek za telefon. Do akt sprawy załączono także zaświadczenie o pobieraniu renty, formularz PIT-40 A za 2015 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego za X, XI, XII 2016 r. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Z akt sprawy, a w szczególności z zadeklarowanych w treści formularza PPF wydatków wynika, że skarżący na leczenie, opłaty za mieszkania, rachunki, wydatkuje w pełni swoje świadczenie rentowe. W zestawieniu tym zabrakło koniecznych przecież rozchodów na wyżywienie czy eksploatację samochodu, który z racji położenia prowadzonego gospodarstwa od miejsca zamieszkania skarżącego wydaje się być niezbędny do doglądania tegoż gospodarstwa, położonego w różnych miejscowościach różnych gmin województwa. Skarżący nie wykazał kosztów prowadzenia gospodarstwa ani jak rozdysponował uzyskane dopłaty, czy je zwrócił czy też nie. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego wynika, że skarżący otrzymuje zwrot podatku akcyzowego z tytułu wydatków na zakup oleju napędowego używanego do produkcji rolnej. Co istotne w kontekście wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący posiada dwa lokale mieszkalne, deklarując koszty ich utrzymania, natomiast nie wyjaśnił, czy jeden z tych lokali przysparza mu korzyści. Powyższe wskazuje, że skarżący posiada dodatkowe źródła dochodów, których we wniosku nie ujawnił. W jego uzasadnieniu nie powołał się na trudności materialne, ale kwestie merytoryczne związane ze sprawą. Konkludując, oświadczenie skarżącego należało uznać za niewiarygodne, a tym samym skarżący nie spełnia przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym ani w zakresie częściowym. Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.