I SA/Rz 398/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K., na decyzję Wójta Gminy Z. z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. - postanawia – odrzucić skargę.

Wójt Gminy Z., decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), ustalił skarżącej i T. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. Ten sam organ, decyzją z dnia (...) lutego 2018 r., nr (...), ustalił skarżącej i T. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy, z dnia (...) lutego 2018 r., nr (...), decyzją z dnia (...) marca 2018 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca, w dniu (...) kwietnia 2018 r., wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę do Sądu, w której treści, jako zaskarżoną decyzję wskazała decyzję Wójta Gminy (...) kwietnia 2018 r., nr (...). Do skargi dołączyła kopię przedmiotowej decyzji, jak również kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2018 r., uchylającej decyzję Wójta Gminy z dnia (...) lutego 2018 r., nr (...). Mając na uwadze fakt, że skarga na decyzję z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), została wniesiona w terminie do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wezwano skarżącą do jednoznacznego określenia, które rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi. Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżąca, pismem z dnia 6 czerwca 2018 r., wyjaśniła, że przedmiotem jej skargi jest decyzja Wójta Gminy z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zaskarżona decyzja Wójta Gminy z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), była decyzją, od której skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pouczenie co do tego prawa zostało zawarte w treści tejże decyzji. Tak więc skarżąca wnosząc skargę do Sądu na decyzję Wójta Gminy, z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...), nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Wobec tego jej skarga była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Sąd, kierując się art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę. Na podstawie art. 222 P.p.s.a., który stanowi, iż nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu Sąd odstąpił od wzywania skarżącej o uiszczenie wpisu.