I SA/Rz 393/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) kwietnia 2021 r., nr (...), w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności skarżącej jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od dokonanych wypłat wynagrodzeń - postanawia – odrzucić skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z (...) kwietnia 2021 r., umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącej, jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od dokonanych wypłat wynagrodzeń. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 26 kwietnia 2021 r., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia od niej odwołania. Skarżąca skorzystała z prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, lecz jednocześnie wystąpiła ze skargą na to rozstrzygnięcie do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 1 pkt 1 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak stanowi natomiast art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Mając na uwadze treść powyższych regulacji stwierdzić należy, że skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję, która nie była decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Wprawdzie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania, jednakże przedmiotowy środek zaskarżenia nie został rozpatrzony do momentu wniesienia skargi. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć zaś należy nie samo ich wniesienie, ale zakończenie zainicjowanego nimi postępowania. W związku z tym stwierdzić należy że wniesiona skarga jest niedopuszczalna, w rozumieniu art. 51 § 1 i § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuci skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5. Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.