I SA/Rz 390/24

I SA/Rz 390/24 P O S T A N O W I E N I E Dnia 2 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. sp. k. w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 11 czerwca 2024 r. nr 1801-IOV-2.4103.52.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do sierpnia 2018 r. - postanawia- odrzucić skargę.

I SA/Rz 390/24 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie decyzją z dnia 11 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 21 października 2022 r. nr 1805-SPV.4103.23.2020.85, określającą T.K. w podatku od towarów i usług: styczeń 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł; za luty 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł; za marzec 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł; za kwiecień 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; za maj 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; za czerwiec 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; za lipiec 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...]zł, za sierpień 2018 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł, kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł. Na powyższą decyzję skargę złożyła V. sp. z o.o. sp. k. w J. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Argumentował, że adresatem zaskarżonej decyzji nie jest skarżąca, tylko T. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie skargi przez sąd administracyjny poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, wniesie ją uprawniony podmiot, spełnia wymogi formalne i została złożona w terminie. Brak chociażby jednej z tych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a co z a tym idzie prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zatem podmiot legitymowany czynnie do wniesienia skargi musi mieć w jej złożeniu interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi. Decyzja z dnia 11 czerwca 2024 r. nie została skierowana do Spółki, ale do T. K. Skarżąca i wskazana osoba fizyczna stanowią dwa odrębne podmioty. Spółka nie była stroną postępowania przed organami podatkowymi, które zakończyło się wydaniem decyzji. Brak jest również okoliczności, z których wynikałoby jakiekolwiek następstwo prawne Spółki względem ww. osoby, czy odpowiedzialność za jej zobowiązania. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że okoliczność występowania T. K. w charakterze członka organu skarżącej nie daje podstaw do uznania, że Spółka posiada legitymację skargową w sprawie tej osoby. W konsekwencji skarżąca Spółka nie posiada interesu prawnego pozwalającego na złożenie skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Z tych względów skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało odrzucić.