I SA/Rz 390/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku AZ o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi AZ na decyzję Dyrektora [.] Oddziału Regionalnego w [....] Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [.] marca 2018 r. nr [.] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy

AZ wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu podała, że posiadany dochód nie pozwala jej na pokrycie kosztów opłaty sądowej. Z działalności gospodarczej osiąga miesięcznie 1500 zł, a konkubin, z którym mieszka, zarabia około 150 zł miesięcznie. Wśród składników majątkowych wymieniła: dom w m. D. o pow. 60 m2 wartości 5000 zł, wymagający generalnego remontu, bez mediów, mieszkanie w W. o pow. 47 m2 wartości 150000 zł, grunty rolne o pow. 33 ha, wartości 120000 zł wykorzystywane jako łąki oraz las o pow. 1,5 ha, ciągnik z 1984 r. Innego majątku nie zadeklarowała. Oświadczyła, że nie posiadają żadnych oszczędności. Wśród wydatków dwóch osób wymieniła: prąd 200 zł, gaz 50 zł, opał 200 zł, jedzenie 350 zł, leki 50 zł, raty kredytu 300 zł, inne środki czystości, jedzenie dla psów 120-150 zł. W związku z wątpliwościami co do rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej wnioskodawczyni w piśmie z 28 maja 2018 r. wezwałem ją za pośrednictwem pełnomocnika do złożenia dodatkowego oświadczenia. Na doręczone do kancelarii radcy prawnego w dniu 2 czerwca 2018 r. wezwanie odpowiedzi nie udzielono. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawczyni przesłanek tych nie wykazała, a poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie z 28 maja 2018 r. uniemożliwiła poznanie jej rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej, czym uchybiła dyspozycji art. 255 Ppsa w sposób mający istotny wpływ na ocenę wniosku. Nie wiadomo bowiem m.in. jakie osiągnęła w minionym roku dochody, ile środków musi przeznaczyć na opłacenie podatków gruntowych w 2018 r. (od nieruchomości, rolnego i leśnego), jaki tytuł prawny przysługuje jej do wszystkich wymienionych w formularzu nieruchomości, ile realnie wynoszą opłaty (wydatki) związane z używaniem nieruchomości, na jaki cel zaciągnęła kredyt, czy posiada jakiekolwiek pojazdy mechaniczne i rachunki bankowe (w tym do otrzymywania płatności i spłaty kredytu), jaki prowadzi rodzaj działalności gospodarczej i jaki jest jej zakres. Nie wyjaśniła również, co należy rozumieć pod pozycją wydatku "jedzenie dla psów", dlaczego posługuje się adresem zamieszkania, pod którym – według oświadczenia, nie można mieszkać i gdzie rzeczywiście zamieszkuje, a także skąd pozyskała środki na wynagrodzenie pełnomocnika. Jeżeli chodzi zaś o ocenę zasadności wniosku przez pryzmat złożonego oświadczenia to wynika z niego, że wnioskodawczyni z konkubentem osiąga dochód 1650 zł, a wydatki dwóch osób szacuje na 1270-1300 zł. Posiada znaczący majątek, samych gruntów przeszło 30 ha. Na jedzenie przeznacza z konkubentem łącznie 350 zł, a na jedzenie dla psów 120-150 zł. Jednak arytmetyka i elementarne doświadczenie życiowe nakazuje podać w wątpliwość wiarygodność oświadczenia, w którym wnioskodawczyni na własne potrzeby żywieniowe miesięcznie przeznacza zaledwie około 175 zł, a przy dochodzie dwóch osób wynoszącym 1650 zł posiada zdolność kredytową, a po uregulowaniu wszystkich zobowiązań pozostaje jej jeszcze do swobodnej dyspozycji 350 zł. Z kolei gdyby przyjąć, że mieszka w m. D. (co także podała w formularzu), to trudno przyjąć wiarygodność deklarowanych wydatków na media, skoro budynek ten ma być ich pozbawiony. Nie wyjaśniła zaś, gdzie obecnie rzeczywiście mieszka. W przedstawionych okolicznościach uznałem, że wnioskodawczyni nie wykazała, że jest osobą ubogą, której należy przyznać wsparcie ze środków publicznych. Zakres niewiadomych o jej sytuacji materialno-bytowej jest na tyle rozległy, że nie można przyjąć ziszczenia się w jej przypadku przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa. Mając to na uwadze, na podstawie powołanego przepisu oraz art. 255 i art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku.