I SA/Rz 387/21

sygn. akt I SA/Rz 387/21 Rzeszów, 14 czerwca 2021 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. – postanawia – odrzucić skargę.

I SA/Rz 387/21 UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (organ I instancji) wydał [...] kwietnia 2021 r. decyzję, w której określił B.K. (skarżącej) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych w 2019 r. w kwocie 0,00 zł. W decyzji zostało zawarte pouczenie, że stronie służy prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (organu II instancji) za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Pismem z 27 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wyżej wymienioną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ I instancji wskazał, że również 27 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła do organu II instancji odwołanie od przedmiotowej decyzji. Odwołanie nie zostało jeszcze rozpatrzone. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia, organ I instancji wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna wobec zaskarżenia decyzji organu I instancji i niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli – z przyczyn innych niż wymienione w punktach poprzedzających – wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że prawidłowe wniesienie przewidzianego w ustawie odwołania stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem zaskarżona może zostać tylko taka decyzja administracyjna, która została wydana w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, a zatem co do zasady – decyzja organu drugiej instancji. Możliwość wniesienia środka zaskarżenia oznacza, iż decyzja organu pierwszej instancji może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Brak odwołania czyni skargę niedopuszczalną. W przedmiotowej sprawie właściwym środkiem zaskarżenia było odwołanie przewidziane w art. 220 i 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325). Zgodnie z powołanymi przepisami od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do właściwego organu odwoławczego wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenie decyzji stronie. Jak wynika z akt sprawy, takie odwołanie strona złożyła. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej poprzez wniesienie skargi będzie jednak dopuszczalne po zakończeniu administracyjnej kontroli instancyjnej wydaniem ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy. Rozpoczęcie w niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w pierwszej instancji oznaczałoby stworzenie niedopuszczalnej konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną, a kontrolą sprawowaną przez sąd. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd postanowił o odrzuceniu skargi.