I SA/Rz 374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...], w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego - postanawia - odrzucić skargę

I SA/Rz 374/17 Uzasadnienie M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji przyszłych wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego w Banku Zachodnim WBK z tytułu stypendium socjalnego oraz odmowy wyłączenia spod egzekucji i zwrotu kwoty 4.080.05 zł przekazanej przez Bank Zachodni WBK tytułem realizacji zajęcia. W skardze skarżąca zakwestionowała odmowę zwrotu przez organ egzekucyjny wyegzekwowanych należności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, stwierdzając, że na ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżonym do tut. Sądu postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie wyłączenia spod egzekucji przyszłych wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego w Banku Zachodnim WBK z tytułu stypendium socjalnego oraz odmowy wyłączenia spod egzekucji i zwrotu kwoty 4.080.05 zł przekazanej przez Bank Zachodni WBK tytułem realizacji zajęcia z dnia 6 października 2016r. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 38 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm. – dalej: u.p.e.a.). Stosownie do art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że na przedmiotowe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, co wynika z brzmienia art. 40 § 2 u.p.e.a., a co za tym idzie, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Podkreślenia wymaga, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej właściwie pouczył skarżącą, że wydane rozstrzygnięcie jest postanowieniem ostatecznym w administracyjnym toku instancji. Prawidłowo również wskazało, że nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.