I SA/Rz 323/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprzeciwów E.T. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2023 r. - nr 9009-2023-000269 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 rok, - nr 9009-2023-000270 w przedmiocie płatności ekologicznej na 2021 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) zasądza od Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie na rzecz skarżącej E.T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

E.T. (dalej: Skarżąca) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzje Dyrektora {...} Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w {...} (dalej: organ odwoławczy): 1) z {...} kwietnia 2023 r. nr {...}w przedmiocie płatności ekologicznej na rok 2021 (sygn. akt I SA/Rz 323/23) oraz 2) z {...} kwietnia 2023 r. nr {...}w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2021 (sygn. I SA/Rz 324/23), którymi uchylono decyzje {...}Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w {...}: 1) z {...} stycznia 2023 r. nr {...} o odmowie przyznania płatności ekologicznej na rok 2021 oraz 2) z {...} stycznia 2023 r. nr {...}o odmowie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2021 i przekazano sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wnosząc od tych decyzji organu odwoławczego sprzeciw, o którym mowa w art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."). Sprawy o wymienionych sygnaturach Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 2 P.p.s.a., gdyż pozostawały one ze sobą w związku. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że wniosek Skarżącej z 10 czerwca 2021 r., dotyczący przyznania Jej ww. płatności, był przedmiotem ponownego rozpoznania. Do płatności ekologicznej zadeklarowała w drugim roku 5-letniego zobowiązania realizację pakietu 7 - Uprawy rolnicze po okresie konwersji na powierzchni 10,60 ha (działki rolne A3, B2), pakietu 11 - Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji na powierzchni 10,53 ha (działka rolna A1) oraz pakietu 12 - Trwałe użytki zielone po okresie konwersji na powierzchni 3,58 ha (działka rolna A2 i B3). Do płatności R-Ś-K zadeklarowała w drugim roku pięcioletniego zobowiązania pakiet 5 - Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000 a w jego ramach realizację wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże na działce rolnej B1 o pow. 4,06 ha, która posiadała zadeklarowany sposób użytkowania: kośny. Dnia 18 września 2021 r. przeprowadzona została w Jej gospodarstwie wizytacja terenowa w ramach kontroli FOTO, udokumentowana protokołem (raportem) z kontroli na miejscu o nr{...}. Stwierdzono w nim nieprawidłowości skutkujące pomniejszeniem płatności. Do protokołu Skarżąca wniosła zastrzeżenia. W następstwie zarządzono ponowną kontrolę, która mała miejsce 7 kwietnia 2022 r. i którą udokumentowano w protokole (raporcie) nr{...}, w którym także stwierdzono nieprawidłowości skutkujące pomniejszeniem płatności. Decyzjami z {...} lipca 2022 r. nr {...} i nr {...} {...} Biura Powiatowego odmówił przyznania Wnioskodawczyni wnioskowanych płatności i nałożył sankcje oraz określił obszary gruntu objęte przyjętymi zobowiązaniami. Wskutek uwzględnienia odwołań Wnioskodawczyni decyzjami z {...}października 2022 r. nr {...}i nr {...} Dyrektor {...} Oddziału Regionalnego uchylił decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu{...} Biura Powiatowego opisanymi na wstępie decyzjami z {...} stycznia 2023 r. nr {...} i nr{...} , ponownie odmówił Wnioskodawczyni przyznania wnioskowanych płatności i nałożył sankcje oraz określił obszary gruntu objęte przyjętymi zobowiązaniami. Z uzasadnienia decyzji wynika, że {...} Biura Powiatowego swoje ustalenia i rozstrzygnięcia oparł na raporcie z kontroli nr{...}, odmawiając wiarygodności raportowi nr{...}, którego treść nie pozwalała ocenić stanu działek z roku 2021. W raporcie tym wskazano na rozbieżność między danymi zadeklarowanymi we wnioskach a stanem faktycznym w gospodarstwie. Powierzchnia stwierdzona jako uprawniona do płatności okazała się mniejsza, niż powierzchnia zadeklarowana. Przy działce rolnej B1/B1A, zadeklarowanej na działce nr ewid. {...}o pow. 28,77 ha, zgłoszonej do płatności R-Ś-K, zastosowano kody nieprawidłowości DR52, DR53 i DR13+, oznaczające zmniejszenie i powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Ustalono, że dla działki tej powierzchnia zadeklarowana wynosiła 4,06 ha, podczas gdy stwierdzona i uznana za kwalifikowaną wyniosła 2,37 ha. Różnica wyniosła 1,69 ha, co procentowo stanowiło 52,06%, a ponieważ przekroczyło ono wartość określoną w art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) 640/2014 w wysokości 50%, nie przyznano żądanej pomocy. Dodatkowo z tego powodu rolnik podlega karze określonej na {...}zł. Odnośnie do powyższej płatności stwierdzono też brak spełnienia wymogu pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15-20% powierzchni tej działki (użytkowanie kośne i kośno-pastwiskowe) na powierzchni 2,67 ha. Z tego tytułu karę określono w wysokości {...}zł, stanowiącą kwotę zwrotu z płatności za rok 2020. Natomiast w przypadku płatności ekologicznej ustalono, że dla działki rolnej A2, zadeklarowanej na działce nr ewid. {...} zgłoszonej do płatności ekologicznej pakiet/wariant 12.1 - Trwałe użytki zielone po okresie konwersji, powierzchnia deklarowana wyniosła 3,28 ha, a powierzchnia stwierdzona 1,63 ha. Karę określono w wysokości {...}zł. Dla działki rolnej A1/A1A zadeklarowanej na działce nr ewid. {...}zgłoszonej do płatności ekologicznej pakiet 11 - Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji, z deklarowanej powierzchni 10,53 ha powierzchnia stwierdzona wyniosła 0 ha, ponieważ przy działce zastosowano kod nieprawidłowości DR14 oznaczający, że nie stwierdzono na niej prowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 100%, przez co stosownie do art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) 640/2014 nie przyznano żądanej pomocy. Wysokość kary odnoszącej się do wariantu 11.1 wyniosła {...}zł. Powierzchnię kwalifikowaną określono na 1,93 ha. Do wariantu 7.1 - Uprawy rolnicze po okresie konwersji do płatności na działce A3 zgłoszono pow. 7,60 ha, ale powierzchnia stwierdzona wyniosła 0 ha, ponieważ zastosowano na niej kod nieprawidłowości DR6 (nie stwierdzono uprawy; Stwierdzona uprawa należy do tej samej grupy upraw, do której należy roślina deklarowana) i DR14 (na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów). Wysokość kary odnoszącej się do wariantu 7.1 określono na {... zł. Powierzchnię kwalifikowaną określono na 3 ha (pow. działki B2). W odwołaniach Wnioskodawczyni podniosła, że podczas kontroli z kwietnia 2022 r. złożyła wyjaśnienia co do powodów dokonanej zmiany w planie niekoszenia. Pierwotnie wskazane obszary zostały zamienione ze względu na podmokły teren, na który nie można było wjechać sprzętem rolniczym. Zgłoszono także fakt podpalenia części działki A3 o pow. 7,12 ha. Podpalenia miały miejsce na polach okolicznych rolników, co zgłoszono Policji i Straży Pożarnej oraz Agencji, ale ona nie ponosi za nie odpowiedzialności, zwłaszcza że teren ten graniczył z pastwiskiem, na którym wypasane było należące do niej bydło. Zaznaczyła, że działka A3 była częściowo wykoszona kombajnem, w środkowej części na pow. około 2 ha, czego na wykonanych podczas kontroli fotografiach nie stwierdzono, a 15 września 2021 r. sprzedała zebrany owies. Pozostała część została wykoszona kosiarką rotacyjną po 18 września 2021 r., z pominięciem obszaru około 20 arów, na który to teren nie można było wjechać ze względu na podmokły grunt. Wszystkie prace prowadzone były zgodnie z załączonym rejestrem działań agrotechnicznych. Podkreśliła, że w 2021 r. była bardzo zła pogoda, z dużą sumą opadów. Część upraw została zniszczona. Zniszczeniu uległy także drogi, przez co gospodarstwo zostało pozbawione drogi dojazdowej. Zalanych zostało kilka domów, kilka samochodów woda porwała do koryta rzeki. Terminy prac polowych przesunięto i dostosowano do pogody. Zebranie plonów i przeprowadzenie prac było bardzo trudne. Część przerośniętego owsa została zabrana na słomę wraz z ziarnem. W dniu kontroli 18 września 2021 r. prace polowe nie były jeszcze zakończone, wykonano tylko część na wyżej położonych terenach, ponieważ tylko na nie można było wjechać sprzętem rolniczym. Wegetacja była bardzo intensywna, zboża zostały powalone i przerosły trawą. Ponadto rejestr wykonanych wypasów ukazuje, że podczas całego sezonu wypasanych było średnio 12 sztuk bydła, ale w raporcie z 18 września 2021 r. śladów wypasu bydła nie stwierdzono. Spowodowane to mogło być tym, że teren działki jest ogrodzony siatką i osoby kontrolujące nie miały możliwości wejścia na teren działki. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji nie uwzględnił stanowiska organu odwoławczego. Opisanymi na wstępie decyzjami Dyrektor {...}Oddziału Regionalnego uchylił zaskarżone decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygniecie i uzasadnienie decyzji naruszało wymagania określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Odnośnie do płatności ekologicznej uchybienia stwierdzono w zakresie wskazania powierzchni działek zadeklarowanych i stwierdzonych oraz wysokości naliczonych sankcji (w wysokości nieodpowiadającej stwierdzonej różnicy w powierzchni działek), a także określenia różnych powierzchni kwalifikowanej w ramach tego samego wariantu, co wpływa na rozstrzygnięcie decyzji w zakresie wyliczenia kwoty sankcji za dany rok i za rok poprzedni. Podawanie różnych wartości świadczy o niespójności uzasadnienia. Odnośnie do płatności R-Ś-K stwierdzono, że kwota wyliczonej sankcji nie jest adekwatna do powierzchni 1,69 ha, którą wskazano jako różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. Ponadto wskazano, że łączna powierzchnia kwalifikowana do płatności wynosi 2,37 ha, natomiast podczas wyliczenia sankcji z tytułu niespełnienia wymogu dotyczącego pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15-20 % organ odnosi się do powierzchni kwalifikowanej 2,67 ha, co świadczy o niespójności decyzji, ponieważ wskazuje dwie powierzchnie kwalifikowane do płatności w ramach jednego deklarowanego wariantu. Wpływa to na rozstrzygnięcie w sprawie w wyliczeniu kwoty sankcji za dany rok jak i za rok poprzedni. Wadliwie sformułowano także rozstrzygnięcie decyzji dotyczącej płatności R-Ś-K, którą, jak wynika z uzasadnienia, nałożono na Wnioskodawczynię dwie sankcje (powierzchniową i za niepozostawienie nieskoszonego fragmentu działki), podczas gdy w rozstrzygnięciu wymieniono jedną. W toku ponownego postępowania organ odwoławczy polecił prawidłowe określenie powierzchni kwalifikującej się do płatności ekologicznej na rok 2021 w pakiecie 12 - Trwałe użytki zielone po okresie konwersji, która powinna znaleźć odzwierciedlenie także w wysokości sankcji, a ponadto sporządzenie prawidłowego uzasadnienia i rozstrzygnięcia. Odnośnie do płatności R-Ś-K polecił prawidłowe określenie powierzchni kwalifikującej się do płatności, która powinna znaleźć odzwierciedlenie także w wysokości sankcji w danym roku stwierdzenia nieprawidłowości i w wyliczonej sankcji za rok wcześniejszy, a powierzchnia ta powinna być ujednolicona. W rozstrzygnięciu powinna być wskazana cała kwota nałożonej sankcji, aby Strona postępowania nie miała wątpliwości, jakie obowiązki na niej spoczywają. W sprzeciwach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżąca nie zgodziła się z podważeniem wiarygodności raportu z kontroli z 2022 r., której wyniki pominięto. Ponowiła argumentację zawartą w odwołaniach. Uważa, że pominięto część zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności wykonanych fotografii. W decyzjach nie odniesiono się do zarzutów odwołań. Pominięto zmianę planu koszenia dostarczoną do Agencji w związku z trudnymi warunkami atmosferycznymi spowodowanymi nadmiernymi opadami. W odpowiedzi na sprzeciwy organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje; Sprzeciwy zasługiwały na uwzględnienie, acz nie z powodów, które w nich podniesiono. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji, wydanych przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), ocenionych przez Sąd w granicach określonych w art. 64e p.p.s.a., wykazała, że zostały one wydane z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Sąd stwierdził powyższe naruszenie z urzędu, poza granicami sprzeciwu, do czego uprawniały przepisy art. 64b § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. (z zastrzeżeniem art. 64e p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (sprzeciwu) oraz powołaną podstawą prawną). Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zasadą polskiego postępowania administracyjnego jest konieczność ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym albo zakończenia jej w inny sposób, a przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji obwarowano pewnymi warunkami. Istota zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 K.p.a., polega na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji w całokształcie sprawy, w oparciu o ten sam materiał dowodowy, z zastrzeżeniem art. 136 K.p.a. Na legalność administracyjnego toku instancji nie ma natomiast wpływu odmienna materialnoprawna ocena dokonana przez organy obu instancji tych samych okoliczności wynikających z akt sprawy. Rzecz tylko w tym, aby sprawa administracyjna była rozpatrzona w dwóch instancjach, a nie w taki sam sposób. W toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Natomiast w myśl art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego wynika, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej uwarunkowane zostało przez ustawodawcę od ziszczenia się dwóch warunków: 1) stwierdzenia, że postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, 2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, o ile wykazał pierwszą z przesłanek związaną z wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem zwłaszcza przepisów art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. (w szczególności uzasadnienie decyzji jest niespójne i mało czytelne w kwestii ustaleń faktycznych), o tyle nie wykazał drugiej. Uzasadnienie decyzji pozbawione jest analizy co do braków postępowania wyjaśniającego odnoszących się do okoliczności istotnych dla sprawy i ich wpływu na jej rozstrzygnięcie. Dotychczasowe wskazania mają charakter polecenia redakcyjnego (korygującego), a nie uzupełniającego. Jest to szczególnie istotne, jeżeli uwzględnić, że organ odwoławczy zdecydował o wydaniu decyzji kasacyjnej już po raz drugi odnośnie do wniosku Skarżącej w sprawie płatności na rok 2021. Poprzednio polecił dokonanie oceny rozbieżności między treścią obu raportów z kontroli w gospodarstwie Skarżącej, wskazanie dowodów, na których oparto rozstrzygnięcia, a także prawidłowe określenie powierzchni kwalifikującej się do dopłat. W aktualnie wydanych decyzjach kasacyjnych nie wskazano, że wcześniejsze wskazania dotyczące postępowania wyjaśniającego nie zostały wykonane. Jeżeli rola organu pierwszej instancji miałaby ograniczyć się tylko do poprawienia treści uzasadnienia, czy pewnej modyfikacji rozstrzygnięcia, aby zapewnić jego spójność z uzasadnieniem, na co wskazał organ odwoławczy w obu swoich decyzjach, to do podjęcia takich rozstrzygnięć obowiązany jest organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W ramach art. 138 § 2 K.p.a. nie można zobowiązać organu pierwszej instancji li tylko do ponownej oceny już zgromadzonego i dostępnego w aktach sprawy materiału dowodowego, jeżeli zobowiązanie to nie obejmuje konieczności wyjaśnienia pewnych istotnych okoliczności sprawy. Takiej oceny powinien dokonać organ odwoławczy przy rozpatrywaniu odwołania. Zgodnie bowiem z dyrektywami wynikającymi z zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 K.p.a., postępowanie odwoławcze służby ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy administracyjnej w pełnym zakresie, a nie tylko w granicach zarzutów odwołania. Nie oznacza ono, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia albo uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ zezwala na to wprost art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., z zastrzeżeniem wszak dyspozycji art. 139 K.p.a. (organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny). Ponadto treść art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, wskazująca na konieczność rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, została skierowana przez ustawodawcę także do organu odwoławczego. Decyzja kasacyjna może być wydana, jeżeli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., bez naruszenia gwarancji wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Działalność orzecznicza organu odwoławczego nie ma jednak charakteru wyłącznie kontrolnego. Organ odwoławczy powinien wyjaśnić, dlaczego nie jest władny zakończyć sprawy merytorycznie, także w razie konieczności wydania decyzji reformatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przy uwzględnieniu dyspozycji art. 139 K.p.a. Odnośnie do stanowiska Skarżącej, która sformułowała w sprzeciwach tylko zarzuty natury merytorycznej, odnoszącej się do istoty sprawy dotyczącej płatności, o które się ubiegała, w tym oceny dowodów, a nie niezgodności z prawem wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., konieczne jest wskazanie, że rozpoznając sprzeciw, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a., Sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy i przesądzić sposobu jej rozstrzygnięcia, w tym wypowiedzieć się odnośnie do materialnych praw i obowiązków strony wnoszącej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca ograniczył zakres kontroli do zasadności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a. Podniesione w sprzeciwach kwestie będą musiały zostać poddane pod rozwagę przez organy. Z podanych względów, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. i art. 138 § 2 K.p.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonych decyzji organu odwoławczego. Ponownie rozpoznając odwołania Skarżącej organ odwoławczy uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu. Będzie mieć przy tym na uwadze, że w toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy może uzupełnić materiał dowodowy w granicach określonych w przepisach art. 136 K.p.a. Jeżeli materiał ten nie wykaże istotnych braków będzie obowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty, w granicach określonych w przepisach art. 139 i art. 139 K.p.a. O kosztach sądowych Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 230 § 1 i 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpisy od sprzeciwów w łącznej wysokości 200 zł (2x100 zł).