I SA/Rz 29/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 21 listopada 2025 r., nr SKO.4140.109.2025 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku rolnym i od nieruchomości oddala skargę.

Przedmiotem skargi W. F. (dalej: Wnioskodawca/Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: SKO/organ odwoławczy) z 21 listopada 2025 r. nr SKO.4140.109.2025 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. z 1 września 2025 r. nr RFW.3122.5.23 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Jak wynika z akt sprawy Wnioskodawca pismem z 1 lipca 2025 r. zwrócił się do Wójta Gminy R. o umorzenie zaległości podatkowych. W uzasadnieniu wniosku powołał się na postępowanie upadłościowe jakie toczy się wobec niego i zajęcie majątku przez syndyka. Podniósł, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu nadmiernego zadłużenia oraz braku możliwości regulowania bieżących zobowiązań. Wskazał, że chociaż posiada majątek został on objęty masą upadłości i będzie przeznaczony na spłatę wierzycieli. Podkreślił, że nie ma realnego dostępu do środków, które umożliwiłyby uregulowanie zaległości podatkowej. W jego ocenie dalsze egzekwowanie zobowiązania podatkowego nie tyko nie przyniesie oczekiwanego rezultatu finansowego dla Gminy R., ale również wpłynie negatywnie na proces oddłużeniowy, którego celem jest przywrócenie minimalnej stabilności ekonomicznej podatnika i powrót do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie. Zdaniem Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki umorzenia zaległości podatkowych tj.: przesłanka ważnego interesu podatnika oraz przesłanka interesu publicznego. Pismem z 2 lipca 2025 r. Wójt Gminy R. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o dane dokumentujące dochody i wydatki prowadzonego gospodarstwa rolnego a także dane dotyczące sytuacji materialnej i bytowej podatnika i jego rodziny. Wnioskodawca nie opowiedział na wezwanie. Decyzją nr RFW.3122.5.25 z dnia 1 września 2025 r., Wójt Gminy R. odmówił Wnioskodawcy udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że, Wnioskodawca posiada zaległość podatkową w łącznej kwocie [...] zł na którą składają się: 1.zaległość za lata 2022- 2025 z karty 02/851/F F. W. i F. E.: - zaległość za podatek rolny: [...] zł - zaległość za podatek od nieruchomości: [...] zł - odsetki: [...] zł - koszty upomnienia: [...] zł 2.zaległość za lata 2022- 2025 z karty 02/0968/B F. W. : - zaległość za podatek rolny: [....] zł - zaległość za [...]zł - koszty upomnienia: [...] zł Organ podatkowy wyjaśnił, że zwrócił się do Gminy Ż., Gminy R. oraz Gminy C. w celu uzyskania informacji o kwotach uzyskanych przez Wnioskodawcę w latach 2023-2025 w ramach zwrotu podatku akcyzowego za paliwo rolnicze a także do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w celu otrzymania informacji o dopłatach jakie uzyskał Wnioskodawca w latach 2023-2024 Ponadto wystąpił z wnioskiem do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego mającego na celu ustalenie sytuacji materialnej Wnioskodawcy. Na podstawie udzielonych przez organy odpowiedzi ustalono, że w ramach zwrotu podatku akcyzowego na konto podatnika wpłynęło w latach 2023-2025 z Gminy R. [...] zł, z Gminy Ż.: [...] zł; Gmina C. odmówiła udzielenia informacji. Z kolei dotacja z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach 2023-2024 wyniosła: [...] zł. Na podstawie wywiadu środowiskowego z Wnioskodawcą przeprowadzonego przez pracownika GOPS na temat jego sytuacji rodzinnej i finansowej ustalono, że sytuacja rodzinna Wnioskodawcy jest stabilna pod względem bieżącego utrzymania dzięki dochodom córek, jednak ograniczona przez blokadę rachunków bankowych i wpis o upadłości. Wnioskodawca oświadczył, iż jest właścicielem domu o pow. ok 200 m2 oraz gospodarstwa rolnego o pow. 37 ha. Utrzymuje się ze świadczenia 800+ oraz dochodów córek. Wnioskodawca poinformował, że w 2023 r. Sąd wydał postanowienie o upadłości, jednak zostało ono przez niego zaskarżone. W postanowieniu z dnia 3 września 2024 r. Sąd Rejonowy w [...] oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości. Wnioskodawca oświadczył, iż pomimo złej sytuacji finansowej stara się wykonywać usługi rolnicze. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził, że Wnioskodawca nie spełnił przesłanek przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowych. Od powyższej decyzji Wnioskodawca wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego SKO decyzją z dnia 21 listopada 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy R. z 1 września 2025 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r poz. 111), dalej: o.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę przy czym o istnieniu ważnego interesu podatnika, czy też interesu publicznego nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz ocena dokonywana w oparciu o zobiektywizowane kryteria, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. SKO wyjaśniło, że instytucja umorzenia zaległości podatkowych jest szczególnego rodzaju ulgą podatkową, stanowiącą odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania, co uzasadnia jej stosowanie sporadycznie i w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Nawet zaistnienie przesłanek ważnego interesu podatnika, czy interesu publicznego nie skutkuje automatycznym przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej, bowiem spełnienie wymienionych w art. 67a § 1 o.p. przesłanek, jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku Organ odwoławczy zwrócił uwagę na zasadę powszechnego opodatkowania. Podkreślił, że umorzenie zaległości podatkowych wyróżniałoby Wnioskodawcę względem innych podatników, którzy mimo również trudnej sytuacji finansowej spotykają się z odmową udzielenia ulgi. W ocenie SKO Wnioskodawca nie spełnił przesłanek umorzenia jakimi są ważny interes podatnika lub interes publiczny. Zdaniem SKO okoliczności przedstawione przez odwołującego we wniosku inicjującym postępowanie, w szczególności zła sytuacja finansowa będąca następstwem postępowania upadłościowego i zajęcie majątku przez syndyka, a także dowody zgromadzone w trakcie trwania postępowania przed organem I instancji nie uzasadniają umorzenia przedmiotowych zaległości. Organ odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. sygn. akt [...] oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika W. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "G. " w R. . Postanowienie jest prawomocne i wykonalne. W ocenie SKO w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych przez podatnika tj. 1 lipca 2025 r. nie istniały okoliczności, na które się powołał, a dotyczące zajęcia majątku przez syndyka. Organ odwoławczy podkreślił, że wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu podatkowego do przedłożenia dowodów dokumentujących dochody i wydatki prowadzonego gospodarstwa rolnego, a także dotyczących sytuacji materialnej i bytowej podatnika i jego rodziny. Nie przedłożył więc dowodów, będących w jego posiadaniu, które wskazywałyby na spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika W ocenie organu podatkowego fakt osiągania dochodów z prowadzonego gospodarstwa rolnego a także posiadany majątek pozwala na przyjęcie, ze możliwa jest zapłata należnego podatku bez uszczerbku dla podstawowych potrzeb bytowych podatnika i jego rodziny. Zdaniem SKO okoliczności związanych z faktem, że gospodarstwo rolne nie generuje stabilnych dochodów, ponieważ są one zmienne - uzależnione od czynników pogodowych i rynkowych, nie można zakwalifikować jako sytuację nadzwyczajną. W ocenie SKO ryzyko związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego nie stanowi podstawy do udzielania ulg. Nie można przerzucać konsekwencji działania podmiotu na państwo i społeczeństwo. Umorzenie zaległości podatkowych nie może stanowić rekompensaty za decyzje wnioskodawcy, tym bardziej nie może być także rekompensowane kosztem Gminy. Takie działanie byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Przyjęcie stanowiska odmiennego skutkowałoby błędnym uznaniem, że celem umorzenia należności podatkowych byłoby rekompensowanie, czy przejmowanie przez Skarb Państwa ryzyka prowadzonego gospodarstwa rolnego, a tym samym obciążanie całego społeczeństwa kosztami i ryzykiem tej działalności. SKO podkreśliło, że wskazane przez podatnika powody, które miałyby przemawiać za udzieleniem ulgi nie mają charakteru nadzwyczajnego. Trudna sytuacja materialna nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Wnioskodawca zarzucił: 1. naruszenie prawa postępowania przez uchybienie przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na nie podjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego zebrania materiału dowodowego, nie ustaleniu pełnego stanu faktycznego i nie dostrzeżeniu uchybień organu pierwszej instancji, przez co nie wszystkie istotne okoliczności zostały wzięte pod uwagę, co spowodowało, że organ drugiej instancji błędnie uznał, że nie istnieją nadzwyczajne okoliczności, które mogą przemawiać wszystkie okoliczności sprawy zostały udowodnione. 2. naruszenie art. 67a Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie są spełnione przesłanki ważnego interesu podatnika i ważnego interesu publicznego do umorzenia należności podatkowych Skarżącego, 3. naruszenie art. 52 Kodeksu postępowania administracyjnego i pominięcie przepisów ustawy z dnia 22 października 2004 r. o jednostkach doradztwa rolniczego Dz.U.2024.76 t.j. i niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie do z urzędu dowodów w zakresie dochodowości gospodarstwa rolnego Skarżącego w latach 2023 - 2025. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Wójta Gminy R. a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Biorąc pod uwagę zakreślone wyżej granice kontroli w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Wskazać należy, że w art. 67a § 1 pkt 3 o.p. przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową - "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". W świetle utrwalonego w orzecznictwie stanowiska "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w pierwszej kolejności wobec samego podatnika, a następnie dla jego rodziny w wyniku realizacji zobowiązania. Natomiast przez "interes publiczny" należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej itp. Obie wyżej wymienione przesłanki umorzenia należy oceniać z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem okoliczności powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Jak słusznie wskazują w niniejszej sprawie organy, wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę, w omawianej regulacji zwrot "organ podatkowy (...) może umorzyć...". Zaznaczyć jednak należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie (por. wyroki NSA z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3481/15, z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2887/13). Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, nie powoduje powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organów podatkowych do uwzględnienia wniosku i udzielenia ulgi (por. np. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r. sygn. II FSK 2527/12). Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem judykatury, sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji (por. m.in. wyroki NSA z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 521/21, z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II FSK 1652/10). Innymi słowy sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, czy odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, tj. do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne, czy mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach. Wyjątkowy charakter decyzji uznaniowej wymaga od organu, aby w trakcie rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zaległości przeanalizował dokładnie wszystkie dane, które pozwalają zobrazować sytuację podmiotu wnioskującego. Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że ocena organu podatkowego, czy istnieją przesłanki umorzenia w konkretnej sprawie może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 o.p.), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 122 o.p.). Dopiero na skutek tak przeprowadzonego postępowania organ winien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Spór sprowadzał się do oceny, czy w realiach niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", uzasadniające zastosowanie ulgi podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, Podatnik uzasadniał wniosek o umorzenie zaległości podatkowych istnieniem ważnego interesu powołując się postępowanie upadłościowe jakie toczy się wobec niego i zajęcie majątku przez syndyka oraz trudną sytuację finansową. W ocenie Sądu ww. okoliczności jak i dowody zgromadzone w trakcie trwania postępowania nie uzasadniały umorzenia przedmiotowych zaległości. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. sygn. akt [...] oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika W. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "G." w R.. Postanowienie jest prawomocne i wykonalne. Zatem słusznie organy podatkowe uznały, że w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych przez Podatnika tj. 1 lipca 2025 r. nie istniały okoliczności dotyczące zajęcia majątku przez syndyka., na które powołał się we wniosku o umorzenie zaległości. Ponadto Wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu podatkowego do przedłożenia dowodów dokumentujących dochody i wydatki prowadzonego gospodarstwa rolnego, a także dotyczących sytuacji materialnej i bytowej jego i jego rodziny. Nie przedłożył więc dowodów, będących w jego posiadaniu, które wskazywałyby na spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia z urzędu dowodów w zakresie dochodowości gospodarstwa rolnego skarżącego w latach 2023 - 2025, wyjaśnić należy, że to po stronie podatnika, w którego interesie ma działać organ, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki udzielenia żądanej ulgi. Podatnik, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie winien ujawniać wszystkie fakty, czy też dowody będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy, szczególnie w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, bowiem to podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi. Jak wynika z akt sprawy Wnioskodawca nie przedstawił informacji na temat uzyskiwanych dochodów i sytuacji finansowej pomimo, że o dostarczenie powyższych informacji został wezwany pismem z dnia 2 lipca 2025 r. W ocenie Sądu fakt osiągania dochodów z prowadzonego gospodarstwa rolnego, a także posiadany majątek pozwala na uznanie, że możliwa jest zapłata należnego podatku bez uszczerbku dla podstawowych potrzeb bytowych podatnika i jego rodziny. Zdaniem Sądu wskazanych przez Wnioskodawcę okoliczności związanych z faktem, że gospodarstwo rolne nie generuje stabilnych dochodów, ponieważ są one zmienne - uzależnione od czynników pogodowych i rynkowych, nie można zakwalifikować jako sytuację nadzwyczajną. Ryzyko związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego obciąża podatnika i nie stanowi podstawy do udzielania ulg. Przyjęcie stanowiska odmiennego skutkowałoby błędnym uznaniem, że celem umorzenia należności podatkowych byłoby rekompensowanie czy przejmowanie przez Skarb Państwa ryzyka prowadzonego gospodarstwa rolnego, a tym samym obciążanie całego społeczeństwa kosztami i ryzykiem tej działalności. Wskazane przez Wnioskodawcę powody, które miałyby przemawiać za udzieleniem ulgi nie mają charakteru nadzwyczajnego. Trudna sytuacja materialna, na którą się powołuje, nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną. Organy podatkowe słusznie stwierdziły, że trudna sytuacja dochodowa w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu zaległości podatkowych powinna być analizowana przy uwzględnieniu faktu, że co do zasady podatnicy zwracający się o zastosowanie ulgi i umorzenie zaległości podatkowych są osobami borykającymi się z trudnościami finansowymi. Zatem sytuacja dochodowa i rodzinna podatnika ubiegającego się o umorzenie zaległości podatkowych musi go wyróżniać spośród innych podatników. Może mieć to miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala podatnikowi na wywiązanie się z obowiązku uregulowania zaległości podatkowych. Rzecz jednak w tym, że stan taki powinien być efektem wpływu czynników obiektywnych. Odnosząc się do przesłanki interesu publicznego, Sąd w pełni aprobuje stanowisko organów podatkowych, że w realiach niniejszej sprawy interes publiczny przemawia za ochroną interesów finansowych jednostki samorządu terytorialnego jako wierzyciela publicznoprawnego. Podatki stanowią dochody własne gminy, przeznaczane na realizację zadań publicznych służących całej lokalnej społeczności. Umorzenie znacznej kwoty zaległości podatkowych prowadziłoby do uprzywilejowania jednego podmiotu kosztem ogółu podatników, którzy mimo trudnej sytuacji finansowej regulują swoje zobowiązania publicznoprawne. Wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe przeprowadziły w sprawie prawidłowe postępowanie dowodowe, zgromadziły kompletny materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny w sposób logiczny i spójny, zgodny z zasadami wynikającymi z art. 191 o.p. Brak podstaw do uznania, że ocena ta była dowolna. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 210 § 4 o.p. i w sposób wyczerpujący wskazuje przyczyny odmowy zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowych. W konsekwencji Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż w sprawie nie wystąpił ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny uzasadniający zastosowanie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dodać trzeba, że nietrafne jest powołanie w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 77, art. 80 i art. 52 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie toczyło się na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.