I SA/Rz 278/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi BK na informację Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [.] z dnia [.] grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

BK wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na "decyzję PUP [...]". Z akt sprawy wynika, że skarżąca zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dwoma wnioskami (30 listopada i 21 grudnia 2020 r.) o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W piśmie z 28 grudnia 2020 r. upoważniony przez Starostę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...] poinformował wnioskodawczynię, że w świetle art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm., dalej: uCOVID-19), nie spełnia ona kryteriów uzyskania żądanego dofinansowania. Przedsiębiorca nie może bowiem otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Tymczasem otrzymała już świadczenie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiące maj, czerwiec, lipiec 2020 r. na dofinansowanie wynagrodzenia dla EK, które zostało wypłacone przez Wojewódzki Urząd Pracy w [...] na podstawie art. 15g uCOVID-19. W skardze wniesionej drogą elektroniczną nie zawarto zarzutów przeciwko stanowisku Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w imieniu Powiatowego Urzędu Pracy przez Starostę Powiatu [...], wniesiono o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej, ewentualnie oddalenie z uwagi na bezzasadność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Określony w niej przedmiot zaskarżenia, jak prawidłowo zauważył Starosta, nie podlega kognicji (właściwości) sądu administracyjnego. W szczególności nie można było go zakwalifikować do kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej zwanej "P.p.s.a.", tj. decyzji, postanowienia, interpretacji, opinii zabezpieczających, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie pozwalał na to także art. 3 § 3 P.p.s.a., ponieważ przepis ten wymaga regulacji szczególnej (odrębnego aktu prawnego) przewidującego sądową kontrolę. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zaś ocenić dopuszczalność skargi. Jeżeli bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 lub 6 P.p.s.a. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1, art. 172 i art. 285k § 3 P.p.s.a.). Zakres właściwości sądu administracyjnego określa art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Musi on wynikać z ustawy. Nie cała bowiem działalność administracji publicznej została poddana kontroli (por. uzasadnienie uchwały NSA z 3 grudnia 2001 r. sygn. OPS 3/01). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, ze skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy określonej w art. 15zzb uCOVID-19. Świadczenie określone w tych przepisach przyznawane jest na podstawie umowy zawieranej przez starostę z przedsiębiorcą, na podstawie wniosku składanego do powiatowego urzędu pracy, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. Stanowisko starosty nie przybiera form administracyjnoprawnych, rozstrzygających we władczy sposób o prawach lub obowiązkach strony. Ustawodawca nie zdecydował, aby ten rodzaj pomocy przyznawany był w formie decyzji albo aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak to uczynił w innych przypadkach określonych w uCOVID-19. W przypadku, gdy starosta nie decyduje się przyznać przedsiębiorcy omawianej pomocy nie zawiera z nim umowy lub odmawia jej zawarcia. Sąd administracyjny nie jest władny ocenić formy prawnej, w jakiej ustawodawca zdecydował się przyznawać wsparcie finansowe w ramach poszczególnych instrumentów określonych w uCOVID-19, jeżeli z ustawy tej nie wynika, że może być ona zakwalifikowana przez pryzmat przepisów art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. W szczególności nie jest właściwy do oceny zarzutów odnośnie przyczyn odmowy złożenia przez starostę oświadczenia woli określonej treści, ponieważ jest to materia regulowana przepisami Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego, która wymaga dodatkowo zainicjowania postępowania (złożenia pozwu) w sprawie zobowiązania do złożenia oświadczenia woli określonej treści (por. art. 64 Kodeksu cywilnego oraz art. 1047 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego). Z analizowanego przepisu uCOVID-19 nie wynika natomiast, aby umowa, o jakiej w nich mowa, była umową administracyjną o określonych w prawie publicznoprawnym cechach poddanych kontroli sądu administracyjnego. Wobec tego umowę taką ocenić należało jako cywilnoprawną i niepodlegającą kontroli sądu administracyjnego, podobnie jak czynności prowadzące do jej zawarcia. Analiza powołanych wyżej aktów prawnych nie dała podstaw do przyjęcia, że istnieje przepis prawa rangi ustawy, o jakim mowa w Konstytucji RP, poddający taką kategorię spraw, jak objęta skargą, kognicji sądu administracyjnego. Uzasadnione jest to charakterem przyjętego rozwiązania prawnego, w którym pozostawiono staroście uprawnienie do złożenia oświadczenia woli przyznania przedsiębiorcy takiej formy wsparcia. Pisma starosty – powiatowego urzędu pracy, w którym odmówiono wnioskodawczyni złożenia oświadczenia woli określonej treści, które prowadziłoby do zawarcia umowy o wsparciu, nie można było uznać za akt lub czynność albo przejaw bezczynności, które podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Z podanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowiono o odrzuceniu skargi. Mając na względzie dyspozycję art. 222 P.p.s.a. nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi.