I SA/Rz 270/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia wysokości należnej dotacji oświatowej - postanawia - 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić C sp. z o.o. w Ł. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

I SA/Rz 270/23 Uzasadnienie Przedmiotem skargi C. sp. z o.o. w Ł. (dalej: Spółka) jest czynność Prezydenta Miasta R. w postaci błędnego, zdaniem Spółki, ustalenia wysokości należnej dotacji oświatowej dla Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych [...] w R. w 2023 r. Jak wynika z akt sprawy pismem z 6 marca 2023 r. Spółka zwróciła się do Urzędu Miasta R. z wnioskiem o wypłatę dotacji w pełnej wysokości za luty 2023 r. W ocenie Spółki organ przekazał na jej konto kwotę dotacji w zaniżonej wysokości. W piśmie z dnia 22 marca 2023 r. organ przedstawił Spółce szczegółowe zestawienie kwot dotacji obowiązujące od lutego 2023 r. W dniu 21 kwietnia 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, skarga Spółki na czynność Prezydenta Miasta R. w postaci błędnego ustalenia wysokości należnej dotacji oświatowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie a także zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podniósł, że czynność w postaci błędnego ustalenia wysokości należnej dotacji oświatowej nie jest czynnością, która podlega kognicji sądów administracyjnych. Ponadto skargę złożono z uchybieniem terminu, który, zdaniem organu, upłynął z dniem 30 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Rozważając kwestię dopuszczalności wniesionej w niniejszej sprawie skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy na art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2082),dalej: u.f.z.o., zgodnie z którym czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. p. 259.), dalej: P.p.s.a. Wbrew stanowisku organu, czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 47 cyt. ustawy, to wszelkie czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje bowiem, że zwroty "o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a" odnoszą się do określenia organów dotujących oraz rodzajów dotacji, a nie do opisania rodzajów czynności. Z treści art. 47 u.f.z.o. nie wynika zatem jakiekolwiek ograniczenie co do kategorii czynności, które podlegają tej regulacji (por. wyrok NSA z 19 marca 2021 r. sygn. akt I GSK 1713/20 - publ. ONSA i WSA 2021/5/79). Wobec powyższego zaskarżona w niniejszej sprawie czynność podlega kognicji sądów administracyjnych. Skarga nie mogła jednak zostać rozpoznana, gdyż strona skarżąca uchybiła terminowi do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W orzecznictwie przyjmuje się, że przytoczony przepis w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wiąże rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi z uzyskaniem wiedzy o podjęciu kwestionowanej czynności, a nie z uzyskaniem wiedzy, że czynność ta mogła zostać podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Błędne jest zatem stanowisko, zgodnie z którym początkiem biegu terminu jest dzień, w którym strona powzięła wątpliwość, co do prawidłowości wyliczenia wysokości dotacji (por. postanowienie NSA z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I GZ 180/19 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na czynność ustalenia wysokości dotacji na rok 2023 w dniu 21 kwietnia 2023 r. argumentując, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia otrzymania przez nią pisma organu z dnia 21 marca 2023 r., w którym przedstawiono dane, na podstawie których została ustalona sporna dotacja. W ocenie Sądu przyjęcie stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą byłoby jednoznaczne ze stwierdzeniem, że ustalenie kwoty dotacji jest czynnością wtórną w stosunku do jej przekazania. Skoro bowiem, czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest ustalenie wysokości dotacji, to w zakres działalności organu z tym związanej, wchodzi ustalenie wysokości dotacji oraz jej przekazanie na rachunek bankowy beneficjenta. W niniejszej sprawie ustalenie nowej wysokości dotacji na 2023 r. nastąpiło 28 lutego 2023 r., zatem termin do wniesienia skargi w zakresie ustalenia wysokości dotacji za 2023 r. minął z upływem 30 dnia od daty przekazania dotacji na rachunek bankowy strony skarżącej tj. z dniem 30 marca 2023 r. Powyższe znajduje oparcie w orzecznictwie NSA, który wyraził pogląd, że wyłącznie czynność polegająca na ustaleniu (naliczeniu) wysokości dotacji i jej przekazaniu beneficjentowi, dokonywana w sposób władczy i jednostronny, stanowi element konkretyzacji normy prawnej i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast pisma kierowane do adresatów dotacji mają charakter wtórny, następczy wobec czynności polegającej na ustaleniu kwoty dotacji i jej przekazaniu na rachunek bankowy beneficjenta (por. postanowienia NSA z dnia 7 maja 2019 r., sygn. I GZ 120/19 czy z dnia 14 czerwca 2019 r. sygn., akt I GZ180/19 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji skargę wniesioną w dniu 21 kwietnia 2023 r. r. należy uznać za spóźnioną. Wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. Mając na względzie powyższe, Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Podstawę orzeczenia o kosztach stanowi art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.