I SA/Rz 268/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Z.R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej PROW 2014-2020 na 2017 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego Z.R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi Z. R. (dalej: wnioskodawca/skarżący) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja) z dnia [...] lutego 2020r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2017. Z treści uzasadnienia skarżonej decyzji oraz akt sprawy administracyjnej wynika następujący stan sprawy. Wnioskiem z dnia 31 maja 2017 roku Z. R. domagał się przyznania płatności RŚK (PROW 2014-2020) deklarując realizację wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże na działce A1 o powierzchni 10 ha zaznaczonej według materiału graficznego w granicy działki ewidencyjnej nr 483 położonej w miejscowości L. W dniu 11 grudnia 2017 r. wnioskodawca został poinformowany, że maksymalny kwalifikowany obszar (MKO) dla zadeklarowanej przez niego działki wynosi 5,36 ha. W dniu 5 grudnia 2018 r. pełnomocnik strony złożył oświadczenie, że działka nr 483 jest użytkowana rolniczo zgodnie z deklaracją z wniosku na 2017 rok, tj. na powierzchni 19 ha w tym 10 ha w zakresie płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej, jednocześnie wskazał, że załącznik graficzny do tej działki jest nieaktualny. Na wydrukowanym materiale graficznym ze zobrazowaną działką nr 483 umieścił wpis o treści: "Działkę rolną 483 użytkuję w całości. Widoczne na mapie drzewa zostały usunięte a pod nimi plon zebrany. Załącznik graficzny jest nieaktualny". W związku z tym, że wnioskodawca zakwestionował powierzchnię maksymalnego spójnego obszaru wyznaczoną przez Agencję, w dniu 23 kwietnia 2018 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Dane pokontrolne zostały potwierdzone raportem z kontroli nr [...]. W ramach tej kontroli inspektorzy terenowi na działce 483 ustalili powierzchnię trwałych użytków zielonych na powierzchni 4,28 ha, stwierdzając, że pozostała część działki jest w trakcie rekultywacji, widoczne są pniaki po wyciętych drzewach, zrębki po rozdrobnieniu gałęzi. W raporcie podkreślono, że działki rolne A1 i B pomierzono łącznie w trzech częściach: część 1 - pow. 1,65 ha, część 2 - 2,63 ha, część 3 - mniejsza niż 0,10 ha. W dniu 7 czerwca 2018 roku pełnomocnik wnioskodawcy złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli, które nie zostały uwzględnione. Organ I instancji ustalił, że po wykluczeniu niekwalifikującej się do przyznania płatności powierzchni 5,72 ha, powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności RŚK na 2017 r. wyniosła 4,28 ha. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy przyznania płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej na 2017 rok do wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże, nałożył sankcję w wysokości 6 194,76 zł i odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej. Jednocześnie w/w decyzją organ ustalił wnioskodawcy obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym w wariancie 5.5 - Półnaturalne łąki świeże na powierzchni 10 ha. Wskutek wniesionego odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2018 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji dopatrując się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pismem z dnia 28 września 2018 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o przesłuchanie świadków Ł. B., M. P., J. C. i G. T. w celu wykazania, iż zabiegi wykonywane na działce ewidencyjnej nr 483 były zabiegami pielęgnacyjnymi, a nie rekultywacją jak stwierdzili inspektorzy terenowi podczas kontroli. W dniu 20 listopada 2018 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem świadków Ł. B., M. P. i J. C. Ł. B. i M. P. potwierdzali, że cała powierzchnia działki czyli 19 ha była użytkowana rolniczo w 2017 r. Na działce występowały pojedyncze drzewa, które były samosiejkami, młode brzozy oraz olszyna w warstwach podmokłych. Nie miało to jednak wpływu na wykonywanie prac rolniczych. Następnym zabiegiem jaki został wykonany była rozpoczęta w połowie września i trwająca około 1,5 miesiąca wycinka drzew i zakrzaczeń. Natomiast pod koniec października rozpoczęło się mulczowanie. Według w/w świadków były to prace pielęgnacyjne, które miały na celu łatwiejszy zbiór plonu i przyspieszenie prac w następnych latach. J. C. na zlecenie wnioskodawcy dokonał oględzin działki nr 483, wykonał zdjęcia terenu i opracował opinię botaniczną, która została dołączona jako dowód w sprawie. Zdaniem w/w działania podjęte na działce polegające na wycince i karczowaniu krzewów należy ocenić pozytywnie dla utrzymania właściwej struktury roślin dla siedlisk łąkowych. W dniu 17 grudnia 2018 r. w rozprawie wziął udział świadek G. T., który na zlecenie wnioskodawcy wykonał dokumentację przyrodniczą siedliskową na potrzeby działania rolno - środowiskowo - klimatycznego oraz przeprowadził w dniu 1 maja 2018 r. oględziny działki sporządzając na ich podstawie opinię botaniczną, dołączoną jako dowód w sprawie. W/w świadek zeznał, że na działce nr 483 w roku 2017 był tylko raz, w maju, w celu oceny stanu działki i zebrania dokumentacji potrzebnej do sporządzenia ekspertyzy przyrodniczej. Zdaniem świadka działka była użytkowana rolniczo, nie widać było trawy z poprzedniego roku, a dokonując oceny terenów zadrzewionych stwierdził, że liczba drzew mieściła się w normie dopuszczonej i umożliwiła przeprowadzenie zabiegów. Świadek wyjaśnił, że został poinformowany o zamiarze wycinki drzew i karczowania działki 483, ale ocenił te działania jako pozytywne dla runi łąkowej. Świadek oceniając stan działki jaki zastał podczas drugiej wizyty w dniu 1 maja 2018 r. zeznał, że działka została wyczyszczona, pozbyto się zakrzaczeń, na obszarach zgłoszonych do dotacji miała miejsce nieznaczna ingerencja sprzętu lecz darń i struktura gleby w wyniku przeprowadzonych prac nie została zniszczona. W dniu 21 listopada 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji w Rzeszowie przychylając się do wniosku strony skierował pismo do Biura Kontroli na Miejscu o ponowną kontrolę działki nr 483. W odpowiedzi na powyższe Kierownik BKM poinformował organ I instancji, że po zapoznaniu się z dowodami i argumentacją wnioskodawcy nie znajduje podstaw do przeprowadzenia ponownej kontroli. W przedmiotowym piśmie zostało podkreślone także m.in. to, że wszystkie działki zostały już skontrolowane, a raport, dokumentacja fotograficzna i szkice w sposób jednoznaczny przedstawiają stan działek w dniu kontroli. Organ I instancji wystosował prośbę do Naczelnika Wydziału ds. GIS o ponowną weryfikację danych referencyjnych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS). W dniu 5 lutego 2019 r. do organu I instancji wpłynęła informacja, że maksymalny obszar (MKO) na kampanie 2017 dla działki 483 wynosi 4,36 ha, na całej powierzchni MKO znajduje się TUZ oraz że powierzchnia ta została wyznaczona na podstawie wyników z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2018 r. Przy dokonaniu oceny wyników kontroli na miejscu organ I instancji uznał, że brak jest podstaw, aby powołać biegłego - eksperta przyrodniczego w celu uzyskania opinii o którego wnioskowała strona. Stwierdził, że dowód z opinii biegłego powinien zostać przeprowadzony tylko w sytuacji, gdy organ nie posiada specjalistycznej wiedzy potrzebnej do rozstrzygnięcia sprawy, a pracownicy przeprowadzający kontrolę na miejscu posiadali odpowiednią wiedzę i kwalifikacje, posługiwali się instrukcjami i procedurami przeprowadzenia kontroli, posiadali też wieloletnie ukierunkowane doświadczenie zawodowe do oceny sytuacji na spornej działce. W takim stanie sprawy w dniu 22 lutego 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił przyznania płatności RŚK na 2017 rok do wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże, nałożył sankcję w wysokości 6 194,76 zł i odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej. Jednocześnie ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym w deklarowanym wariancie na powierzchni 4,28 ha. Od powyższej decyzji zostało wniesione przez pełnomocnika skarżącego odwołanie, w którym zarzucono, że organ błędnie ustalił obszar objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym i wniesiono o uzupełnienie postepowania dowodowego, w szczególności poprzez dopuszczenie opinii biegłych J. C. i G. T. Organ odwoławczy decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. dopatrując się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie, że ustalony w skarżonej decyzji obszar objęty zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym został wskazany niewłaściwie, ponieważ nie był wynikiem prowadzonego postępowania w ramach przyznania płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej na 2017 rok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w dniu 30 lipca 2019 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem świadków G. T., M.P. i Ł. B. W dniu 31 lipca 2019r. organ wystosował pismo do Wydziału GIS o ponowną weryfikację danych referencyjnych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS) dla działki 180103_2.0005.483. W dniu 2 sierpnia 2019 r. do organu wpłynęła informacja, że MKO na kampanię 2017 dla działki 483 wynosi 4,36 ha, na całej powierzchni MKO znajduje się TUZ oraz, że powierzchnia ta została wyznaczona na podstawie wyników z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2018 r. Wyjaśniono, że działka rolna A położona na działce ew. nr 483 pomierzona została w trzech częściach: A1 - o pow. 1,65 ha, A2 - o pow. 2,63 ha i A3 - o pow. 0,04 ha czyli razem 4,32 ha. Powierzchnia stwierdzona działki rolnej A3 wyniosła 0,04 ha, i tym samym nie spełnia definicji działki rolnej (mniej niż 0,10 ha), zatem nie została uwzględniona do płatności. W związku z tym powierzchnia stwierdzona wyniosła 4,28 ha. Nadmieniono, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza działki wyznaczona przez Wydział GIS wynosi 4,36 ha, ale różnica wynika z faktu, że do wyznaczenia powierzchni PEG TUZ brana jest pod uwagę każda powierzchnia TUZ z działki, nawet ta poniżej 0,10 ha. Dodatkowo na działce ewidencyjnej nr 483 pomierzono powierzchnię należącą do innego użytkownika - 0,04 ha. Zasadnym było zatem z powierzchni 4,36 ha wykluczenie powierzchni 0,04 ha użytkowanej przez innego rolnika oraz powierzchni 0,04 ha, która nie spełniała definicji działki rolnej. W dniu 2 sierpnia 2019 roku organ I instancji wystosował pismo do Naczelnika Wydziału GIS o ponowną weryfikację danych referencyjnych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), wraz z wszystkimi protokołami z rozprawy z dnia 30 lipca 2019 roku, jak również protokołami z rozprawy z dnia 20 listopada 2018 roku Strona zwróciła się do Dyrektora POR Agencji o ponowną analizę materiału z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr raportu [...]. Pismem z dnia 22 października 2019 roku Kierownik Biura Kontroli na Miejscu odmówił zmiany ustaleń zawartych w raporcie z kontroli na miejscu, argumentując swoją decyzję m. in. rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 stycznia 2019r. (I SA/Rz 1050/18), w którym prawomocnie oddalono skargę Z. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, oraz w przedmiocie płatności ONW na 2017 rok. Podkreślono, że Sąd w uzasadnieniu wyroku uznał przeprowadzenie kontroli na miejscu za zgodne z prawem i stanem faktycznym. W takim stanie sprawy Kierownik Biura Powiatowego Agencji decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2017 rok do wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże i nałożył sankcję w wysokości 6 194,76 zł, odmówił również przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej. Jednocześnie ww. decyzją ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym w deklarowanym wariancie na powierzchni 4,28 ha. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że obszar gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo- klimatycznym wynosi 4,28 ha, podczas gdy jego zdaniem ze zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności przedłożonych dowodów obejmuje powierzchnię co najmniej 10 ha. Odwołujący podniósł także, że organ Agencji opiera swoje rozstrzygnięcie na raporcie z kontroli z zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...] z dnia 23 kwietnia 2018., który powstał już w roku 2018 i nie oddaje stanu rolniczego wykorzystania działki w 2017r. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego podtrzymał stanowisko organu I instancji. Na wstępie skarżonej decyzji wskazał oraz omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. W zakresie dochodzonej płatności organ ten przywołał § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm., dalej rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne) płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o którym mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwane dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym"; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W zakresie zasad kwalifikacji gruntów do płatności w omawianym programie organ odwoławczy wskazał na treść § 5 ust 1 rozporządzenia RŚK, zgodnie z którym zobowiązanie rolno- środowiskowo-klimatyczne obejmuje: 1) użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi": a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu, b) spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, c) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 oraz Dz. Urz. UE L 225 z 19.08.2016, str. 41 dalej: Rozporządzenie nr 640/2014), również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014. Użytek rolny w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 oznacza każdy obszar zajęty przez grunty orne, trwałe użytki zielone, pastwiska trwałe lub uprawy trwałe określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Obszar zatwierdzony w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 oznacza w przypadku środków wsparcia obszarowego - obszar poletek lub działek zidentyfikowanych w drodze kontroli administracyjnych lub kontroli na miejscu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do położonych poza obszarem Natura 2000: 1) trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wszystkich wariantów tego pakietu; 2) obszarów przyrodniczych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f załącznika nr 4 do rozporządzenia - w przypadku wariantu 5.2., 5.3. lub 5.6. Następnie organ podał definicję pojęcia trwałych użytków zielonych, którymi zgodnie z art. 4 ust. 1 lit h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 są grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że według § 11 ust. 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, w przypadku, gdy na działce rolnej występują drzewa, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna może być przyznana do gruntu, na którym jest położona ta działka, jeżeli: 1) występujące na tym gruncie drzewa są rozrzucone, a liczba tych drzew na hektar tego gruntu nie przekracza 100 drzew; 2) na tym gruncie można prowadzić działalność rolniczą w podobny sposób, jak na gruncie o takiej samej powierzchni, na którym drzewa nie występują. Z kolei, jak wskazał organ, prowadzenie działalności rolniczej, oznacza natomiast, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013: 1. produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; 2. utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub 3. prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego wnikliwej analizie poddał materiał zgromadzony w aktach sprawy ze szczególnym uwzględnieniem protokołu z kontroli na miejscu z dnia 23 kwietnia 2018r. nr 9009- [.]/18, sprawdził poprawność ustalonego maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) dla zadeklarowanej przez wnioskodawcę działki ewidencyjnej nr 483 i stwierdził, iż powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności RŚK na 2017r. została wyznaczona prawidłowo przez organ I instancji. Stwierdził, że zebrane w sprawie materiały dowodowe nie budzą wątpliwości zarówno do ich treści jak i rzetelności, a w szczególności protokół z czynności kontrolnych stanowił podstawę określenia zakresu i sposobu użytkowania działek rolnych zadeklarowanych do płatności. Kontrola została przeprowadzona przez uprawnionych kontrolerów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Według zgodnie z wynikami tej kontroli, w ramach której pomiary zostały wykonane w sposób prawidłowy i rzetelny, powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 4,28 ha, (stwierdzono TUZ, pozostała część działki jest w trakcie rekultywacji, widoczne są pniaki po wyciętych drzewach, zrębki po rozdrobnieniu gałęzi). Według Dyrektora POR w przedmiotowej sprawie na uwagę zasługuje fakt oddalenia przez WSA w Rzeszowie skarg na decyzje w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, oraz w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi ograniczeniami (ONW) na rok 2017 w odniesieniu do tej samej spornej działki tj. działki o numerze ewidencyjnym 483 w miejscowości L. (wyrok WSA w Rzeszowie z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 1050/2018). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie zawiera ono żadnych istotnych wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że organ I instancji, zgodnie z wnioskiem strony, wystąpił do BKM o ponowną kontrolę na działce ewidencyjnej nr 483, ale kierownik BKM nie znalazł podstaw do jej przeprowadzenia, podnosząc, że wszystkie działki zostały już skontrolowane a raport, dokumentacja fotograficzna i szkice w sposób jednoznaczny przedstawiają zastany stan na działkach w dniu kontroli. Organ zauważył, że wiele argumentów przytaczanych przez odwołującego się nie jest jednoznaczna i spójna. Mianowicie, jak wynika z zeznań świadków trwały użytek zielony (TUZ) istniał na "jakimś obszarze działki ewidencyjnej 483", jednakże tylko raport z kontroli na miejscu obrazuje i stanowi niezbity, niepodważalny dowód w sprawie, że wynosi on 4,28 ha. Wyniki kontroli zawarte w raporcie przedstawiają stan faktyczny na kontrolowanych działkach rolnych w dniu kontroli. Zauważył ponadto organ, że powierzchnia działki rolnej w poszczególnych latach może się różnić, ze względu m.in. na wykonane przez rolnika zabiegi agrotechniczne lub pojawienie się na działce obiektów niekwalifikujących się do płatności. Organ podkreślił także, że wszelkie procedury dotyczące kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni w przedmiotowym zakresie zostały poddane procesowi akredytacji przez służby Komisji Europejskiej i zostały uznane jako przejrzyste i transparentne. Ich jakość potwierdza coroczny proces certyfikacji przeprowadzany przez Ministerstwo Finansów. Również audyty i kontrole przeprowadzane corocznie przez służby Komisji Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Obrachunkowego od roku 2009 nie stwierdziły nieprawidłowości w tym obszarze. Zauważył organ, że Ł. B. oraz M. P. zeznali, że cała działka była użytkowana rolniczo w 2017 roku, zaś w poprzednich latach wypasały się na niej zwierzęta, jednakże w/w osoby zeznały również, że na działce występowały pojedyncze drzewa które były samosiejkami. Ł. B. zeznał, że "na okazanych zdjęciach widać pojedyncze drzewa, jednakże z tego co wie może na 1 hektar być 100 drzew", jednakże nikt nie przeliczył ilości drzew na 1 ha. G. T. na pytanie czy na obszarze zgłoszonym do płatnośći RŚK występowały drzewa zeznał, że "istniały drzewa". Natomiast ekspert zeznał, że "posiłkował się mapką udostępnioną przez rolnika". Jak zeznał G. T. "działki fizycznie nie mierzył bo nie miał takiego obowiązku". Zdaniem organu odwoławczego z tych zeznań czy też dokumentów nie została udowodniona powierzchnia PEG TUZ. Dodatkowo analiza wykonania ekspertyzy wskazuje że punkty wybrane do spisu były umieszczone w prześwitach. Żaden z punktów współrzędnych zamieszczonych w ekspertyzie nie jest umiejscowiony w miejscu gdzie znajdują się zagęszczenia na mapie z roku 2017. M. P. i Ł. B. zeznali, że czyszczenie spornej działki rozpoczęło się końcem września 2017, po wykonaniu prac polowych i trwało około półtorej miesiąca. Ten fakt według organu można uznać za wiarygodny, jednak nie sposób z zeznań świadków oraz przedstawionych dowodów określić czy prace, z których trzeba się wywiązać w programie RŚK czyli skoszenie, zebranie plonu były wykonane na powierzchni 10 ha zgłaszanych do dopłat rolno-środowiskowo-klimatycznych. Organ stwierdził, że dowodem niepodważalnym jest powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu przeprowadzona w dniu 23 kwietnia 2018r. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania, że organy Agencji pomijają dowody przedstawione przez stronę organ odwoławczy wyjaśnił, że J. C., dokonał na zlecenie rolnika oględzin działki nr 483, wykonał zdjęcia terenu i opracował opinię botaniczną, która została dołączona jako dowód w sprawie. W trakcie rozprawy administracyjnej z dnia 20 listopada 2018 roku w/w zeznał, że podczas pierwszych oględzin w dniu 26 kwietnia 2018 r. wykonanych w miejscach zaznaczonych na mapce dołączonej do protokołu, zastał na działce rozdrobnione fragmenty pniaczków. Kiedy drugi raz przeprowadzał wizytę, dnia 31 maja 2018 r., stan działki był dobry, właściwy dla odradzającej się po zimie łąki. Zdaniem w/w działania podjęte na działce polegające na wycince i karczowaniu krzewów należy ocenić pozytywnie dla utrzymania właściwej struktury gatunków roślin dla siedlisk łąkowych. G. T. wykonał, na zlecenie rolnika, dokumentację przyrodniczą siedliskową na potrzeby działania RŚK w roku 2017 oraz przeprowadził w dniu 1 maja 2018 r. oględziny działki sporządzając na ich podstawie opinię botaniczną, dołączoną jako dowód w sprawie. W opinii tej oświadczył że przeprowadzona lustracja działki wykazała, że na części powierzchni działki dokonano wycinki zakrzaczeń oraz rozdrabniania karp i pniaków przy wykorzystaniu frezarki leśnej. Proces ten zdaniem eksperta rozdrabnia pozostałe po wycięciu pozostałości zakrzaczenia i rozrzuca po powierzchni działki. Czynność ta dodatkowo usunęła i rozrzuciła po powierzchni kopce utworzone przez zwierzęta. Zdaniem G. T. wykonane przez rolnika procesy agrotechniczne - rozdrabniania karp i pniaków nie były zabiegiem niekorzystnym w ramach poprawy warunków użytkowych części w/w działki ewidencyjnej, gdyż nie naruszało struktury składu botanicznego i charakteru darni." W protokole sporządzonym dnia 30 lipca 2019 roku w odpowiedzi na pytanie na jakiej powierzchni występowały rośliny wskaźnikowe w 2018 roku G. T. odpowiedział, że w roku 2018 występowały rośliny wskaźnikowe, jednak ciężko określić na jakiej powierzchni, pomimo tego, że działkę ekspert obszedł w całości. Opiniodawca dodał, że podczas sporządzania opinii nie była wykonywana ponowna ekspertyza z ujęciem lokalizacji poszczególnych roślin. Dodatkowo ekspert zapytany po jakim czasie rośliny są w stanie odżyć, odrodzić się odpowiedział, że przywrotnik odradza się szybko. W świetle powyższego organ II instancji zauważył, że nasuwa się pytanie dlaczego wyłącznie ta roślina została sfotografowana jako gatunek chroniony, na potrzeby niniejszej sprawy. W świetle powyższego nie można było jednoznacznie stwierdzić, na jakiej powierzchni występowały rośliny wskaźnikowe. Ponowna ekspertyza botaniczna nie została sporządzona. W związku z powyższym organ nie uznał w/w opinii, gdyż nie obrazuje ani nie odnosi się do konkretnej powierzchni oraz jest uboga w dołączoną fotografię. Odnosząc się do zarzutu, że rozstrzygnięcie opiera się na własnym dowodzie to jest na raporcie z kontroli z zakresie kwalifikowalności powierzchni, który powstał już w roku 2018 i nie oddaje stanu rolniczego wykorzystania działki w 2017r. organ odwoławczy wyjaśnił, że stan działki nr 483, stwierdzony i uwidoczniony na wykonanych zdjęciach podczas kontroli na miejscu, przedstawia teren w trakcie rekultywacji, widoczne pniaki po wyciętych drzewach, zrębki po rozdrobnieniu gałęzi, zatem na powyższej działce nie była prowadzona działalność rolnicza a zabiegi wycinki drzew i karczowania nie miały charakteru prac pielęgnacyjnych, przygotowujących teren do następnego sezonu. W świetle bowiem definicji zapisanej w art. 4 pkt 1 lit c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 działalność rolnicza jest to m.in. utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy. Tak więc nie ma możliwości aby wycinkę i karczowanie uznać za zwykłe metody rolnicze przygotowujące działkę do przyszłych prac a frezarkę leśną uznać za zwykły sprzęt rolniczy. Podkreślił organ, że wnioskodawca objął działkę nr 483 w posiadanie w 2017 r., na której pierwotnie, zgodnie z opisem w ewidencji gruntów występowała łąka i pastwisko i prawdopodobne jest, że wypasały się na tych terenach zwierzęta, jednak zaniechanie użytkowania przez kilka kolejnych lat, oraz naturalne procesy sukcesyjne spowodowały rozrost samosiejek drzew i krzewów i olszyn w terenie podmokłym i ostatecznie zamianę przeważającej powierzchni działki w siedlisko o charakterze leśnym. Widać to wyraźnie na ortofotomapie stanowiącej załącznik do wniosku na 2017 r. Przywrócenie działce dawnych walorów użytkowych nie byłoby możliwe typowymi dla łąk zabiegami pielęgnacyjnymi i renowacyjnymi jakie zostały wymienione powyżej, konieczne więc było zastosowanie kompleksowej rekultywacji nieużytków z metodami dla niej właściwymi: wycinka, karczowanie usuwanie pniaków, wyrównywanie terenu. Organ odwoławczy podał przy tym, że rekultywacja rozpoczęta jesienią 2017 r. i zakończona wiosną 2018 r. okazała się skuteczna. Potwierdzają to zdjęcia i nagrania video, opinie ekspertów T. i C. oraz zeznania złożone przez Ł. B. oraz M.P. Fotografie wykonane w dniu 1 maja 2018 r. podczas wizyty G. T. na działce ukazują teren gdzie pniaki i nierówności zostały wyrównane, ziemia po takim zabiegu jest jeszcze w wielu miejscach pozbawiona okrywy roślinnej, jednak zostały stworzone warunki do szybkiego odrostu roślinności trawiastej, mającej łatwy dostęp do światła słonecznego niezasłanianego przez korony drzew. Podczas drugiej wizyty C. na działce, dnia 31 maja 2018 r. stan działki został określony jako dobry, właściwy dla odradzającej się po zimie łąki co pokazuje również zdjęcie wówczas wykonane, oraz potwierdzają ten dobry stan działki również zdjęcia z kontroli na miejscu z 2019 roku. Zatem według organu, dopiero na tak przygotowanej działce można prowadzić działalność rolniczą korzystając z typowych maszyn rolniczych co potwierdził ekspert G. T. w opinii z dnia 3 maja 2018 r. Dobry stan działki potwierdza również kontrola na miejscu przeprowadzona w roku 2019, nie mniej jednak stan zastany w trakcie kontroli w roku 2018 potwierdza tylko powierzchnie kwalifikującą się jako trwały użytek zielony na powierzchni 4,28 ha do płatności na 2017r. W związku z powyższym dołączony przez odwołującego się raport z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...] z dnia 24 kwietnia 2019r., uznał organ za bezprzedmiotowy. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z procesem przywracania bądź nadania gruntom nowych wartości użytkowych a nie z rekultywacją istniejących już upraw. Nie kwestionując więc wykonania w 2018 r. wskazanych w dokumencie prywatnym przedłożonym organom zabiegów, które mają na celu przywrócenie zdolności produkcyjnej porostu łąkowego i jego efektywności przygotowujące do kolejnego okresu wegetacyjnego, stwierdził organ, że miały one już miejsce po przywróceniu objętych nimi gruntów do działalności rolniczej. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy i wydane rozstrzygnięcie, tj.: a) niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, zwłaszcza mając na uwadze, że "weryfikacja powierzchni uprawnionych do płatności zgłoszonych do wniosku, powinna nastąpić przy użyciu wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych" - poprzez praktyczne pominięcie wniosków płynących z dowodów przedstawionych przez Skarżącego: opinia J.a C. (21 marca 2019 r.), opinia G. T. (dołączone do wniosku dowodowego z dnia 25 marca 2019 r.), zeznań świadków Ł. B., M. P., J. C., G. T., zdjęć, map, nagrań i innych materiałów przedstawionych w pismach i w trakcie rozpraw administracyjnych, a nie jedynie poprzestanie na przyjęciu za rozstrzygający wyłącznie dowód przedstawiony przez organ - raport z czynności kontrolnych nr [...] z dnia 23 kwietnia 2018 r., b) niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego skutkujące wyłączeniem z dopłat rolno-środowiskowo-klimatycznych obszaru 5,72 ha pomimo, że na obszarze tym występowała wolna, pozbawiona zakrzaczeń i zadrzewień powierzchnia, na której w 2017 i 2018 r. nie były prowadzone żadne, w tym również sporne zabiegi agrotechniczne oprócz wykoszenia i zebrania plonu; c) naruszenie art. 75 § 1 i art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia organu w całości na: - raporcie z czynności kontrolnych nr [...] z dnia 23 kwietnia 2018 r., podczas gdy dowód ten nie może być miarodajny z uwagi na to, że czynności kontrolne zostały przeprowadzone w dniu 23 kwietnia 2018 r., a stwierdzony powinien zostać stan działki 483 w 2017 r., - ustalenie stanu faktycznego dotyczącego stanu działki 483 w roku 2017 jedynie na podstawie raportu z czynności kontrolnych nr [...] z dnia 23 kwietnia 2018 r., podczas gdy dowód ten odnosi się do stanu rzeczy z 2018 r., - dowolne przyjęcie, jedynie na podstawie raportu z czynności kontrolnych oraz zdjęć z kontroli, że działka nie była użytkowana rolniczo w roku 2017 zgodnie z założeniami programu rolno-środowiskowo-klimatycznego, podczas gdy dowody te są wadliwe i nie mogły być podstawą miarodajnych ustaleń, odnoszących się do stanu rzeczy istniejącego w roku 2017, d) niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego zwłaszcza w praktycznym odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dowodów: opinii biegłego J. C. (21 marca 2019 r.) oraz opinii biegłego G. T. (25 marca 2019 r.), zeznań świadków, zdjęć, nagrań i map pomimo ich przedstawiania i powoływania się na nie w kolejnych pismach strony z użyciem stosownej argumentacji odwołującej się do: - wykorzystania rolniczego i istnienia trwałego użytku zielonego na całym obszarze działki 483 (19 ha) w roku 2017 i 2018, - występowania zakrzaczeń i zadrzewień na działce 483 w sposób niezwarty, co umożliwiało prowadzenie działalności rolnej w sposób odpowiadający tej, jaka może być prowadzona na działkach pozbawionych tej roślinności, - istnienia roślin wskaźnikowych na działce 483 w roku 2017 na obszarze co najmniej 10 ha tj. na obszarze poddanym przez biegłego T. ekspertyzie botanicznej, - charakteru prac prowadzonych przez stronę na działce 483 pod koniec 2017 r. i ich wpływu na przedmiotową działkę, w szczególności w świetle celu programów rolno-środowiskowo-klimatycznych, - nieprawidłowym ustaleniu, że powierzchnia działki 483 kwalifikująca się do programu rolno-środowiskowo-klimatycznego w 2017 r. (4,28 ha) była mniejsza niż zadeklarowana przez stronę we wniosku o przyznanie płatności roino-środowiskowo-klimatycznej za 2017 r. (10 ha) tym samym niezasadne pomniejszenie powierzchni uprawnionej do płatności za rok 2017, co w konsekwencji doprowadziło do zakwestionowania zgłoszonej przez stronę powierzchni kwalifikowalnej działki 483 w 2017 r., odmową przyznania dopłat przez organ i nałożenia sankcji; e) niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego rozumowania i wniosku sprzecznego z logiką i doświadczeniem życiowym, że skarżący prowadził prace mające charakter rekultywacji ingerującej w strukturę działki, naruszającej darń i runię łąkową, uniemożliwiające zbiór plonu pomimo istnienia dowodów przeciwnych, co spowodowało wydaniem decyzji nieodpowiadającej stanowi rzeczywistemu, f) nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, które nie odnosiły się do złożonych przez Stronę uwag i przywołanych dowodów wskazanych w złożonych pismach, a przez to uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonej decyzji; g) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie i niewskazanie dlaczego twierdzenia z przywołanych przez stronę opinii biegłych (T., C.) przedstawionej przez stronę są dla organu niewiarygodne, nie zajęcie stanowiska w kwestiach podnoszonych przez stronę, a dotyczące możliwości zbioru plonu wśród zadrzewień, zakrzaczeń i nie zbadanie tych okoliczności, brak odpowiedzi i informacji w zakresie istnienia na spornym gruncie w czasie kontroli roślin wskaźnikowych wskazujących na istnienie łąki i nieuszkodzonej darni i runi łąkowej; - brak precyzyjnego odniesienia się co do wiarygodności dowodów i określenia ich mocy dowodowej w przedmiotowej decyzji co doprowadziło w konsekwencji do dowolnej oceny dowodów przez organ; - pominięcie i nie odniesienie się w uzasadnieniach decyzji oceny twierdzeń i faktów podanych przez stronę, tj. że na całym terenie działki (19 ha) były prowadzone wyłącznie prace pielęgnacyjne i agrotechniczne, a teren był wykorzystywany rolniczo (plon był koszony i zbierany), także w miejscach gdzie występowały zadrzewienia i krzewy (nie stanowiły praktycznej przeszkody), brak odniesienia organu do wskazywanego w tym zakresie piśmiennictwa i sposobu wyliczania plonu pod drzewami oraz brak rzetelnej oceny organu przedstawionej przez stronę opinii biegłego J. C. i G. T. i brak ustosunkowania się do twierdzeń tam zawartych (brak polemiki z argumentami naukowymi), co jest istotne z punktu widzenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, a tym samym bezpodstawne zakwestionowanie zadeklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności obszarowych powierzchni gruntów rolnych, co doprowadziło do błędnego obliczenia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną, skutkującego odmową przyznania płatności oraz nałożeniem kary finansowej. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego to jest § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 6 marca 2015 r. w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew poprzez jego niezastosowanie i brak określenia w protokołach kontrolnych liczby drzew przypadających na 1 ha, nie uwzględnienie podczas kontroli administracyjnej okoliczności dot. maksymalnego zagęszczenia drzew na gruntach, podczas gdy tereny objęte wnioskiem strony o przyznanie płatności posiadały w roku 2017 zagęszczenie drzew nieprzekraczające maksymalnego zagęszczenia 100 drzew na hektar; jednocześnie czynności kontrolne podjęte w dniu 23 kwietnia 2018 r. nie wykazały przekroczenia w zakresie dopuszczalnej liczby drzew na hektar na działce 483. Wywodząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej je decyzji organu I instancji i przyznanie płatności za cały obszar objęty wnioskiem, ewentualnie przekazanie organowi I instancji sprawy celem ponownego jej rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.- dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Dokonując kontroli skargi w przedstawionych wyżej granicach Sąd doszedł do wniosku, że jest ona uzasadniona, gdyż skarżona decyzja jest obarczona uchybieniami natury procesowej, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji w z dnia [...] lutego 2020r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmawiającą przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2017 i nakładającą stosowną sankcję. Zdaniem organów, część gruntów deklarowanej do w/w płatności działki rolnej nie spełnia wymogu prowadzenia na nich w roku, na który został zgłoszony wniosek o płatność, działalności rolniczej, gdyż kontrola na miejscu prowadzona w kwietniu 2018 r. wykazała, ze grunty te zostały dopiero przywrócone do takiej działalności poprzez ich karczowanie i rekultywację. Skarżący natomiast wywodzi, że na całej spornej powierzchni w/w działki prowadzona była w 2017 r. działalność rolnicza (TUZ) pomimo, że sporne części działki porastały pojedyncze drzewa i krzewy, co jednak nie stało na przeszkodzie zebrania spod nich plonu, natomiast zabiegi, o których wypowiadają się organy Agencji miały charakter pielęgnacyjny, nie naruszały runi i darni łąkowej ani nie wpływały na występowanie roślin wskaźnikowych. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej deklarując działki rolne w pierwszym roku 5-cioletniego zobowiązania do realizacji wariantu 5.5 - Półnaturalne łąki świeże na działce A1 o powierzchni 10 ha w granicach działki ewidencyjnej nr 483 położonej w miejscowości L., a organy Agencji uznali za kwalifikującą się do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej jedynię powierzchnię 4,28 ha w w/w działki. Na wstępie dalszych rozważań przypomnieć należy, że przy określaniu obszaru kwalifikującego się do tej płatności zgodnie z § 15 ust. 3 Rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 7 ppkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 5, a więc w ramach poszczególnych wariantów pakietu 5, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do położonych poza obszarem Natura 2000 trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr 4 do w/w rozporządzenia, jeżeli są położone na obszarach przyrodniczych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia. W świetle przytoczonych regulacji przyjąć należy, że w przypadku deklarowanego przez skarżącego pakietu dochodzona płatność jest przyznawana do położonych poza obszarem Natura 2000 trwałych użytków zielonych, na których występują wskazane wyżej siedliska przyrodnicze. Definicję trwałych użytków zielonych, relewantną na użytek niniejszej sprawy zawiera trafnie przywołany przez organy art. 4 ust. 1h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013. Zgodnie z zawartą tam definicją "trwałe użytki zielone" stanowią grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres pięciu lat lub dłużej. Zgodnie z dalszą dyspozycją cytowanego przepisu, mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, pod warunkiem, że zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych. Pominąć należy końcowy fragment definicji, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku, gdy na działce rolnej występują drzewa, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna może być przyznana do gruntu, na którym jest położona ta działka, jeżeli: 1) występujące na tym gruncie drzewa są rozrzucone, a liczba tych drzew na hektar tego gruntu nie przekracza 100 drzew; 2) na tym gruncie można prowadzić działalność rolniczą w podobny sposób, jak na gruncie o takiej samej powierzchni, na którym drzewa nie występują. Prowadzenie działalności rolniczej, oznacza natomiast, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013: 1. produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; 2. utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub 3. prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Organy Agencji wykluczając jako niekwalifikujące się części spornej działki, odwołały się do dokonanych w postępowaniu ustaleń co do stanu spornych działek i prowadzonej na nich działalności przez wnioskodawcę. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawę faktyczną skarżonej decyzji stanowił protokół z kontroli na miejscu z dnia 18 kwietnia 2018 r. nr [...], który jego zdaniem w sposób obiektywny pozwala określić zakres i sposób użytkowania działek rolnych zadeklarowanych przez producenta rolnego do płatności na 2017 rok. Wynika z tego, że to był podstawowy dowód (dokument) do oceny przedmiotowej sprawy i zdaniem organu pozwalał ustalić jednoznacznie stan faktyczny, to jest zakres i sposób użytkowania działek rolnych zadeklarowanych do płatności na 2017 rok. Z takim stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić. Zdaniem Sądu, odwołanie się do wyników kontroli w terenie, w roku następnym w stosunku do roku na który został złożony wniosek o płatność, nie jest wystarczające, gdyż zapisy protokołu z tej kontroli nie są jednoznaczne w odniesieniu do 2017 r., bo obiektywnie oddają tylko stan oraz sposób użytkowania spornych części działki rolnej, ale w 2018 r. Protokół ten wskazuje, że na spornych gruntach zostały przeprowadzone określone zabiegi, a raczej wskazuje na zasięg oddziaływania tych zabiegów, co wcale nie musi się pokrywać. Zatem, w ocenie Sądu, słuszny jest zawarty w skardze zarzut oparcia się wyłącznie o ustalenia z kontroli na miejscu przeprowadzonej w roku następnym po złożeniu wniosku. Zastany wówczas stan, choć niesporny, udokumentowany stosowną dokumentacją fotograficzną, nie pozwala precyzyjnie ustalić w jaki sposób zagospodarowywane były zakwestionowane części spornej działki rolnej w 2017r. Zauważyć wypada, że stosownie do Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69 z dnia 2014.07.31), kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w roku kalendarzowym, w którym złożono odpowiednie wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność (motyw (77) preambuły). W związku z tym sformułowanie zawarte w art. 26 ust. 2 tego rozporządzenia, że "kontrole na miejscu są rozłożone w ciągu roku" należy odnosić do roku kalendarzowego, którego dotyczy płatność. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia obowiązków beneficjenta w zakresie utrzymania gruntów w dobrej kulturze. W konsekwencji, ustalenie czy deklarowane do płatności działki były odpowiednio gospodarowane rolniczo (TUZ) w 2017 r. czyli w roku, w którym skarżący ubiegał się o przyznanie płatności, uzależnione jest od wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego. Nie jest wystarczające odwołanie się w tej mierze do wyroku tut. Sądu z dnia 24 stycznia 2019r. sygn. akt I SA/Rz 1050/18 aprobującego stanowisko organów w Agencji w odniesieniu, wprawdzie do tego samego gruntu i tej samej kampanii, niemniej jednak w zakresie różnych płatności oraz przy innym materiale dowodowym. Mianowicie przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięć organów w przedmiocie płatności ONW i płatności bezpośrednich Sąd miał możliwość odniesienia się do zdjęć lotniczych adekwatnych do kampanii 2017 r. i zestawienia wynikających z nich danych z danymi pokontrolnymi z 2018 r., a w tym zakresie organy ustaleń w niniejszej sprawie nie poczyniły. Wyrok Sądu dotyczący innej płatności, choćby przyznawanej na zbieżnych zasadach, nie może stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych w innej, odrębnej sprawie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, jako dowolne jawią się twierdzenia organu odwoławczego, że na działce nr 483, którą skarżący objął w posiadanie w 2017 r., pierwotnie, zgodnie z opisem w ewidencji gruntów występowała łąka i pastwisko i prawdopodobnie wypasały się na niej zwierzęta, jednak zaniechanie użytkowania przez kilka kolejnych lat, oraz naturalne procesy sukcesyjne spowodowały rozrost samosiejek drzew i krzewów i olszyn w terenie podmokłym i ostatecznie zamianę przeważającej powierzchni działki w siedlisko o charakterze leśnym. Na podstawie jakich dowodów takie ustalenia poczynił i jakich zakwestionowanych części działek opis ten dotyczy organ już nie podał. Wprawdzie powołał się ogólnie na ortofotomapę stanowiącą załącznik do wniosku na 2017 r., ale bliżej tych kwestii nie wyjaśnił, zwłaszcza, że jak przedstawiał to graficznie skarżący, na udostępnionym mu w dniu 29 maja 2017 r. przez organ zdjęciu lotniczym, tym, które stało się bazą załącznika wniosku, pomiędzy obszarami wstępnie wykluczonymi przez organ a powierzchnią zatwierdzoną w ramach kontroli na miejscu w 2018 r. w obrębie działki ew. nr 483 znajduje się powierzchnia ok. 5,7 ha. Zakwestionowana w niniejszym postępowaniu powierzchnia to nie jest jednolita i jednorodna powierzchnia, której opis można ująć w sposób ogólny, jak to uczynił organ odwoławczy w skarżonej decyzji. Poważnym mankamentem tej decyzji jest brak wskazania, na jaką datę utrwalony został stan wynikający ze wzmiankowanego zdjęcia stanowiącego załącznik wniosku z 31 maja 2017 r., a udostępnionego stronie według jej twierdzeń w dniu 29 maja 2017 r.. Wszystko to sprawia, że skarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu. W sprawie rozpoznawanej przez tut. Sąd, na którą powołuje się organ, dotyczącej płatności bezpośrednich i ONW na 2017 r. ustalenia poczyniono w oparciu o dane z adekwatnej ortofotomapy - zdjęć lotniczych z dnia 2 kwietnia 2017 roku, które zostały zaimportowane do systemu informatycznego w dniu 13 stycznia 2018 r.. W oparciu o nie dokonana została analiza odpowiednich załączników graficznych dołączonych do wniosku, gdzie beneficjent zakreślił granice deklarowanych działek. Tego rodzaju czynności w niniejszej sprawie nie podjęto. Powszechnie wiadomym jest, że organy Agencji dysponują systemem identyfikacji działek rolnych i w ramach niego wyspecjalizowanym systemem informatycznym IACSplus, który działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych i pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni oraz kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Tego rodzaju technik, które pozwoliłyby obiektywnie ustalić stan spornych działek rolnych wyrysowanych na załączniku graficznym dołączonym do wniosku, pomimo, że jak się wydaje, takimi możliwościami organ dysponował, w niniejszej sprawie nie wykorzystano. Nie przeprowadzono w oparciu o dane wynikające z tego systemu analizy załącznika graficznego i tym samym rzetelnej weryfikacji wniosku, bo za taką nie może być uznane odwołanie się do kontroli na miejscu z kwietnia 2018 r. czy orzeczeń Sądu w innych sprawach. Bezpodstawne jest zwłaszcza odwoływanie się przez organ II instancji do wyroku Sądu aprobującego stanowisko organów, wyrażone wszakże po odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w zakresie innych płatności. Przywołany wyrok Sądu sam w sobie mocy dowodowej kreującej ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie nie ma i mieć nie może. Zgodzić się należy z organami, że uczestnictwo w systemie płatności rolnośrodowiskowych jest dobrowolne i wiąże się z koniecznością przestrzegania określonych wymogów. Wnioskodawcy, składając coroczne wnioski, każdorazowo potwierdzają znajomość zasad przyznawania płatności danego rodzaju. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w tym szczególnym trybie organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozpatrzenie materiału dowodowego następuje w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Według z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego rozumieć należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Niedopuszczalny prawnie jest taki sposób rozpatrywania materiału dowodowego, który ujawnia, że organ administracji publicznej za najważniejszy uznaje jeden z dowodów zgromadzonych w sprawie, mimo, że taki dowód nie dostarcza jednoznacznych ustaleń w zakresie sposobu zagospodarowania zakwestionowanych części spornej działki rolnej i nie rozpoznaje tego dowodu w łączności z pozostałym materiałem dowodowym, którym dysponuje, przy konsekwentnym utrzymywaniu beneficjenta, że sporne grunty były użytkowane rolniczo w sposób wymagany dla deklarowanego pakietu i wariantu programu rolno-środowiskowo-klimatycznego. O ile można się zgodzić z organem odwoławczym, który podkreśla w skarżonej decyzji, że wszystkie działki zostały już skontrolowane a raport, dokumentacja fotograficzna i szkice w sposób jednoznaczny przedstawiają zastany stan na działkach w dniu kontroli i nie było potrzeby żeby ponownie kontrolować stanu faktycznego na działkach, to jednak w pełni odpowiada to stanowi z daty kontroli i nie przesądza jaki był to stan w 2017 r. Raport z kontroli na miejscu z 2018 r. mógł być przydatnym dowodem do całościowej oceny sposobu użytkowania spornej działki w 2017 r., ale nie podstawowym, a już na pewno nie jedynym, jak zdają się to przyjmować organy Agencji w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy strona dostarcza dowodów przeciwstawnych. Sam raport, wbrew temu co twierdzą organy Agencji, nie jest w stanie obiektywnie określić sposobu użytkowania działek rolnych w 2017 r. co zresztą było lejtmotywem dwóch decyzji kasacyjnych Dyrektora POR, który uchylał w toku instancji pierwotne decyzje organu I instancji w tej sprawie. Ustalenia faktyczne przyjęte w wyniku takiej oceny materiału dowodowego jaką zaprezentowano w skarżonej decyzji, należy uznać za dowolne. Jak podkreślono wyżej, organ odwoławczy oparł wydaną decyzję na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w kwietniu 2018 r., czyli w czasie, gdy stan faktyczny na przedmiotowych działkach uległ bezspornie zmianie wskutek określonych zabiegów, przy czym miały to być zabiegi wykonywane tak 2017 jak i na początku 2018 r.. Nie jest też oczywiste, że ślady wzruszenia ziemi czy rozrzucenia resztek roślinności czy karczy oznaczają, że na całym obszarze ich występowania nastąpiło przywrócenie do działalności rolniczej, czyli innymi słowy, że w miejscach, gdzie występowały ślady zabiegów, nie znajdował się obszar trwałych użytków zielonych, albo też tylko pojedyncze drzewa tzw. samosiejki. O tym, jaki charakter miały owe zabiegi można rozstrzygnąć dopiero wówczas, gdy ustali się jaki był stan spornych części działki przed podjęciem tych zabiegów. Jednocześnie niesporne jest, że składając wniosek o przyznanie płatności na 2017 r. beneficjent oparł się na sporządzonym przez Agencję dokumencie – załączniku graficznym, pochodzącym jednak sprzed roku, w którym beneficjent ubiegał się o dopłaty, a którego aktualność, w odniesieniu do 2017 strona zakwestionowała. Poza tymi, które dostarczyła lub wskazała strona (zeznania świadków i ekspertyzy prywatne) w aktach sprawy brak dowodów, które w sposób bezpośredni odnosiłyby się stanu na spornych gruntach w 2017 r., z pewnością nie jest takim, przynajmniej w realiach niniejszej sprawy, sam w sobie protokół z kontroli na miejscu, która odbyła się w kolejnym roku, to jest w 2018. W aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, poza tymi wskazanymi przez stronę, odnoszących się do stanu działki rolnej w roku 2017 na tych obszarach, których kwalifikowalność zakwestionowano. Uczyniono to jednak bardzo ogólnie bez bliższego wyjaśnienia powodów takiego stanowiska. Zwrócić należy też uwagę na niespójność ustaleń organów, jako że w dniu 11 grudnia 2017 r. wnioskodawca został poinformowany, że maksymalny kwalifikowany obszar (MKO) dla zadeklarowanej przez niego działki A1 wynosi 5,36 ha. Z czego wynikała wówczas taka wartość MKO i skąd różnica w wartości ostatecznie przyjętej, organy nie wyjaśniły. Tego rodzaju postępowanie pozostaje w opozycji do zasady przekonywania i pogłębiania zaufania do działania organów Brak przekonywujących ustaleń w zakresie rzeczywistego stanu spornych części działki rolnej (sposobu ich zagospodarowania) nie pozwala odnieść się przez Sąd do podnoszonej przez Skarżącego kwestii zachowania wymogów deklarowanego programu ze względu na występowanie na spornych gruntach mniejszej niż minimalna liczba drzew na hektar. Notabene skarżący nie kwestionuje, występowania w 2017 r. na działce rolnej A1 drzew i krzewów, ale twierdzi, przedkładając organowi stosowne dowody na poparcie tych tez (dowody z zeznań świadków świadków), że nie występowały one w sposób zwarty, co umożliwiało prowadzenie działalności rolnej w sposób odpowiadający tej, jaka może być prowadzona na działkach pozbawionych takiej roślinności. Brak ustaleń w w/w zakresie nie pozwala w szczególności stwierdzić, czy takie drzewa występowały, na jakim obszarze spornych gruntów, czy stanowiły obszar zwarty czy też występowały pojedynczo. Spełnienie warunków z § 11 ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia RŚK (a nie rozporządzenia z 6 marca 2015 r. w sprawie maksymalnego zagęszczenia drzew jak błędnie wskazano w skardze) można zweryfikować dopiero dysponując odpowiednimi ustaleniami w tym zakresie. Przy takim materiale dowodowym jakim dysponował organ w aktach sprawy nie sposób jednoznacznie wykluczyć, co starał się wykazywać skarżący, możliwości zbioru plonu wśród zadrzewień. Faktem jest, że zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 627, dalej: u.w.r.o.w.) organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. To strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 u.w.r.o.w.). Z powyższego wynika, że co do zasady, w tego rodzaju postępowaniach, rola organu sprowadza się do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Niemniej jednak organ administracji publicznej nie jest zwolniony z obowiązku dokonywania ustaleń zgodnych z prawdą. Nawet biorąc pod uwagę, że do postępowania w sprawie płatności stosuje się k.p.a. z modyfikacjami wynikającymi z u.w.r.o.w., to należy wskazać, że w tej szczególnej regulacji ustawodawca zobowiązał jednocześnie organ do stania na straży praworządności, powtarzając tym samym sformułowaną w art. 6 k.p.a. zasadę legalizmu. Obowiązek strzeżenia praworządności, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oznacza, że ten materiał dowodowy musi pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, a w szczególności na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skoro przyznanie płatności jest uzależnione m. in. od powierzchni w odpowiedni sposób użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, a strona działa w oparciu o udostępnione jej wstępne informacje w zakresie płatności na dany rok, to rozstrzygnięcie w tej sprawie winno być poprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego, a wydane rozstrzygnięcie powinno być wyczerpująco uzasadnione ze wskazaniem, dlaczego uznano za wiarygodne jedne dowody, a innym, zwłaszcza tym przedkładanym przez stronę, mocy dowodowej odmówiono i dlaczego. Rekapitulując, stwierdzić przychodzi, że organ odwoławczy opierając się przede wszystkim na dowodzie, który nie jest w stanie obiektywnie odzwierciedlić sposób gospodarowania na spornych działkach w roku, na który został złożony wniosek o przyznanie przedmiotowej płatności, a co za tym idzie wiążąco wypowiedzieć się o kwalifikowalności zadeklarowanych gruntów, poczynił dowolne ustalenia faktyczne. Tym samym dopuścił się w prowadzonym postępowaniu istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które uzasadniało uchylenie skarżonej decyzji. Z tych względów zaskarżona decyzja, jako naruszająca przepisy prawa procesowego, podlega - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - usunięciu z obrotu prawnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.. Przy ponownym postępowaniu organ odwoławczy ponownie rozpatrzy zgromadzony materiał dowodowy uwzględniając uwagi i wskazania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu.