I SA/Rz 267/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku SL o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi SL na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] lutego 2018 r. nr [.] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy.

SL, działający przez pełnomocnika – radcę prawnego, wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W urzędowym formularzu PPF podał, że nie może ponieść kosztów postępowania, ponieważ byłoby to sprzeczne z ideologią porozumienia na rzecz przedsiębiorców poszkodowanych w outsourcingu pracowniczym przez organy administracji państwowej RP. Jako jeden z poszkodowanych przez nieuczciwych przedsiębiorców powinien być uznany za osobę ubogą. Oświadczył, że w skład rodziny wchodzi żona (prowadząca własną działalność gospodarczą przynoszącą straty) i córka (studentka, pozostająca na utrzymaniu rodziców, bez własnych dochodów). Jest właścicielem domu o pow. 160 m2 i wartości szacunkowej 300000 zł. Posiadają dwa samochody: Skoda Octavia o wartości ok. 15000 zł i Honda Jazz o wartości ok. 6000 zł. Rodzina utrzymuje się z dochodu z jego pracy w kwocie 4500 zł. Wydatki szacuje na 5500 zł (utrzymanie domu 3000 zł, leczenie 500 zł, inne wydatki, w tym utrzymanie córki 2000 zł). W dniu 25 czerwca 2018 r. referendarz sądowy wezwała wnioskodawcę do określenia zakresu żądanego prawa pomocy i złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym, w tym dokumentów. W odpowiedzi z dnia 4 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego podał, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych w całości; dodatkowego oświadczenia nie złożono. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca przesłanek tych nie wykazał, a nie wywiązując się z obowiązku wynikającego z wezwania z dnia 25 czerwca 2018 r. uniemożliwił poznanie rzeczywistej jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, czym uchybił dyspozycji art. 255 Ppsa w sposób mający negatywny wpływ na rozpoznanie wniosku. Nie można było bowiem ustalić m.in. jakie osiąga dochody z prowadzonej działalności, jakie ponosi wydatki na poszczególne media w miejscu zamieszkania, na jakie cele przeznaczane są środki związane z utrzymaniem córki, skąd rodzina pozyskuje środki na pokrycie deficytu środków wynikającego ze złożonego oświadczenia. Nie przedstawiono też wyciągów z rachunków bankowych, deklaracji VAT i zeznań PIT, rachunków dotyczących ponoszonych opłat. Na podstawie ujawnionych danych nie sposób zaś ocenić, czy jest osobą ubogą, która samodzielnie nie jest w stanie podołać obowiązkowi wynikającemu z art. 199 Ppsa, w tym uiścić tytułem wpisu od skargi 400 zł. Z kolei opisana w formularzu idea, czy też ideologia, niezależnie od jej słuszności, nie stanowi przesłanki prawa pomocy, ponieważ ocenie referendarza – w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 246 §1 pkt 2 Ppsa, podlega jedynie stan majątkowy i zdolności płatnicze wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 255 i art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, odmówiłem uwzględnienia wniosku.