I SA/Rz 254/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2017 r., nr (...), w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych PROW 2007-2013 na 2015 r., w związku z wnioskiem skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - postanawia – oddalić wniosek.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. I SA/Rz 254/17, Sąd odrzucił skargę J. Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2017 r., nr (...), z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminu wniesienia skargi. Odpis przedmiotowego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 11 maja 2017 r. W dniu 18 maja 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skarżąca zwróciła się do Sądu, za pośrednictwem organu, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując się na brak winy po swojej stronie w jego uchybieniu. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi była relacja skarżącej z jej dorosłym domownikiem (matką), który odebrał decyzję. W następstwie wcześniejszej kłótni ze skarżącą, osoba ta nie poinformowała jej o prawdziwym terminie odbioru przesyłki, co miało miejsce 27 lutego 2017 r., a samą przesyłkę przekazała jej dopiero kilka dni po jej odbiorze. W związku z tym skarżąca, nie mając wiedzy, że termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od 27 lutego 2017 r., nadając skargę 30 marca 2017 r., działała w przeświadczeniu, że czyni to w terminie. Na tej podstawie skarżąca stwierdziła, że nie można przypisać jej winy, chociażby nawet lekkiego niedbalstwa, w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca zwróciła się też z prośbą, aby z uwagi na jej młody wiek (20 lat) i stosunkowo niewielkie doświadczenie życiowe, nie traktować jej jako osoby nieodpowiedzialnej i roztargnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast, w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a., w treści wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej, a także brzmienie wyżej przytoczonych regulacji P.p.s.a. należy stwierdzić, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem ze swej istoty wyjątkowy charakter i służy eliminowaniu negatywnych konsekwencji procesowych, związanych z niezawinionym uchybieniem przez strony terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Zaznaczyć przy tym jednak należy, że pod pojęciem braku winy, o którym wyżej mowa, należy rozumieć sytuację, w której strona nie mogła dochować terminu, nawet przy dołożeniu największej staranności. Tak więc wnioskując o przywrócenie terminu strona nie może zasadnie powoływać się na okoliczności, wynikające z własnych zaniedbań, jak również braku dostatecznej dbałości o prowadzenie własnych spraw. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżąca, pomimo tego że nie odbierała osobiście adresowanej do niej przesyłki i w związku z tym nie miała pewności, co do daty jej odbioru, zwlekała z wniesieniem skargi do ostatniego, domniemywanego przez nią dnia terminu do wniesienia skargi. Mając zaś na względzie, że skarżąca nie wskazała żadnego innego powodu, maksymalnego odwlekania wniesienia skargi, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Niezależnie bowiem do młodego wieku i nabytego posiadanego doświadczenia życiowego, dbałość o własne interesy wymaga podejmowania działań w tym zakresie, z zachowaniem odpowiedniej ostrożności i przewidywalności, jeżeli chodzi o konsekwencje ewentualnych uchybień, czego w przypadku skarżącej nie sposób stwierdzić. W związku z powyższym zasadne jest stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że dołożyła najwyższej staranności, wnosząc skargę w niniejszej sprawie, z tego względu jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., oddalił jej wniosek.