I SA/Rz 237/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku J.P. o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora [...][ Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2008 rok - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Skarżąca J.P. wezwana o uiszczenie wpisu sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. o nr [...] zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, argumentując wniosek brakiem środków finansowych, koniecznością utrzymywania się ze skromnej emerytury. Z danych zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawczyni posiada stałe źródło dochodów w postaci emerytury w kwocie 1000 zł, mieszka sama, ponosi duże wydatki na leki i leczenie. Oświadczenie o stanie majątkowym zawiera informacje o posiadanym domu (110 m² na działce 0,09 ha) i braku przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro oraz jakichkolwiek zasobów pieniężnych w postaci oszczędności, papierów wartościowych. itp. Skarżąca wezwana przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku do podania dodatkowych informacji w ramach prowadzonego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie zwanej dalej P.p.s.a.) wyjaśniła, że jej koszty utrzymania wynoszą miesięcznie 1700 zł, w tym skarżąca przeznacza na: wyżywienie 600 zł, utrzymanie zwierząt (dwa psy i kozy) 200 zł, media ok. 200 zł, środki komunikacji 150 zł, telefon 50 zł, lekarstwa 100 zł, ratę kredytu 400 zł. Skarżąca dodała, że koszt jej leków wynosi w miesiącu ok. 1000 zł i wydatek ten finansuje mieszkająca za granicą córka. Grunty rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności są własnością córki, a skarżąca posiada pełnomocnictwo do jej reprezentowania. Przedłożono także wyciąg bankowy za okres od 1.marca do 5 czerwca 2014r. Badając na posiedzeniu niejawnym, czy wniosek o przyznanie prawa pomocy oparty jest na ustawowych przesłankach zważono, co następuje: W postępowaniu, którego dotyczy skarga wniosek o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że z mającego zastosowanie w sprawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika obowiązek uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek w nim określonych. Oświadczenie o braku środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania wymaga skonkretyzowania w postaci wyczerpującej argumentacji, względnie w sytuacji gdy okaże się to niewystarczające, zobrazowania sytuacji materialnej za pomocą odpowiednich dokumentów. Rozpoznający wniosek winien z kolei dokonać wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności (załączonych dokumentach) z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów pozwalających ocenić, czy wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odnosząc się do oceny wniosku, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że skarżąca wyeksponowała dane mające wskazywać wyłącznie na jej złą sytuację materialną, czemu przeczą zebrane w postępowaniu wyjaśniającym dodatkowe informacje i dokumenty. Już udokumentowanie wysokości pobieranego świadczenia emerytalnego – 2.107,75 zł podważyło dane o wysokości dochodów zadeklarowane we wniosku PPF (1000 zł), a tym samym twierdzenie wnioskodawczyni o jej ubóstwie. Zestawiając wysokość środków pieniężnych, którymi dysponuje skarżąca I wydatkami jakie ponosi oraz wysokość obciążeń, które musi ponieść w postępowaniu sądowym – na wstępie uiścić wpis od skargi w wysokości 200 zł, należy uznać, że poniesienie kosztów postępowania nie wiąże się z koniecznością ograniczenia innych niezbędnych ponoszonych przez skarżącą wydatków. . Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy, poniesienie przez skarżącą wszystkich możliwych kosztów postępowania, mieści się w granicach jej możliwości finansowych. Analiza uzupełnionego oświadczenia i załączonych do niego dokumentów źródłowych – zdaniem oceniającego wniosek referendarza – nie pozwala na konkluzję, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), jak również tego, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246§ 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z tych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, orzeczono jak w sentencji postanowienia.