I SA/Rz 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wnioskiem zawartym w złożonej skardze, W. B. domagał się wstrzymanie wykonania w całości w/w decyzji. Skarżący uzasadniał, że jego obecna sytuacja finansowa jest zła, a natychmiastowe wykonanie w/w decyzji pozbawiłoby go podstawowych środków do życia. Podniósł, że ewentualne wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem skarżący dokonuje wszelkich czynności, aby kwota zaległości podatkowej, po weryfikacji prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego była możliwa do spłacenia przez niego. W jego ocenie, nie zachodzą przesłanki negatywne, określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a.", uniemożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dost. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżącego argumenty, przemawiające - według niego - za zasadnością wniosku, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Twierdzenia skarżącego, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do pozbawienia go podstawowych środków do życia, nie zostały poparte dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową. Z przedłożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący posiada oszczędności w kwocie 15 000 zł. Powyższe oznacza, że może on wygospodarować środki na pokrycie zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji, bez równoczesnego pozbawienia się podstawowych środków do życia. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. W tym miejscu wskazać należy, iż skoro skarżący podejmuje czynności w celu zapłaty zaległości podatkowych po zakończeniu postępowania sądowego, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby czynności te zostały przez niego podjęte w celu wykonania zaskarżonej decyzji w trakcie toczącego się postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.