I SA/Rz 213/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na pismo Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinasowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 - postanawia - odrzucić skargę.

Przedmiotem skargi B. K. (dalej: skarżąca) jest pismo Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]. W piśmie tym Wojewoda poinformował skarżącą - w związku z wniesioną przez nią w dniu 16 grudnia 2020r. skargą dotyczącą negatywnego rozpatrzenia wniosku przez Wojewódzki Urząd Pracy w R. w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinasowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 - że nie sprawuje nadzoru nad Funduszem Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wojewoda wyjaśnił, że dysponentem ww. Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy. Powyższe pismo jako dokument elektroniczny zostało doręczone skarżącej za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 28 grudnia 2020r. Na powyższe pismo skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W dniu 8 marca 2020r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, skarga została przekazana Wojewodzie. W skardze skarżąca wskazała, że z powodu COVID-19 posiada bardzo duże zadłużenie, a pomoc dla pracownika jest w dalszym ciągu odmawiana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., podnosząc, że zaskarżone pismo nie stanowi żadnego z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p.s.a. aktów podlagających kontroli przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii, ewentualnie drogę sądowoadministracyjną powinien przewidzieć konkretny przepis prawa. W zaskarżonym piśmie Wojewoda poinformował skarżącą, że nie jest właściwy do oceny sposobu rozpatrzenia wniosku przez Wojewódzki Urząd Pracy w R. w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, ponieważ nie sprawuje nadzoru nad tym Funduszem - jednocześnie wyjaśnił, że dysponentem ww. Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy. W przekonaniu Sądu zaskarżony akt nie mieści się w zakresie katalogu aktów i czynności, przekazanych do kontroli sądu administracyjnego w art. 3 § 2 P.p.s.a. W szczególności nie jest innym niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to bowiem pismo o charakterze informacyjnym, które nie ustala, nie stwierdza, ani nie potwierdza uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucił skargę.