I SA/Rz 173/26

Dnia 15 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 2025 r. nr 1801-IOV-2.4103.11.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2020 roku - postanawia – odrzucić skargę.

J. P. (dalej: "skarżący") wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tarnobrzegu z dnia 30 grudnia 2024 r. nr 1820-SPV.4103.23.2024. Decyzją z dnia 30 grudnia 2025 r. nr 1801-IOV-2.4103.11.2025 Dyrektor IAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odpis decyzji został doręczony skarżącemu w dniu 19 stycznia 2026 r. W dniu 19 lutego 2026 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym skargę na powyższą decyzję Dyrektora IAS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego została doręczona skarżącemu w dniu 19 stycznia 2026 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z końcem dnia 18 lutego 2026 r. (środa). Natomiast skarga została wniesiona w dniu 19 lutego 2026 r. Sąd stwierdza więc, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Okoliczność ta w świetle przytoczonych wyżej regulacji, obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Naruszenie terminu do wniesienia skargi prowadzi bowiem do jej odrzucenia niezależnie od przyczyn, które spowodowały wspomniane naruszenie. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.