I SA/Rz 153/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku TS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi TS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] stycznia 2017 r. nr[.] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

W dniu 31 października 2017 r. wpłynął do Sądu kolejny zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek TS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (nadany w placówce pocztowej w dniu 30 października 2017 r.). Pierwszy wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym w tej sprawie rozpoznany został przez starszego referendarza sądowego postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r., utrzymanym w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 14 września 2017 r. Drugi zaś, który wpłynął do Sądu w dniu 17 października 2017 r. (nadany w placówce pocztowej w dniu 16 października 2017 r.), referendarz sądowy rozpoznał w dniu 20 października 2017 r., odmawiając zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r. Odpis orzeczenia z dnia 20 października 2017 r. polecono doręczyć wnioskodawcy z pouczeniem o prawie i terminie do wniesienia sprzeciwu. Do dnia dzisiejszego w aktach brak dowodu doręczenia tego orzeczenia skarżącemu. W przedstawionych okolicznościach rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącego z dnia 31 października 2017 r., którego zakres pokrywa się z poprzednio rozpoznanym wnioskiem z dnia 17 października 2017 r., jest zbędne (bezprzedmiotowe). Postanowienie z dnia 20 października 2017 r. nie jest prawomocne, skarżącemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu, który podlegać będzie rozpoznaniu przez Sąd. Sprawa dotycząca wniosku z dnia 17 października 2017 r. jest zatem nadal w toku, nie zakończyła się prawomocnie przed zgłoszeniem kolejnego wniosku. Przedstawione zaś na uzasadnienie wniosku z dnia 31 października 2017 r. oświadczenie zawarte w formularzu PPF jest tożsame z tymi, które były składane dotychczas dwukrotnie. Postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 31 października 2017 r. podlega zatem umorzeniu na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), ponieważ jego zakres w całości pokrywa się z tym, którego dotyczy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2017 r. Zgodnie zaś z art. 249a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.